hipertoniczność roztworu
Hipertoniczność roztworu określa stan, w którym stężenie substancji rozpuszczonych w roztworze jest wyższe niż w roztworze referencyjnym, najczęściej w płynie wewnątrzkomórkowym. W kontekście medycznym, roztwory hipertoniczne mają wyższą osmolarność niż osocze krwi (powyżej 290 mOsm/L) i płyn wewnątrzkomórkowy.
Roztwory hipertoniczne wywołują zjawisko osmozy, podczas którego woda przemieszcza się z obszaru o niższym stężeniu substancji rozpuszczonych do obszaru o wyższym stężeniu, aby wyrównać różnicę stężeń. W praktyce klinicznej, podanie roztworu hipertonicznego do krwiobiegu powoduje przemieszczanie się wody z komórek do przestrzeni pozakomórkowej, prowadząc do obkurczania się komórek.
Roztwory hipertoniczne znajdują zastosowanie w leczeniu obrzęku mózgu, podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego, hiponatremii oraz jako środki resuscytacyjne w ciężkim wstrząsie. Przykładami są hipertoniczny roztwór chlorku sodu (3%, 5% lub 7,5% NaCl) oraz roztwory mannitolu (10%-20%). Stosowanie roztworów hipertonicznych wymaga ścisłego monitorowania, ponieważ mogą powodować powikłania, takie jak hiperwolemia, hiperosmolarność, zaburzenia elektrolitowe czy odwodnienie komórkowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Vamin 14 Electrolyte-Free –
Vamin 14 Electrolyte-Free to hipertoniczny roztwór aminokwasowy (85 g/l, w tym 38,7 g aminokwasów niezbędnych) stosowany w żywieniu pozajelitowym, charakteryzujący się osmolalnością 810 mOsm/kg wody i pH 5,6. Podczas infuzji mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak rzadko obserwowane nudności, przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (częstość nieokreślona), reakcje nadwrażliwości oraz ryzyko zakrzepowego zapalenia żył przy podawaniu do żył obwodowych. Etiologia wzrostu enzymów wątrobowych jest niejasna, jednak może być związana z chorobą podstawową pacjenta oraz składem i ilością stosowanych preparatów. Monitorowanie parametrów wątrobowych oraz stanu naczyń obwodowych jest kluczowe w trakcie terapii.
aminokwas niezbędny, badanie biochemiczne, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, hipertoniczność roztworu, Intralipid, osmolalność, parametr wątrobowy, powikłanie naczyniowe, preparat aminokwasowy, profil aminokwasów, protokół żywienia pozajelitowego, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór aminokwasowy, zaburzenie funkcji wątroby, zakrzep, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olimel N5E
OLIMEL N5E to roztwór do żywienia pozajelitowego klasyfikowany w grupie B05 BA10, zaprojektowany jako trójkomorowa emulsja do infuzji zawierająca roztwór glukozy z wapniem, emulsję tłuszczową (80% oleju z oliwek, 20% oleju sojowego) oraz roztwór aminokwasów z elektrolitami. Profil tłuszczowy obejmuje 15% nasyconych, 65% jednonienasyconych i 20% wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, z fosfolipidami do triglicerydów w stosunku 0,06, co zapewnia stabilność emulsji i korzystny profil farmakokinetyczny. Preparat dostarcza pełen profil 17 L-aminokwasów, w tym 8 niezbędnych, z udziałem aminokwasów niezbędnych stanowiącym 44,8% oraz rozgałęzionych 18,3%. Glukoza stanowi główne źródło węglowodanów, a optymalny stosunek energii niebiałkowej do azotu wynosi 165 kcal/g, co sprzyja efektywnemu wykorzystaniu aminokwasów do syntezy białek. Preparat dostępny jest w objętościach 1500 ml, 2000 ml i 2500 ml, dostarczając odpowiednio 1490, 1980 i 2480 kcal, z 40% energii pochodzącej z tłuszczów i stosunkiem energii glukoza/tłuszcze 53/47.
alfa-tokoferol, aminokwas niezbędny, bilans azotu, dodatni bilans azotowy, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, gospodarka azotowa, hipertoniczność roztworu, homeostaza organizmu, mononienasycony kwas tłuszczowy, nasycony kwas tłuszczowy, osmolarność, peroksydacja tłuszczów, podaż składników odżywczych, profil aminokwasowy, profil farmakokinetyczny, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór aminokwasów, synteza białek endogennych, wielonienasycony niezbędny kwas tłuszczowy, żyła centralna, żywienie pozajelitowe