kapilaroskopia
Kapilaroskopia to nieinwazyjna technika diagnostyczna, która umożliwia badanie mikrokrążenia poprzez obserwację naczyń włosowatych (kapilar) w obrębie wału paznokciowego. Metoda ta jest szczególnie cenna w diagnostyce chorób układowych tkanki łącznej, przede wszystkim twardziny układowej, zapalenia skórno-mięśniowego oraz mieszanej choroby tkanki łącznej.
Badanie wykonuje się za pomocą mikroskopu kapilaroskopowego lub wideokapilaroskopu, obserwując kapilary w obrębie wału paznokciowego najczęściej palców II-V rąk. Ocenie podlegają takie parametry jak: liczba kapilar, ich kształt, wymiary, obecność megakapilar, mikrowylewów, obszarów awaskularnych oraz stopień dezorganizacji łożyska naczyniowego.
W twardzinie układowej kapilaroskopia pozwala na identyfikację charakterystycznych zmian określanych jako wzorzec sklerodemiczny, co ma istotne znaczenie diagnostyczne i prognostyczne. Badanie znajduje również zastosowanie w monitorowaniu progresji choroby oraz odpowiedzi na leczenie. Stanowi ważny element oceny pacjentów z objawem Raynauda, pomagając różnicować jego pierwotną i wtórną postać.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół raynauda – Leczenie
Zespół Raynauda charakteryzuje się napadowym skurczem tętniczek i drobnych tętnic w obrębie palców rąk i stóp, wywołującym zmiany zabarwienia skóry (bladość, sinica, zaczerwienienie) oraz objawy sensoryczne, takie jak drętwienie i ból. Wyróżnia się postać pierwotną (idiopatyczną) oraz wtórną, związaną najczęściej z chorobami autoimmunologicznymi. Podstawą leczenia są metody niefarmakologiczne, w tym ochrona przed zimnem, unikanie czynników wyzwalających (nikotyna, kofeina, leki zwężające naczynia) oraz techniki redukcji stresu. W przypadku niewystarczającej kontroli objawów stosuje się farmakoterapię, przede wszystkim blokery kanałów wapniowych (np. nifedypina w dawkach 30-120 mg/dobę), które zmniejszają częstość napadów o 2,8-8,3 w ciągu 2 tygodni i łagodzą objawy o 33-35%. W terapii uzupełniającej stosuje się miejscowe preparaty nitrogliceryny 1-2%, inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, tadalafil), leki przeciwnadciśnieniowe (losartan, ACEI) oraz alfa-adrenolityki (prazosyna, doksazosyna).
alfa-adrenolityki, biofeedback, blokada współczulna, blokery kanałów wapniowych, bosentan, iloprost, inhibitory ACE, inhibitory fosfodiesterazy, kapilaroskopia, kwas gamma-linolenowy, losartan, miłorząb japoński, nifedypina, nitrogliceryna, pochodne dihydropirydyny, powikłania naczyniowe, prazosyna, prostaglandyny, reumatoidalne zapalenie stawów, sildenafil, sympatektomia, tadalafil, termoregulacja, toczeń rumieniowaty układowy, toksyna botulinowa, twardzina układowa, zespół Raynauda, zespół Raynauda wtórny - Leksykon chorób i schorzeń
Morphea – Diagnostyka i diagnoza
Morfea, czyli twardzina ograniczona, to przewlekła choroba zapalna tkanki łącznej charakteryzująca się stwardnieniem i pogrubieniem skóry oraz tkanek podskórnych na skutek nadmiernego odkładania kolagenu. Diagnoza opiera się głównie na badaniu klinicznym, gdzie typowe zmiany to stwardniałe, odbarwione lub przebarwione plamy z fioletowym lub czerwonawym rąbkiem zapalnym. Choroba przebiega w fazach: aktywnej (obrzękowej), nieaktywnej (stwardnieniowej) oraz atroficznej, co ma kluczowe znaczenie dla decyzji terapeutycznych. Biopsja skóry, choć nie zawsze konieczna, pozwala na ocenę histopatologiczną, wykazującą m.in. pogrubienie i hialinizację włókien kolagenowych, zanik naskórka i przydatków skóry oraz naciek zapalny. Badania laboratoryjne, takie jak ANA (pozytywne u 30-80% pacjentów), ssDNA czy kinaza kreatynowa, mają ograniczoną rolę i służą głównie diagnostyce różnicowej, zwłaszcza w wykluczeniu twardziny układowej, która charakteryzuje się obecnością specyficznych przeciwciał i zajęciem narządów wewnętrznych.
badanie histopatologiczne, biopsja skóry, borelioza, choroba zapalna tkanki łącznej, dermoskopia, eozynofilowe zapalenie powięzi, fototerapia, inhibitory JAK, kapilaroskopia, kortykosteroidy, liszaj twardzinowy, metotreksat, morfea, morfea linijna, objaw Raynauda, odkładanie kolagenu, przeciwciała przeciwhistonowe, przeciwciała przeciwjądrowe, rezonans magnetyczny, sklerodaktylia, takrolimus, termografia w podczerwieni, tomografia komputerowa, twardzina układowa, ultrasonografia skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Chilblains to choroba znana również jako pernio lub perniosis. w języku polskim można ją określać jako „obmrożenie” lub „pernioza”, choć nie jest to t – Patofizjologia i mechanizm
Chilblains (pernio, perniosis) to specyficzna reakcja zapalna skóry na ekspozycję na zimno i wilgoć, charakteryzująca się nadmiernym i przedłużonym skurczem naczyń krwionośnych (wazospazm), prowadzącym do hipoksji tkanek oraz wtórnej reakcji zapalnej. Po ponownym ogrzaniu dochodzi do nieprawidłowej wazodylatacji, powodującej zaburzenia przepływu krwi i wyciek płynu do tkanek, co manifestuje się obrzękiem i naciekiem limfocytarnym. Histopatologicznie dominują: okołonaczyniowy naciek limfocytarny (81%), wakuolizacja warstwy podstawnej naskórka (67%), obrzęk skóry właściwej brodawkowatej (66%) oraz okołogruczołowy naciek limfocytarny (57%). Predyspozycje genetyczne (mutacje w genach TREX1, SAMHD1, TMEM173) oraz czynniki hormonalne, zwłaszcza u kobiet, zwiększają ryzyko rozwoju choroby. Wzmożona aktywność interferonu typu I odgrywa istotną rolę w patogenezie, co jest szczególnie widoczne w chilblains związanym z COVID-19, gdzie obserwuje się również mikroskrzepy w naczyniach obwodowych.
autoprzeciwciała, bezpośrednia immunofluorescencja, chilblain lupus erythematosus, chilblains, choroba Raynauda, choroba tkanki łącznej, hiperkeratoza, hipoksemia, interferon typu I, kapilaroskopia, krioglobulinemia, mikroskrzepy, mutacja utraty funkcji, naciek limfocytarny, obrzęk naczyniowy, obrzęk skóry właściwej, perniosis, przeciwciała anty-Ro/SSA, reakcja zapalna skóry, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz naczyń krwionośnych, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina, wazodylatacja, wazokonstrykcja, wazospazm, zakrzepica, zapalenie skórno-mięśniowe, zespół antyfosfolipidowy, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Chilblains to choroba znana również jako pernio lub perniosis. w języku polskim można ją określać jako „obmrożenie” lub „pernioza”, choć nie jest to t – Etiologia i przyczyny
Chilblains (pernio) to zapalna reakcja małych naczyń krwionośnych skóry na ekspozycję na zimno, szczególnie w warunkach wilgotnych i przy temperaturach powyżej punktu zamarzania. Patofizjologia obejmuje początkową wazokonstrykcję tętniczek i żyłek, prowadzącą do hipoksji tkanek, a następnie gwałtowną wazodilatację, która powoduje przeciek krwi do otaczających tkanek i stan zapalny. Objawy kliniczne to bolesne, swędzące, zapalne zmiany skórne. Czynniki ryzyka to m.in. płeć żeńska, niska masa ciała, wiek (młodzież i osoby starsze), zaburzenia krążenia, palenie tytoniu, siedzący tryb życia oraz ekspozycja zawodowa na zimno i wilgoć. Chilblains mogą występować jako pierwotne lub wtórne, związane z chorobami autoimmunologicznymi (np. toczeń rumieniowaty układowy, choroba Raynauda), hematologicznymi (białaczki, chłoniaki) oraz genetycznymi (mutacje TREX1, SAMHD1, TMEM173 w rodzinnej postaci chilblain lupus).
białaczka limfoblastyczna, chilblain lupus erythematosus, chilblains, chłoniak jelitowy, choroba Raynauda, choroba trzewna, hipoksemia, kapilaroskopia, krążenie obwodowe, krioglobulinemia, makroglobulinemia, niedokrwienie skóry, pernio, perniosis, przełom blastyczny, toczeń rumieniowaty układowy, wazokonstrykcja, zespół antyfosfolipidowy