hepatocyty ludzkie

Hepatocyty ludzkie to główne komórki miąższowe wątroby, stanowiące około 80% jej masy komórkowej. Pełnią kluczową rolę w metabolizmie, detoksykacji, syntezie białek osocza oraz produkcji żółci. Posiadają charakterystyczną strukturę komórkową z bogatą siecią retikulum endoplazmatycznego oraz dużą liczbą mitochondriów, co odzwierciedla ich wysoką aktywność metaboliczną.

W diagnostyce medycznej wykorzystuje się hepatocyty ludzkie jako model badawczy do oceny metabolizmu leków, toksyczności związków chemicznych oraz w badaniach chorób wątroby. Izolowane hepatocyty są również stosowane w badaniach nad nowymi terapiami hepatologicznymi oraz w inżynierii tkankowej do tworzenia bioartyficjalnych systemów wątrobowych.

Hepatocyty wykazują zdolność do regeneracji, co ma kluczowe znaczenie w procesach naprawczych wątroby po uszkodzeniach. Zaburzenia funkcji hepatocytów leżą u podstaw wielu chorób wątroby, w tym niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby, wirusowego zapalenia wątroby oraz chorób metabolicznych. Nowoczesne techniki badawcze, takie jak hodowle 3D i organoidy wątrobowe, umożliwiają dokładniejsze badanie fizjologii i patofizjologii tych komórek.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine Zentiva 25 mg/ml

Azacytydyna, stosowana w terapii zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz innych chorób hematologicznych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu podskórnym dawki 75 mg/m², osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/ml w 0,5 godziny. Całkowita biodostępność wynosi około 89% w porównaniu do podania dożylnego. Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność dawki do ekspozycji (AUC i Cmax) w zakresie 25-100 mg/m². Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji wynosi średnio 76 ± 26 litrów, a klirens układowy 147 ± 47 l/godz. Metabolizm azacytydyny odbywa się głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację z udziałem deaminazy cytydynowej, bez udziału izoenzymów cytochromu P450, UGT, SULT czy GST, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych związanych z tymi enzymami. Okres półtrwania (t½) po podaniu podskórnym wynosi 41 ± 8 minut, a eliminacja następuje głównie przez nerki, z wydaleniem 50-85% dawki w moczu.
białaczka mielomonocytowa, biodostępność leku, choroby hematologiczne, cytochrom P450, deaminaza cytydynowa, ekspozycja osocza, farmakokinetyka, frakcje wątrobowe, hepatocyty ludzkie, hydroliza spontaniczna, izoenzymy CYP, nawrót molekularny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ostra białaczka szpikowa, podanie podskórne, pole pod krzywą AUC, remisja całkowita, stężenie w osoczu, sulfotransferazy, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine STADA 25 mg/ml

Azacytydyna (Azacitidine STADA, 25 mg/mL) wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu podskórnym dawki 75 mg/m², osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/mL po 0,5 godziny. Całkowita dostępność biologiczna po podaniu podskórnym wynosi około 89% w porównaniu do podania dożylnego. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i pole powierzchni pod krzywą (AUC), są proporcjonalne do dawki w zakresie 25-100 mg/m². Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji wynosi średnio 76 ± 26 litrów, a klirens układowy 147 ± 47 l/godz., co wskazuje na szybkie rozprowadzanie i eliminację leku. Azacytydyna ulega głównie spontanicznej hydrolizie i deaminacji przez deaminazę cytydynową, bez udziału izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu. Czas półtrwania eliminacji po podaniu podskórnym wynosi 41 ± 8 minut, a lek i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki (85% radioaktywności w moczu po podaniu dożylnym, 50% po podaniu podskórnym), z minimalnym wydalaniem przez przewód pokarmowy (<1%).
azacytydyna, cytochrom P450, deaminacja, deaminaza cytydynowa, dostępność biologiczna, frakcja wątrobowa S9, hepatocyty ludzkie, hydroliza spontaniczna, klirens układowy, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ostra białaczka szpikowa, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, półtrwanie eliminacji, stężenie kliniczne, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, zespół mielodysplastyczny, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aporoza 40 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Aporoza, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą Tmax około 5 godzin oraz bezwzględną biodostępność na poziomie około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzymy CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Metabolity N-demetylowane wykazują około 50% mniejszą aktywność farmakologiczną, a pochodne laktonowe są klinicznie nieaktywne. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (CV 21,7%). Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (~90% dawki z kałem) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (~10%, z czego 5% w postaci niezmienionej). Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna po wielokrotnym podaniu, bez kumulacji czy autoindukcji metabolizmu.
ABCG2, BCRP, białko transportujące, biodostępność substancji czynnej, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, ekspozycja na rozuwastatynę, hepatocyty ludzkie, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, objętość dystrybucji, ograniczony metabolizm, okres półtrwania, pacjent dializowany, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Tiotropium – Właściwości farmakokinetyczne

Tiotropium, będący czwartorzędowym związkiem amoniowym, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po inhalacji na poziomie 19,5%, podczas gdy biodostępność po podaniu doustnym wynosi jedynie 2-3%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest szybko, w ciągu 5-7 minut, a u pacjentów z POChP w stanie stacjonarnym wynosi średnio 12,9 pg/ml, z minimalnym stężeniem 1,71 pg/ml. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (72%) oraz dużą objętość dystrybucji (32 l/kg). Okres półtrwania tiotropium wynosi od 27 do 45 godzin, a całkowity klirens po podaniu dożylnym u zdrowych ochotników to 880 ml/min. Wydalanie leku odbywa się głównie przez nerki, z 74% dawki wydalanej niezmienionej z moczem po podaniu dożylnym, natomiast po inhalacji jedynie około 7% (1,3 µg) jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin. Farmakokinetyka tiotropium jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, bromek tiotropiowy, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, farmakokinetyka liniowa, hepatocyty ludzkie, hydroliza estru, inhalator miękkiej mgły, inhibitory izoenzymów, klirens, klirens kreatyniny, metabolity II fazy, mikrosomy wątroby, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja metaboliczna, POChP, proszek do inhalacji, receptor muskarynowy, roztwór do inhalacji, sprzęganie z glutationem, tiotropium, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ontipria 18 mcg

Bromek tiotropiowy, stosowany w postaci proszku do inhalacji (21,7 μg bromku tiotropiowego odpowiadającego 18 μg tiotropium, z dawką dostarczoną 10 μg), charakteryzuje się biodostępnością całkowitą wynoszącą 19,5% po inhalacji, podczas gdy biodostępność doustna jest znacznie niższa (2-3%). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest szybko, w ciągu 5-7 minut, a u pacjentów z POChP w stanie stacjonarnym wynosi 12,9 pg/ml, z utrzymującym się stężeniem 1,71 pg/ml. Tiotropium wiąże się w 72% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 32 l/kg i wykazuje farmakokinetykę wielokompartmentową. Lek jest wydalany głównie przez nerki, w postaci niezmienionej – 74% po podaniu dożylnym oraz 7% (1,3 μg) po inhalacji u pacjentów z POChP w ciągu 24 godzin. Efektywny okres półtrwania wynosi od 27 do 45 godzin, a farmakokinetyczny stan stacjonarny osiągany jest do 7 dnia terapii bez kumulacji leku.
bariera krew-mózg, biodostępność tiotropium, bromek tiotropium, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, hepatocyty ludzkie, inhibitor CYP 2D6, izoenzym CYP 2D6, klirens kreatyniny, mikrosomy wątroby ludzkiej, niewydolność wątroby, okres półtrwania, POChP, podanie dożylne, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor muskarynowy, rozkład nieenzymatyczny, sprzęganie z glutationem, stan stacjonarny, trudność w połykaniu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

hepatocyty ludzkie

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine Zentiva 25 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine STADA 25 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Aporoza 40 mg

Tiotropium – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Ontipria 18 mcg