monohydroksybendamustyna
Monohydroksybendamustyna to aktywny metabolit bendamustyny, cytostatycznego leku przeciwnowotworowego stosowanego głównie w leczeniu nowotworów hematologicznych. Powstaje na drodze hydroksylacji cząsteczki bendamustyny w organizmie pacjenta.
Pod względem mechanizmu działania, monohydroksybendamustyna, podobnie jak związek macierzysty, wykazuje aktywność alkilującą DNA, prowadząc do powstawania wiązań krzyżowych między nićmi DNA, co zaburza replikację i transkrypcję materiału genetycznego komórek nowotworowych. Metabolit ten zachowuje właściwości cytotoksyczne bendamustyny, przyczyniając się do ogólnego efektu przeciwnowotworowego leku.
Farmakokinetyka monohydroksybendamustyny obejmuje dłuższy okres półtrwania w porównaniu do związku macierzystego, co może wpływać na przedłużone działanie terapeutyczne. Metabolit ten jest przedmiotem badań klinicznych oceniających jego potencjalny wkład w skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa bendamustyny w różnych wskazaniach onkologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bendamustine Accord 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, podawana dożylnie w dawce 120 mg/m² powierzchni ciała w 30-minutowym wlewie, charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym 28,2 minuty oraz centralną objętością dystrybucji około 19,3 l. W stanie stacjonarnym objętość dystrybucji mieści się w zakresie 15,8-20,5 l. Substancja wykazuje wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co wpływa na jej biodostępność i aktywność farmakologiczną. Metabolizm bendamustyny obejmuje hydrolizę do monohydroksy- i dihydroksybendamustyny oraz dalszą biotransformację wątrobową z udziałem CYP1A2, prowadzącą do powstania N-desmetylobendamustyny i gamma-hydroksybendamustyny. Alternatywną drogą metabolizmu jest sprzęganie z glutationem. Bendamustyna nie wykazuje istotnego hamowania izoenzymów CYP, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Całkowity klirens leku wynosi średnio 639,4 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową i wątrobową, z wydaleniem około 20% dawki z moczem w ciągu 24 godzin, głównie jako metabolity monohydroksybendamustyny, bendamustyny i dihydroksybendamustyny.
aktywność farmakologiczna, AUC, bendamustyna chlorowodorek, biodostępność, Cmax, dializoterapia, dihydroksybendamustyna, gamma-hydroksybendamustyna, hydroliza, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, monohydroksybendamustyna, N-desmetylobendamustyna, niewydolność wątroby, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, sprzęganie z glutationem, stężenie bilirubiny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levact 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, dostępna w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (Levact), wykazuje charakterystyczną farmakokinetykę po podaniu dożylnym. Po 30-minutowym wlewie dawki 120 mg/m² powierzchni ciała, okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 28,2 minuty, a centralna objętość dystrybucji mieści się w zakresie 15,8-20,5 l. Substancja wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>95%), głównie z albuminami. Metabolizm bendamustyny obejmuje hydrolizę oraz metabolizm wątrobowy z udziałem CYP1A2, prowadzący do powstania metabolitów N-desmetylobendamustyny i gamma-hydroksybendamustyny, a także sprzęganie z glutationem. Lek nie hamuje aktywności głównych izoenzymów CYP, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Całkowity klirens bendamustyny wynosi średnio 639,4 ml/min, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (około 20% dawki w moczu w ciągu 24 godzin), jak i drogą żółciową, z wydalaniem polarnych metabolitów z kałem.
bendamustyna chlorowodorek, bilirubina w surowicy, CYP1A2, cytochrom P450, dihydroksybendamustyna, droga żółciowa, dystrybucja leku, gamma-hydroksybendamustyna, hydroksybendamustyna, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, monohydroksybendamustyna, N-desmetylobendamustyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, sprzęganie z glutationem, utleniony metabolit, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bendamustine Eugia 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, podawana dożylnie w dawce 120 mg/m² powierzchni ciała w 30-minutowym wlewie, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym: okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 28,2 minuty, a centralna objętość dystrybucji około 19,3 l. W stanie stacjonarnym objętość dystrybucji mieści się w zakresie 15,8-20,5 l. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>95%, głównie albuminami), co ma znaczenie przy potencjalnych interakcjach farmakokinetycznych. Całkowity klirens bendamustyny wynosi średnio 639,4 ml/min, a około 20% dawki jest wydalane z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin, głównie w postaci metabolitów monohydroksy- i dihydroksybendamustyny oraz formy macierzystej. Eliminacja żółciowa dotyczy przede wszystkim spolaryzowanych metabolitów.
albuminy, bendamustyna chlorowodorek, całkowity klirens, centralna objętość dystrybucji, dihydroksybendamustyna, eliminacja z żółcią, hydroksybendamustyna, hydroliza, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP1A2, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, mechanizm eliminacji, metabolity bendamustyny, metabolizm wątrobowy, monohydroksybendamustyna, N-desmetylobendamustyna, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent dializowany, parametry farmakokinetyczne, sprzęganie z glutationem, stężenie bilirubiny, utleniony metabolit, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne w bolusie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bendamustyna medac 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, podawana dożylnie w dawce 120 mg/m² powierzchni ciała, charakteryzuje się szybkim rozprzestrzenianiem w organizmie z okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym 28,2 minuty oraz centralną objętością dystrybucji około 19,3 l. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>95%, głównie albuminami). Metabolizm bendamustyny obejmuje głównie hydrolizę prowadzącą do powstania monohydroksy- i dihydroksybendamustyny oraz metabolizm wątrobowy z udziałem CYP1A2, generujący N-desmetylobendamustynę i gamma-hydroksybendamustynę. Sprzęganie z glutationem stanowi alternatywny szlak metaboliczny. Bendamustyna nie wykazuje istotnej inhibicji izoenzymów CYP, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych zależnych od tego układu.
albumina, bendamustyna, bilirubina w surowicy, biotransformacja, cytochrom P450 1A2, dihydroksybendamustyna, gamma-hydroksybendamustyna, glutation, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, monohydroksybendamustyna, N-desmetylobendamustyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bendamustine Kabi 2,5 mg/ml
Bendamustyna, podawana dożylnie w dawce 120 mg/m² powierzchni ciała w 30-minutowej infuzji, charakteryzuje się szybkim okresem półtrwania eliminacyjnego wynoszącym 28,2 minuty oraz ograniczoną objętością dystrybucji w zakresie 15,8-20,5 L, co wskazuje na dystrybucję głównie do przestrzeni płynów pozakomórkowych. Lek wykazuje wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może wpływać na jego biodostępność i potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Metabolizm bendamustyny odbywa się głównie poprzez hydrolizę nieenzymatyczną oraz metabolizm wątrobowy z udziałem CYP1A2, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów, takich jak monohydroksybendamustyna i N-demetylobendamustyna. Klirens całkowity leku wynosi średnio 639,4 mL/min, a eliminacja zachodzi zarówno przez nerki (około 20% dawki w moczu w ciągu 24 godzin), jak i z żółcią, z przewagą wydalania metabolitów polarnych drogą żółciową.
AUC, bendamustyna chlorowodorek, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, dihydroksybendamustyna, dystrybucja leku, eliminacja leku, hydroliza, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP1A2, klirens całkowity, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, monohydroksybendamustyna, N-demetylobendamustyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, sprzęganie z glutationem, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby