klirens układowy
Klirens układowy (ang. systemic clearance) to kluczowy parametr farmakokinetyczny określający objętość osocza całkowicie oczyszczoną z danej substancji w jednostce czasu. Wyraża się go najczęściej w ml/min lub l/h i stanowi miarę zdolności organizmu do eliminacji leków lub innych substancji.
Klirens układowy jest sumą wszystkich procesów eliminacji zachodzących w organizmie, przede wszystkim klirensu nerkowego i wątrobowego. Parametr ten ma fundamentalne znaczenie w ustalaniu dawkowania leków, szczególnie u pacjentów z niewydolnością narządów odpowiedzialnych za eliminację substancji. Zmniejszony klirens układowy prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania leku i potencjalnego wzrostu jego toksyczności.
W praktyce klinicznej klirens układowy wykorzystuje się do obliczania dawek podtrzymujących leków, oceny ryzyka kumulacji substancji w organizmie oraz dostosowywania schematów terapeutycznych u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Monitorowanie klirensu układowego jest szczególnie istotne przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Azacytydyna – Właściwości farmakokinetyczne
Azacytydyna, stosowana w terapii zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu podskórnym (Cmax 750 ± 403 ng/ml osiągane w 0,5 h) oraz wysoką dostępnością biologiczną (~89% w porównaniu do podania dożylnego). Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność dawki w zakresie 25-100 mg/m². Objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 76 ± 26 l, a klirens układowy 147 ± 47 l/h. Azacytydyna jest metabolizowana głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację przez deaminazę cytydynową, bez udziału izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych związanych z CYP. Czas półtrwania eliminacji wynosi około 41 ± 8 minut, a lek jest wydalany głównie przez nerki (50-85% podanej dawki w moczu). Nie obserwuje się kumulacji przy podawaniu 75 mg/m² podskórnie przez 7 dni.
całkowita remisja, czas półtrwania eliminacji, deaminacja, deaminaza cytydynowa, dostępność biologiczna, farmakogenomika, frakcja wątrobowa S9, hodowla hepatocytów, izoenzym cytochromu P450, klirens układowy, maksymalne stężenie w osoczu, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, nawrót molekularny AML, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ostra białaczka szpikowa, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm deaminazy cytydynowej, przewlekła białaczka mielomonocytowa, spontaniczna hydroliza, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, właściwość farmakokinetyczna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort 0,5 mg/ml
Budezonid, stosowany w postaci zawiesiny do nebulizacji (Pulmicort) w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,250 mg/ml oraz 0,500 mg/ml, charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut od rozpoczęcia nebulizacji. Objętość dystrybucji wynosi około 3 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 85-90%. Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (efekt pierwszego przejścia), głównie przez izoenzym CYP3A4, z około 90% przekształceniem do metabolitów o mniej niż 1% aktywności glikokortykosteroidowej. Klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka farmakokinetyczna jest liniowa i proporcjonalna do dawki.
16-hydroksyprednizolon, 6-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, cytochrom P450, dawka dostarczona, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na budezonid, izoenzym CYP 3A4, klirens układowy, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, ogólnoustrojowa biodostępność, ogólnoustrojowy klirens, okres półtrwania, okres półtrwania budezonidu, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność do dawki, stężenie budezonidu w osoczu, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adriblastina PFS
Adriblastina PFS (doksorubicyna chlorowodorek) jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem wcześniejszych toksyczności leczenia cytotoksycznego. Kluczowym aspektem terapii jest monitorowanie kardiotoksyczności, która może wystąpić zarówno w formie wczesnej (tachykardia zatokowa, zmiany w EKG, arytmie), jak i opóźnionej (kardiomiopatia z obniżeniem LVEF i objawami zastoinowej niewydolności serca). Ryzyko zastoinowej niewydolności serca wzrasta wraz z dawką skumulowaną powyżej 300 mg/m², a maksymalna zalecana dawka nie powinna przekraczać 550 mg/m². Monitorowanie czynności serca powinno odbywać się za pomocą EKG, echokardiografii lub badania MUGA, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza radioterapia śródpiersia, wiek >70 lat czy stosowanie innych leków kardiotoksycznych (np. trastuzumab). U dzieci i młodzieży ryzyko kardiotoksyczności jest podwyższone, a toksyczność ma charakter kumulatywny.
allopurinol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cyklofosfamid, cytarabina, doksorubicyna, duszność, działanie genotoksyczne, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, granulocytopenia, hepatotoksyczność, hiperurykemia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, klirens układowy, krwotoczne zapalenie pęcherza, lek cytotoksyczny, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, obrzęk płuc, polichemioterapia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, radioterapia, stwardnienie żyły, supresja szpiku kostnego, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, trastuzumab, uogólnione zakażenie, wodobrzusze, wtórna białaczka, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół lizy guza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine STADA 25 mg/ml
Azacytydyna (Azacitidine STADA, 25 mg/mL) wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu podskórnym dawki 75 mg/m², osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/mL po 0,5 godziny. Całkowita dostępność biologiczna po podaniu podskórnym wynosi około 89% w porównaniu do podania dożylnego. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i pole powierzchni pod krzywą (AUC), są proporcjonalne do dawki w zakresie 25-100 mg/m². Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji wynosi średnio 76 ± 26 litrów, a klirens układowy 147 ± 47 l/godz., co wskazuje na szybkie rozprowadzanie i eliminację leku. Azacytydyna ulega głównie spontanicznej hydrolizie i deaminacji przez deaminazę cytydynową, bez udziału izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu. Czas półtrwania eliminacji po podaniu podskórnym wynosi 41 ± 8 minut, a lek i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki (85% radioaktywności w moczu po podaniu dożylnym, 50% po podaniu podskórnym), z minimalnym wydalaniem przez przewód pokarmowy (<1%).
azacytydyna, cytochrom P450, deaminacja, deaminaza cytydynowa, dostępność biologiczna, frakcja wątrobowa S9, hepatocyty ludzkie, hydroliza spontaniczna, klirens układowy, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ostra białaczka szpikowa, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, półtrwanie eliminacji, stężenie kliniczne, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, zespół mielodysplastyczny, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gerodaza 25 mg/ml
Azacytydyna, substancja czynna leku Gerodaza, podawana jest w formie zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniu 25 mg/ml. Po podaniu podskórnym dawki 75 mg/m² powierzchni ciała osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ng/ml w ciągu 0,5 godziny, z bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą około 89% względem podania dożylnego. Farmakokinetyka azacytydyny cechuje się proporcjonalnością parametrów AUC i Cmax w zakresie dawek 25-100 mg/m². Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (76 l ± 26 l) oraz wysoki klirens układowy (147 l/h ± 47 l/h) po podaniu dożylnym, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm azacytydyny nie angażuje izoenzymów cytochromu P450, UGT, SULT ani GST, przebiega głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację z udziałem deaminazy cytydynowej. Nie obserwuje się indukcji ani hamowania enzymów CYP w stężeniach klinicznych do 100 μM. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 41 ± 8 minut, a lek nie kumuluje się przy wielokrotnym podaniu 75 mg/m² podskórnie przez 7 dni.
azacytydyna, ciężka niewydolność nerek, deaminaza cytydynowa, dostępność biologiczna, farmakogenomika, frakcje wątrobowe, hodowla hepatocytów, hydroliza spontaniczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens układowy, łagodna niewydolność nerek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy toksyczności, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm deaminazy cytydynowej, stężenie w osoczu, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, umiarkowana niewydolność nerek, właściwości farmakokinetyczne, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clofarabine Norameda 1 mg/ml
Klofarabina, stosowana w leczeniu opornej lub nawrotowej ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML) u dzieci i młodzieży (2-19 lat), charakteryzuje się znaczną objętością dystrybucji (172 l/m² pc.) oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (47,1%, w tym 27,0% z albuminą). Lek jest podawany w infuzji dożylnej, a jego okres półtrwania w fazie β wynosi 5,2 godziny, natomiast aktywny metabolit – trifosforan klofarabiny – wykazuje okres półtrwania przekraczający 24 godziny, co tłumaczy przedłużone działanie terapeutyczne. Klirens układowy wynosi 28,8 l/godz./m² pc., a klirens nerkowy 10,8 l/godz./m² pc., przy czym około 57% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 24 godzin. Farmakokinetyka leku jest zależna od masy ciała pacjenta, co wpływa na maksymalne stężenie w osoczu (Cmax), szczególnie u dzieci o masie ciała poniżej 20 kg, u których zaleca się wydłużenie czasu infuzji w celu ograniczenia ryzyka toksyczności.
aktywne wydzielanie kanalikowe, analiza niekompartmentowa, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens układowy, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, stężenie maksymalne leku, trifosforan klofarabiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vesicare 10 mg 10 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna Vesicare 10 mg (odpowiadająca 7,5 mg solifenacyny), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki, a okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną) oraz dużą pozorną objętość dystrybucji (~600 l), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem kilku metabolitów, z których jedynie 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% wydalane z moczem) oraz w mniejszym stopniu z kałem.
biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, hydroksy-N-tlenek solifenacyny, hydroksysolifenacyna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens układowy, krzywa stężenie-czas, liniowa zależność od dawki, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, solifenacyna znakowana radioizotopem, solifenacyny bursztynian, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beloflow 10 mg
Bursztynian solifenacyny charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącym 3-8 godzin, niezależnym od dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem układowym około 9,5 l/h i długim okresem półtrwania 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. W osoczu identyfikowano cztery metabolity, w tym jeden aktywny farmakologicznie (4R-hydroksysolifenacyna). Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (około 70% dawki w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez kał (23%).
AUC, biodostępność bezwzględna, bursztynian solifenacyny, ciężkie zaburzenia wątroby, cytochrom P450, ekspozycja na lek, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, hydroksy-N-tlenek solifenacyny, hydroksysolifenacyna, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa farmakokinetyka, N-glukuronid, N-tlenek, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, szybkość wchłaniania leku, Tmax, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia połykania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zevesin 5 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Zevesin, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-8 godzinach (tmax niezależny od dawki). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ok. 600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem jednego aktywnego i trzech nieaktywnych metabolitów. Klirens układowy wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania t1/2 jest długi (45-68 h), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (23% w kale). Posiłki nie wpływają na farmakokinetykę solifenacyny, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od przyjmowania pokarmu.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa farmakokinetyka, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, radioizotop, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, Zevesin - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gemsol 40 mg/ml
Farmakokinetyka gemcytabiny została oceniona u 353 pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc (45%) i rakiem trzustki (35%), przy dawkach od 500 do 2592 mg/m² podawanych w infuzji trwającej 0,4-1,2 godziny. Maksymalne stężenia w osoczu (3,2-45,5 μg/ml) osiągane są w ciągu 5 minut po infuzji, a okres półtrwania wynosi 42-94 minuty, zależnie od wieku i płci. Objętość dystrybucji kompartmentu centralnego różni się płciowo: 12,4 l/m² u kobiet i 17,5 l/m² u mężczyzn, natomiast kompartment obwodowy wynosi 47,4 l/m² niezależnie od płci. Klirens układowy waha się od 29,2 do 92,2 l/godz./m², jest o 25% niższy u kobiet i maleje z wiekiem. Gemcytabina jest metabolizowana przez deaminazę cytydyny do nieaktywnych metabolitów, głównie dFdU, który osiąga stężenia 28-52 μg/ml i jest wydalany niemal całkowicie z moczem. Mniej niż 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, a klirens nerkowy wynosi 2-7 l/godz./m².
deaminaza cytydyny, difluorourydyna, eliminacja leku, farmakokinetyka gemcytabiny, infuzja dożylna, karboplatyna, klirens nerkowy, klirens układowy, komórki jednojądrzaste krwi obwodowej, kumulacja leku, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, rak trzustki, stężenie w stanie stacjonarnym, stężenie wewnątrzkomórkowe, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Afenix 10 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu Afenix, charakteryzuje się stabilną i przewidywalną farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z liniową zależnością Cmax i AUC od dawki. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 3-8 godzin (tmax niezależny od dawki), a biodostępność wynosi około 90%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i dużą objętość dystrybucji (~600 l). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z okresem półtrwania 45-68 godzin. Po podaniu 10 mg solifenacyny znakowanej izotopem C, 70% dawki wydalane jest z moczem (w tym 11% w formie niezmienionej), a 23% z kałem. Profil farmakokinetyczny nie ulega istotnym zmianom pod wpływem posiłku, płci ani rasy.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfunkcja, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka solifenacyny, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, solifenacyny bursztynian, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Akis 75 mg/ml
AKIS, zawierający diklofenak sodowy w stężeniach 25, 50 i 75 mg/ml, jest dostępny w formie roztworu do iniekcji. Po podaniu domięśniowym dawki 75 mg/ml, diklofenak osiąga średnie Cmax 2,603 ± 0,959 µg/ml po 34 minutach, z AUCo-t wynoszącym 250,07 ± 46,89 µg/ml·min, co jest porównywalne z produktem referencyjnym Voltarol. Podanie podskórne tej samej dawki wykazuje podobną farmakokinetykę (Cmax 2,138 ± 0,646 µg/ml po 40 minutach, AUCo-t 261,94 ± 53,29 µg/ml·min), a podanie dożylne w bolusie powoduje szybkie osiągnięcie Cmax 16,505 ± 2,829 µg/ml w ciągu 3 minut, z AUCo-t 5193,46 ± 1285 ng/ml·h, przewyższając szybkością wchłaniania 30-minutową infuzję Voltarolu. Wchłanianie diklofenaku jest ponad dwukrotnie większe po podaniu parenteralnym w porównaniu do podania doustnego lub doodbytniczego, co wynika z ominięcia efektu pierwszego przejścia. Diklofenak wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%), przenika do płynu maziowego, gdzie stężenie utrzymuje się powyżej stężenia w osoczu przez maksymalnie 12 godzin, co jest istotne w terapii chorób zapalnych stawów.
biorównoważność, choroba wątroby, diklofenak sodowy, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, glukuronidacja, hydroksylacja i metoksylacja, klirens kreatyniny, klirens układowy, koniugaty glukuronidowe, marskość wątroby, niewydolność nerek, obszar pod krzywą stężenia, okres półtrwania, płyn maziowy, pochodne fenolowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne w bolusie, podanie podskórne, przewlekłe zapalenie wątroby, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vesisol 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Vesisol, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącym 3-8 godzin, niezależnym od dawki. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (~600 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm solifenacyny odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem alternatywnych szlaków metabolicznych, a okres półtrwania (t1/2) wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie leku odbywa się głównie przez nerki (~70% w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (~23% w kale), z identyfikacją jednego aktywnego metabolitu (4R-hydroksysolifenacyna) i trzech nieaktywnych. Posiłek nie wpływa na parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC).
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie maksymalne w osoczu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Equoral 100 mg/ml
Cyklosporyna, substancja czynna Equoral (100 mg/ml roztwór doustny), charakteryzuje się szybkim osiąganiem maksymalnych stężeń (Cmax) w 1-2 godziny po podaniu doustnym, z dostępnością biologiczną wynoszącą 20-50%. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku obniża AUC o około 13% i Cmax o 33%, co należy uwzględnić w schemacie dawkowania. Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność dawka-AUC, z inter- i intraindywidualną zmiennością parametrów AUC i Cmax na poziomie 10-20%, co podkreśla konieczność indywidualnego monitorowania stężeń. Equoral wykazuje biorównoważność roztworu doustnego i kapsułek elastycznych, a w porównaniu z oryginalnym produktem cyklosporyny cechuje się 59% wyższym Cmax i 29% większą dostępnością biologiczną, przy zachowaniu porównywalnych minimalnych stężeń terapeutycznych. Dystrybucja leku obejmuje głównie tkanki pozakrwiowe, z pozorną objętością dystrybucji 3,5 l/kg, a w krwi największa frakcja cyklosporyny (41-58%) znajduje się w erytrocytach. Cyklosporyna wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie lipoproteinami, co wpływa na biodostępność aktywnej frakcji leku.
biorównoważność, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dializoterapia, dostępność biologiczna, droga żółciowa, elementy morfotyczne krwi, hydroksylacja, klirens układowy, lipoproteiny, marskość wątroby, metoda HPLC, metoda radioimmunologiczna, N-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, stężenie cyklosporyny we krwi, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gemcitabine Accord 2 g
Farmakokinetyka gemcytabiny została szczegółowo zbadana u 353 pacjentów, głównie z niedrobnokomórkowym rakiem płuca i rakiem trzustki, przy dawkach od 500 do 2592 mg/m² podawanych we wlewach trwających 0,4-1,2 godziny. Maksymalne stężenia w osoczu wynosiły od 3,2 do 45,5 μg/mL, a przy standardowej dawce 1000 mg/m² podawanej w 30-minutowym wlewie stężenie leku utrzymuje się powyżej 5 μg/mL przez około 30 minut po infuzji. Objętość dystrybucji wykazuje różnice płciowe (kobiety 12,4 L/m², mężczyźni 17,5 L/m²), a okres półtrwania gemcytabiny wynosi 42-94 minuty, zależnie od wieku i płci. Klirens układowy jest zmienny (29,2-92,2 L/h/m²), z niższymi wartościami u kobiet i tendencją do spadku z wiekiem, jednak nie wymaga to modyfikacji dawki. Mniej niż 10% leku wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, a głównym metabolitem jest nieaktywny biologicznie dFdU, osiągający stężenia 28-52 μg/mL i wykazujący długi okres półtrwania (średnio 65 godzin).
biotransformacja, cytostatyk, deaminaza cytydyny, difluorourydyna, gemcytabina, karboplatyna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens układowy, komórki polimorfonuklearne, niedrobnokomórkowy rak płuca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, rak trzustki, stężenie osoczowe, trifosforan gemcytabiny, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine Onko 25 mg/ml
Azacytydyna wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu podskórnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/mL po 30 minutach przy dawce 75 mg/m². Biodostępność podskórna wynosi około 89% w porównaniu do podania dożylnego. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 25-100 mg/m². Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji wynosi średnio 76 ± 26 l, a klirens układowy 147 ± 47 l/h. Metabolizm azacytydyny nie angażuje izoenzymów cytochromu P450, UGT, SULT ani GST, przebiega głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację z udziałem deaminazy cytydynowej. Czas półtrwania po podaniu podskórnym wynosi 41 ± 8 minut, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% po dożylnym i 50% po podskórnym podaniu w moczu). Nie obserwuje się kumulacji przy standardowym schemacie 75 mg/m² podskórnie przez 7 dni.
AML, azacytydyna, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CMML, czas półtrwania w fazie eliminacji, deaminaza cytydynowa, izoenzym cytochromu P450, JMML, klirens układowy, łagodna niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, MDS, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, nawrót molekularny AML, objętość dystrybucji, ostra białaczka szpikowa, pole powierzchni pod krzywą, przewlekła białaczka mielomonocytowa, spontaniczna hydroliza, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, umiarkowana niewydolność nerek, wydalanie nerkowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sandimmun Neoral 50 mg
Cyklosporyna zawarta w preparacie Sandimmun Neoral charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) we krwi w ciągu 1-2 godzin, z bezwzględną dostępnością biologiczną w zakresie 20-50%. Występuje liniowa zależność między dawką a narażeniem (AUC) w dawkach terapeutycznych, z zmiennością między- i wewnątrzosobniczą na poziomie 10-20%. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku obniża AUC o około 13% i Cmax o 33%. Preparat Sandimmun Neoral wykazuje biorównoważność między roztworem a kapsułkami elastycznymi, jednak w porównaniu do starszej formulacji Sandimmun obserwuje się wzrost Cmax o 59% i dostępności biologicznej o 29%. Profil farmakokinetyczny Sandimmun Neoral jest bardziej stabilny, z mniejszym wpływem posiłków i rytmu dobowego, co przekłada się na porównywalne minimalne stężenia terapeutyczne przy zamianie preparatów w stosunku 1:1.
biorównoważność, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dihydroksylacja, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, erytrocyty, farmakokinetyka, granulocyty, klirens układowy, limfocyty, lipoproteiny, maksymalne stężenie we krwi, marskość wątroby, monohydroksylacja, N-demetylacja, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przeszczepienie wątroby, Sandimmun Neoral, transplantacja nerki, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności wątroby