infuzja tłuszczów
Infuzja tłuszczów to medyczna procedura polegająca na dożylnym podawaniu emulsji lipidowych, stanowiąca kluczowy element żywienia pozajelitowego. Preparaty te dostarczają organizmowi niezbędnych kwasów tłuszczowych oraz energii w skoncentrowanej formie (około 9 kcal/g), co jest istotne u pacjentów niezdolnych do przyjmowania pokarmów drogą doustną.
Współczesne emulsje tłuszczowe zawierają mieszaniny różnych olejów (sojowy, oliwa z oliwek, MCT, olej rybi) w postaci drobnych kropel otoczonych fosfolipidami. Skład ten imituje naturalne chylomikrony i umożliwia bezpieczne podanie dożylne. Emulsje tłuszczowe stanowią zwykle 20-40% całkowitej podaży kalorii w żywieniu pozajelitowym.
Wskazania do infuzji tłuszczów obejmują długotrwałe żywienie pozajelitowe, zapobieganie niedoborom kwasów tłuszczowych oraz stany wymagające ograniczenia objętości płynów. Podczas terapii konieczne jest monitorowanie parametrów gospodarki lipidowej, funkcji wątroby oraz stanu klinicznego pacjenta w celu wczesnego wykrycia potencjalnych powikłań, takich jak zespół przeładowania tłuszczami czy zaburzenia metaboliczne.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Finomel Peri to jednorazowa emulsja do infuzji dożylnej, dostępna w trójkomorowych workach, które po zmieszaniu tworzą białą emulsję. Dawkowanie należy indywidualizować, uwzględniając masę ciała, stan kliniczny, wydatek energetyczny oraz możliwości metabolizowania składników. Zalecany zakres dawkowania wynosi 20-40 ml/kg masy ciała/dobę, co odpowiada 0,6-1,3 g aminokwasów/kg m.c./dobę (0,10-0,21 g azotu/kg m.c./dobę), 14-27 kcal/kg m.c./dobę całkowitej wartości energetycznej oraz 11-22 kcal/kg m.c./dobę wartości energetycznej niebiałkowej. Maksymalna szybkość infuzji nie powinna przekraczać 3,0 ml/kg m.c./godz., z maksymalnymi szybkościami dla glukozy 0,25 g/kg m.c./godz., aminokwasów 0,1 g/kg m.c./godz. oraz tłuszczów 0,15 g/kg m.c./godz. Zalecany czas infuzji to 14-24 godziny, a szybkość podawania powinna być stopniowo zwiększana w pierwszej godzinie.
anabolizm, biała emulsja, charakterystyka produktu leczniczego, dawka dobowa, emulsja do infuzji, infuzja aminokwasów, infuzja glukozy, infuzja tłuszczów, niedożywienie, podanie dożylne, rekonstytucja produktu, stan metaboliczny, stosowanie produktu leczniczego, stres kataboliczny, stres metaboliczny, szybkość przepływu, trójkomorowy worek, wartość energetyczna niebiałkowa, wydatek energetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła obwodowa -
Leksykon leków
Emulsja do infuzji SmofKabiven, zawierająca aminokwasy, elektrolity, glukozę oraz emulsję tłuszczową, może wywoływać różnorodne działania niepożądane o częstości od rzadkich (≥1/10 000 do <1/1000) do częstych (≥1/100 do <1/10). Do najczęstszych należą nieznaczne podwyższenie temperatury ciała, natomiast niezbyt często obserwuje się tachykardię, duszność, nudności, wymioty, zaburzenia ciśnienia tętniczego (niedociśnienie i nadciśnienie), zawroty głowy, ból głowy, reakcje nadwrażliwości (np. anafilaktyczne), bladość, sinicę oraz bóle w obrębie szyi, pleców i klatki piersiowej. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych zaleca się przerwanie infuzji lub zmniejszenie dawki, zgodnie z oceną kliniczną.
anemia, brak łaknienia, cukrzyca, duszność, emulsja tłuszczowa, hemoliza, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, infuzja tłuszczów, kreatynina, leukopenia, metabolit azotowy, mocznik, naciekanie tłuszczu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, pokrzywka, powiększenie śledziony, powiększenie wątroby, próby wątrobowe, przedawkowanie aminokwasów, reakcja anafilaktyczna, retikulocytoza, sinica, tachykardia, terapia żywieniowa, trombocytopenia, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie metabolizmu tłuszczu, zaburzenie tolerancji glukozy, zespół przedawkowania tłuszczu, żółtaczka -
Leksykon leków
SmofKabiven extra Nitrogen EF to trójkomorowa emulsja do infuzji dożylnej, stosowana w żywieniu pozajelitowym, której dawkowanie należy indywidualizować na podstawie stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz zapotrzebowania na składniki odżywcze i energię. U dorosłych pacjentów dawka wynosi 13-31 ml/kg mc./dobę, co odpowiada 0,14-0,32 g azotu/kg mc./dobę (0,85-2,0 g aminokwasów/kg mc./dobę) oraz 12-28 kcal/kg mc./dobę energii całkowitej (w tym 8-19 kcal/kg mc./dobę energii pozabiałkowej). Maksymalna szybkość infuzji nie powinna przekraczać 1,5 ml/kg mc./godzinę, z limitami dla glukozy 0,25 g/kg mc./godzinę, aminokwasów 0,1 g/kg mc./godzinę oraz tłuszczów 0,15 g/kg mc./godzinę. W przypadku pacjentów poddawanych przewlekłej terapii nerkozastępczej dopuszcza się wyższą szybkość infuzji do 3,0 ml/kg mc./godzinę, z odpowiednio zwiększonymi dawkami składników odżywczych.
aminokwas, anabolizm, emulsja do infuzji, energia pozabiałkowa, IDPN, infuzja aminokwasów, infuzja do żyły centralnej, infuzja glukozy, infuzja tłuszczów, katabolizm, leczenie nerkozastępcze, mikroelement, niedożywienie, składnik odżywczy, śróddializacyjne żywienie pozajelitowe, stres kataboliczny, stres metaboliczny, terapia nerkozastępcza, tolerancja metaboliczna, zapotrzebowanie na azot, żywienie pozajelitowe
