metabolit dFdU
Metabolit dFdU (2′,2′-difluorodezoksyurydyna) to główny produkt metabolizmu gemcytabiny, cytotoksycznego leku przeciwnowotworowego stosowanego w leczeniu różnych typów nowotworów, w tym raka trzustki, niedrobnokomórkowego raka płuca i raka pęcherza moczowego.
Gemcytabina jest dezaktywowana w organizmie głównie przez enzym deaminazę cytydyny, która przekształca ją do dFdU. Metabolit ten wykazuje znacznie mniejszą aktywność przeciwnowotworową niż związek macierzysty, jednak nadal posiada pewne właściwości cytotoksyczne. Wydalany jest głównie przez nerki, a jego okres półtrwania jest dłuższy niż gemcytabiny.
Monitorowanie stężenia dFdU w osoczu może być istotne w kontekście oceny farmakokinetyki gemcytabiny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Zmieniona ekspozycja na dFdU może wpływać na skuteczność leczenia oraz na profil działań niepożądanych terapii gemcytabiną.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Farmakokinetyka gemcytabiny została szczegółowo zbadana u 353 pacjentów (121 kobiet, 232 mężczyzn, wiek 29-79 lat) z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (45%) i rakiem trzustki (35%). Po dożylnym podaniu dawek 500-2592 mg/m² pc. we wlewach trwających 0,4-1,2 godziny, maksymalne stężenie w osoczu wynosiło 3,2-45,5 μg/ml (5 min po wlewie). Standardowa dawka 1000 mg/m² pc./30 min utrzymuje stężenie gemcytabiny powyżej 5 μg/ml przez 30 minut i powyżej 0,4 μg/ml przez kolejną godzinę. Objętość dystrybucji środkowego przedziału różni się płciowo: 12,4 l/m² u kobiet i 17,5 l/m² u mężczyzn, z dużą zmiennością (91,9%). Okres półtrwania wynosi 42-94 min, zależny od wieku i płci, a całkowita eliminacja następuje w ciągu 5-11 godzin. Klirens układowy wykazuje zmienność 52,2% i waha się od 29,2 do 92,2 l/h/m², niższy u kobiet o 25% i spadający z wiekiem. Wydalanie nerkowe jest minimalne (<10% dawki), a 92-98% dawki jest wydalane w ciągu tygodnia, głównie jako nieaktywny metabolit dFdU (99% w moczu). Nie obserwuje się kumulacji przy podawaniu raz w tygodniu.
deaminaza cytydyny, difluorourydyna, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka gemcytabiny, gemcytabina, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens układowy, metabolit dFdU, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie osoczowe, terapia skojarzona, trifosforan gemcytabiny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, zmienność osobnicza -
Leksykon leków
Farmakokinetyka gemcytabiny została oceniona u 353 pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca i rakiem trzustki, przy dawkach 500-2592 mg/m² podawanych we wlewach trwających 0,4-1,2 godziny. Maksymalne stężenie w osoczu wynosiło 3,2-45,5 µg/ml, a po standardowej dawce 1000 mg/m²/30 min stężenie utrzymywało się powyżej 5 µg/ml przez 30 minut i powyżej 0,4 µg/ml przez kolejną godzinę. Objętość dystrybucji środkowego przedziału różni się płciowo: 12,4 l/m² u kobiet i 17,5 l/m² u mężczyzn, z dużą zmiennością (91,9%). Okres półtrwania gemcytabiny wynosi 42-94 minuty, zależnie od wieku i płci, a całkowita eliminacja następuje w ciągu 5-11 godzin. Klirens układowy waha się od 29,2 do 92,2 l/h/m², jest niższy u kobiet o około 25% i zmniejsza się z wiekiem. Wydalanie nerkowe niezmienionej gemcytabiny jest ograniczone (<10%), a metabolit dFdU, nieaktywny biologicznie, osiąga stężenia 28-52 µg/ml i jest wydalany niemal całkowicie z moczem.
2′-deoksy-2′, 2′-difluorourydyna, deaminaza cytydyny, gemcytabina, karboplatyna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens układowy, metabolit dFdU, metabolizm wewnątrzkomórkowy, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, rak trzustki, stężenie w osoczu, trifosforan gemcytabiny
