desmosomy
Desmosomy to wyspecjalizowane struktury międzykomórkowe pełniące funkcję połączeń adhezyjnych, które mechanicznie łączą komórki nabłonkowe i inne tkanki narażone na stres mechaniczny. Są one szczególnie liczne w tkankach takich jak naskórek, mięsień sercowy oraz opuszki włosowe.
Strukturalnie desmosomy składają się z dwóch głównych komponentów: wewnątrzkomórkowych płytek gęstych, do których przyłączają się filamenty pośrednie cytoszkieletu (głównie keratyny w nabłonkach oraz desminy w kardiomiocytach), oraz zewnątrzkomórkowej przestrzeni, gdzie znajdują się białka adhezyjne z rodziny kadheryn (desmogleiny i desmokolliny). Ten układ tworzy niezwykle wytrzymałe połączenie, które rozprasza siły mechaniczne na całą tkankę.
Zaburzenia w strukturze i funkcji desmosomów mogą prowadzić do różnych schorzeń dermatologicznych i kardiologicznych. Przykładami są pęcherzyca zwykła (pemphigus vulgaris), gdzie autoprzeciwciała atakują desmogleiny powodując utratę adhezji międzykomórkowej i tworzenie pęcherzy skórnych, oraz arytmogenna kardiomiopatia prawej komory (ARVC), gdzie mutacje w genach kodujących białka desmosomalne prowadzą do dysfunkcji mięśnia sercowego.
W diagnostyce histopatologicznej desmosomy można wizualizować za pomocą mikroskopu elektronowego jako charakterystyczne zagęszczenia błon komórkowych. Immunohistochemicznie można je identyfikować przy użyciu przeciwciał skierowanych przeciwko białkom desmosomalnym, co ma znaczenie w diagnostyce nowotworów oraz chorób autoimmunologicznych skóry.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Actikerall (5 mg + 100 mg)/g
Actikerall to miejscowy roztwór na skórę zawierający fluorouracyl (5 mg/g) oraz kwas salicylowy (100 mg/g), stosowany w leczeniu zmian skórnych, zwłaszcza hiperkeratotycznych. Preparat tworzy okluzyjną błonę po aplikacji, co zwiększa penetrację substancji czynnych do głębszych warstw skóry. Kwas salicylowy działa keratolitycznie, rozluźniając spoiwo międzykomórkowe i desmosomy, co ułatwia przenikanie fluorouracylu. Dodatkowo, dimetylosulfotlenek (80 mg/g) zwiększa rozpuszczalność i biodostępność fluorouracylu, a etanol (160 mg/g) pełni funkcję rozpuszczalnika i wspomaga tworzenie błony okluzyjnej. Farmakokinetyka wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe fluorouracylu, potwierdzone badaniami na zwierzętach i ludziach, gdzie stężenia w surowicy nie przekraczały 0,05 µg/ml, a wchłanianie ogólnoustrojowe było <0,1%.
aplikacja miejscowa, biodostępność miejscowa, desmosomy, dimetylosulfotlenek, działania niepożądane, działanie keratolityczne, fluorouracyl, glukuronid estrowy, glukuronid eterowy, hiperkeratoza, kwas dwuhydroksybenzoesowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, rogowacenie słoneczne, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, zatrucie salicylanami