antybiotyk oksazolidynonowy

Antybiotyki oksazolidynonowe stanowią stosunkowo nową klasę antybiotyków, które działają poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu. Ich unikalna struktura chemiczna oparta na pierścieniu oksazolidynonu daje im zdolność do przezwyciężania oporności na inne antybiotyki.

Głównym przedstawicielem tej grupy jest linezolid, który został zatwierdzony do użytku klinicznego w 2000 roku. W kolejnych latach dołączyły do niego tedizolid i inne cząsteczki. Antybiotyki te wykazują aktywność głównie wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym opornych na metycylinę szczepów Staphylococcus aureus (MRSA), enterokoków opornych na wankomycynę (VRE) oraz paciorkowców.

Antybiotyki oksazolidynonowe są cenione w praktyce klinicznej ze względu na prawie 100% biodostępność po podaniu doustnym, co umożliwia łatwe przejście z terapii dożylnej na doustną. Znajdują zastosowanie w leczeniu skomplikowanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń dróg oddechowych i zakażeń krwi wywołanych przez oporne bakterie Gram-dodatnie.

Stosowanie tych antybiotyków wiąże się jednak z ryzykiem działań niepożądanych, szczególnie przy długotrwałej terapii. Najczęstsze z nich to supresja szpiku kostnego (szczególnie małopłytkowość), neuropatia obwodowa oraz interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy. Ze względu na te ograniczenia, antybiotyki oksazolidynonowe są zazwyczaj rezerwowane dla przypadków infekcji opornych na inne leki.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl