metabolity bendamustyny
Metabolity bendamustyny to produkty przemiany tego leku cytostatycznego stosowanego głównie w terapii nowotworów hematologicznych, takich jak przewlekła białaczka limfocytowa (CLL) oraz chłoniaki nieziarnicze. Bendamustyna jest związkiem z grupy leków alkilujących, który łączy właściwości alkilujące i antymetaboliczne.
Główne metabolity bendamustyny powstają na drodze hydrolizy i N-demetylacji. Zidentyfikowano dwa aktywne metabolity: gamma-hydroksy-bendamustynę (M3) i N-demetylo-bendamustynę (M4), które wykazują działanie cytotoksyczne, choć słabsze niż związek macierzysty. Metabolizm leku zachodzi głównie przy udziale enzymów cytochromu P450, a w mniejszym stopniu poprzez hydrolizę.
Okres półtrwania bendamustyny wynosi około 40 minut, natomiast metabolity M3 i M4 charakteryzują się dłuższym okresem półtrwania, odpowiednio około 3 i 30 godzin. Metabolity są wydalane głównie z żółcią oraz w mniejszym stopniu przez nerki. Znajomość właściwości farmakokinetycznych metabolitów bendamustyny ma znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Bendamustyna chlorowodorek, podawana dożylnie w dawce 120 mg/m² powierzchni ciała w 30-minutowym wlewie, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym: okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 28,2 minuty, a centralna objętość dystrybucji około 19,3 l. W stanie stacjonarnym objętość dystrybucji mieści się w zakresie 15,8-20,5 l. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>95%, głównie albuminami), co ma znaczenie przy potencjalnych interakcjach farmakokinetycznych. Całkowity klirens bendamustyny wynosi średnio 639,4 ml/min, a około 20% dawki jest wydalane z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin, głównie w postaci metabolitów monohydroksy- i dihydroksybendamustyny oraz formy macierzystej. Eliminacja żółciowa dotyczy przede wszystkim spolaryzowanych metabolitów.
albuminy, bendamustyna chlorowodorek, całkowity klirens, centralna objętość dystrybucji, dihydroksybendamustyna, eliminacja z żółcią, hydroksybendamustyna, hydroliza, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP1A2, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, mechanizm eliminacji, metabolity bendamustyny, metabolizm wątrobowy, monohydroksybendamustyna, N-desmetylobendamustyna, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent dializowany, parametry farmakokinetyczne, sprzęganie z glutationem, stężenie bilirubiny, utleniony metabolit, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne w bolusie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Bendamustyna chlorowodorek charakteryzuje się szybkim rozprzestrzenianiem po dożylnym podaniu wlewem 30-minutowym, z okresem półtrwania eliminacji (t1/2ß) wynoszącym 28,2 min przy dawce 120 mg/m². Centralna objętość dystrybucji wynosi około 19,3 l, a w stanie równowagi mieści się w zakresie 15,8-20,5 l. Lek wykazuje wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co wpływa na jego farmakokinetykę. Metabolizm bendamustyny obejmuje hydrolizę do monohydroksy- i dihydroksybendamustyny oraz dalsze przemiany w wątrobie z udziałem CYP1A2, prowadzące do powstania N-desmetylobendamustyny i gamma-hydroksybendamustyny. Istotna jest także droga sprzęgania z glutationem. Bendamustyna nie wykazuje hamowania izoenzymów CYP 1A4, 2C9/10, 2D6, 2E1 i 3A4, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
albumina, bendamustyna, bilirubina, CYP1A2, cytochrom P450, eliminacja z żółcią, faza eliminacji, geriatria, glutation, hydroliza, klirens, klirens kreatyniny, metabolity bendamustyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, wiązanie z białkami, wlew dożylny
