farmakokinetyka cefakloru

Farmakokinetyka cefakloru to proces opisujący losy tego antybiotyku beta-laktamowego (cefalosporyny II generacji) w organizmie. Po podaniu doustnym cefaklor charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 30-60 minut. Biodostępność leku wynosi około 75-90%, choć spożycie pokarmu może opóźnić wchłanianie, nie wpływając istotnie na jego stopień.

Cefaklor słabo wiąże się z białkami osocza (ok. 25%), co sprzyja jego dobrej dystrybucji w tkankach i płynach ustrojowych. Lek osiąga terapeutyczne stężenie w tkankach układu oddechowego, moczowego, kościach, a także przenika przez barierę krew-mózg, szczególnie przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Metabolizm cefakloru w organizmie jest ograniczony, gdyż większość leku jest wydalana w postaci niezmienionej. Główną drogą eliminacji są nerki, gdzie cefaklor jest wydalany poprzez filtrację kłębuszkową oraz sekrecję kanalikową. Okres półtrwania leku w osoczu wynosi około 0,5-1 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, ale może być znacząco wydłużony u osób z niewydolnością nerek, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl