infekcja miąższu płucnego

Infekcja miąższu płucnego, znana również jako zapalenie płuc, to stan zapalny dotyczący pęcherzyków płucnych (alveooli) i otaczających je tkanek. Proces zapalny powoduje wypełnienie pęcherzyków płynami i komórkami zapalnymi, co prowadzi do upośledzenia wymiany gazowej.

Etiologia infekcji miąższu płucnego jest zróżnicowana i obejmuje patogeny bakteryjne (Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Staphylococcus aureus), wirusowe (RSV, wirus grypy, SARS-CoV-2), grzybicze (Aspergillus, Pneumocystis jirovecii) oraz atypowe (Mycoplasma pneumoniae, Legionella pneumophila). Czynniki ryzyka obejmują wiek (osoby starsze i bardzo młode), choroby współistniejące, immunosupresję oraz palenie tytoniu.

Obraz kliniczny charakteryzuje się gorączką, kaszlem (często z odkrztuszaniem plwociny), dusznością, bólem w klatce piersiowej oraz ogólnym osłabieniem. W badaniu przedmiotowym można stwierdzić trzeszczenia, stłumienie odgłosu opukowego oraz wzmożone drżenie głosowe. Diagnostyka opiera się na obrazowaniu radiologicznym (RTG, TK klatki piersiowej), badaniach laboratoryjnych oraz mikrobiologicznych.

Leczenie infekcji miąższu płucnego zależy od etiologii, ciężkości objawów oraz czynników ryzyka pacjenta. Obejmuje antybiotykoterapię empiryczną modyfikowaną w zależności od wyników badań mikrobiologicznych, leczenie objawowe oraz w ciężkich przypadkach tlenoterapię lub wentylację mechaniczną. Stratyfikacja ryzyka, np. przy użyciu skali CURB-65 lub PSI, pomaga w podjęciu decyzji o hospitalizacji pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl