hydroliza przez esterazy

Hydroliza przez esterazy to proces biochemiczny, w którym enzymy zwane esterazami katalizują rozpad wiązań estrowych w cząsteczkach organicznych. Esterazy rozcinają wiązania pomiędzy grupą alkoholową i kwasową w estrach, dodając cząsteczkę wody, co prowadzi do powstania alkoholu i kwasu karboksylowego.

W medycynie proces ten ma kluczowe znaczenie w metabolizmie leków i ksenobiotyków. Wiele substancji leczniczych zawiera grupy estrowe, które podlegają hydrolizie po wprowadzeniu do organizmu. Esterazy występują w różnych tkankach, w tym w wątrobie, osoczu, erytrocytach i innych komórkach, co wpływa na biodostępność i aktywność farmakologiczną wielu leków.

Zdolność do hydrolizy przez esterazy jest istotnym czynnikiem w projektowaniu proleków, gdzie nieaktywna forma leku zostaje przekształcona do aktywnej postaci właśnie poprzez działanie tych enzymów. Przykładami leków metabolizowanych przez esterazy są m.in. kwas acetylosalicylowy, niektóre antybiotyki beta-laktamowe, oraz leki stosowane w anestezjologii jak suksametonium czy remifentanyl.

Różnice w aktywności esteraz mogą być uwarunkowane genetycznie, co prowadzi do zmienności osobniczej w metabolizmie leków i może wpływać na ich skuteczność oraz ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Monitoring aktywności esteraz ma znaczenie w farmakogenetyce i personalizacji terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lipanthyl NT 145 145 mg

Lipanthyl NT 145 zawiera 145 mg fenofibratu w postaci nanocząsteczek, co znacząco poprawia jego farmakokinetykę, zwłaszcza biodostępność i niezależność od przyjmowania pokarmu. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 2-4 godziny, a stężenie osoczowe utrzymuje się stabilnie podczas długotrwałej terapii. Fenofibrat jest szybko hydrolizowany do aktywnego metabolitu – kwasu fenofibrynowego, który wiąże się z białkami osocza (>99%, głównie albuminami). Lek nie jest metabolizowany przez cytochrom P450, w tym CYP3A4, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Biodostępność i ekspozycja na lek (AUC, Cmax) nie zależą od obecności pokarmu, co potwierdzają badania kliniczne u zdrowych ochotników.
albuminy osocza, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, dializoterapia, farmakokinetyka fenofibratu, hemodializa, hydroliza przez esterazy, klirens osoczowy, kwas fenofibrynowy, Lipanthyl, metabolit fenofibratu, metabolizm mikrosomalny, nanocząsteczki fenofibratu, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodne glukuronidowe, stężenie w osoczu, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopidogrel Bluefish 75 mg

Klopidogrel w dawce 75 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19, CYP1A2, CYP2B6 i CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za hamowanie agregacji płytek. Okres półtrwania niezmienionego klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a głównego nieaktywnego metabolitu 8 godzin. Eliminacja odbywa się w równym stopniu przez nerki (50%) i przewód pokarmowy (46%). Skuteczność leku jest silnie zależna od aktywności enzymu CYP2C19, co determinuje różnice w ekspozycji na aktywny metabolit i działaniu przeciwpłytkowym u pacjentów z różnym genotypem CYP2C19.
aktywny metabolit klopidogrelu, allel CYP2C19, biotransformacja, ciężka choroba nerek, ciężka choroba wątroby, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, działanie przeciwpłytkowe, farmakogenetyka, farmakokinetyka klopidogrelu, hamowanie agregacji płytek, hydroliza przez esterazy, inhibicja agregacji płytek, intensywny metabolizm, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, okres półtrwania, pochodna tiolowa klopidogrelu, polimorfizm genetyczny, receptory płytek krwi, słaby metabolizm, średni metabolizm, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fumaran Dimetylu Adamed 120 mg

Fumaran dimetylu po podaniu doustnym ulega szybkiemu metabolizmowi przez esterazy do aktywnego metabolitu – fumaranu monometylu, którego Tmax wynosi 2-2,5 godziny. Wchłanianie rozpoczyna się po opuszczeniu żołądka dzięki dojelitowej otoczce kapsułek. Przy dawce 240 mg dwa razy na dobę u pacjentów z RRMS mediana Cmax wynosi 1,72 mg/L, a AUC 8,02 h·mg/L, z proporcjonalnym wzrostem parametrów farmakokinetycznych w zakresie dawek 120-360 mg. Schemat TID (trzy dawki na dobę) powoduje minimalną akumulację (wzrost Cmax o 12%), bez wpływu na bezpieczeństwo. Zaleca się podawanie leku z pokarmem dla poprawy tolerancji działań niepożądanych, takich jak zaczerwienienie skóry i dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Objętość dystrybucji wynosi 60-90 L, a wiązanie z białkami osocza 27-40%.
ANOVA, AUC, cykl kwasów trikarboksylowych, cytochrom P450, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, hydroliza przez esterazy, kapsułki dojelitowe, kwas cytrynowy, kwas fumarowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otoczka dojelitowa, RRMS, stwardnienie rozsiane, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaczerwienienie skóry
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Grofibrat 100 mg

Fenofibrat, lek hipolipemizujący z grupy fibratów, po podaniu doustnym w formie kapsułek twardych (Grofibrat 100 mg) wykazuje specyficzną farmakokinetykę. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 4-5 godzinach, a lek nie kumuluje się w organizmie podczas długotrwałej terapii. Biodostępność fenofibratu znacząco wzrasta przy podaniu z posiłkiem, co należy uwzględnić w schemacie dawkowania. Fenofibrat ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu – kwasu fenofibrynowego, który wiąże się z albuminami osocza w ponad 99%, co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Lek nie jest metabolizowany przez enzym CYP3A4 ani w mikrosomalnym układzie wątrobowym, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
albuminy osocza, badania kinetyczne, biodostępność leku, dializoterapia, działanie niepożądane, enzym CYP3A4, fenofibrat, fibrat, hemodializa, hydroliza przez esterazy, interakcje lekowe, klirens osoczowy, kwas fenofibrynowy, lek hipolipemizujący, metabolizm mikrosomalny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nintedanib STADA 150 mg

Nintedanib podawany jest w formie miękkich kapsułek żelatynowych w dawkach 100 mg i 150 mg, z niską biodostępnością doustną wynoszącą około 4,69% (90% CI: 3,615-6,078) z powodu metabolizmu pierwszego przejścia i efektów nośnika. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-4 godzinach, a spożycie posiłku zwiększa ekspozycję na lek o około 20% (CI: 95,3-152,5%) i opóźnia Tmax z 2,00 do 3,98 godziny. Nintedanib wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vss: 1050 L) i wysokie wiązanie z białkami osocza (97,8%), głównie albuminami. Metabolizm odbywa się głównie przez hydrolizę esterazami i glukuronidację (enzymy UGT 1A1, 1A7, 1A8, 1A10), z minimalnym udziałem CYP3A4. Klirens osoczowy wynosi 1390 ml/min, a eliminacja następuje głównie przez żółć i kał (93,4% dawki), z okresem półtrwania 10-15 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa, a kumulacja po wielokrotnym podaniu jest niewielka (1,04-krotność dla Cmax i 1,38-krotność dla AUCτ).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hydroliza przez esterazy, idiopatyczne włóknienie płuc, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, miękka kapsułka żelatynowa, niedrobnokomórkowy rak płuca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, śródmiąższowa choroba płuc, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, twardzina układowa, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, urydyno difosforo-glukuronosyltransferaza, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby

hydroliza przez esterazy

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Lipanthyl NT 145 145 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Clopidogrel Bluefish 75 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Fumaran Dimetylu Adamed 120 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Grofibrat 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Nintedanib STADA 150 mg