telmisartan i hydrochlorotiazyd
Telmisartan i hydrochlorotiazyd to połączenie dwóch substancji aktywnych stosowane w terapii nadciśnienia tętniczego. Jest to preparat złożony, który łączy antagonistę receptora angiotensyny II (telmisartan) z diuretykiem tiazydowym (hydrochlorotiazyd), zapewniając synergistyczne działanie hipotensyjne.
Telmisartan blokuje receptory AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego. Hydrochlorotiazyd działa moczopędnie poprzez hamowanie wchłaniania zwrotnego sodu i chlorków w kanaliku dystalnym, co zwiększa wydalanie wody i elektrolitów, zmniejszając objętość krwi krążącej i obciążenie serca.
Połączenie tych substancji pozwala na skuteczniejszą kontrolę ciśnienia tętniczego niż monoterapia, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka wystąpienia niektórych działań niepożądanych. Preparat jest szczególnie zalecany pacjentom, u których monoterapia telmisartanem lub innym antagonistą receptora angiotensyny II nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego.
Podczas stosowania telmisartanu z hydrochlorotiazydem należy monitorować poziom elektrolitów (szczególnie potasu) oraz parametry nerkowe. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek, w ciąży oraz u osób z bezmoczem, hiperkalcemią i oporną na leczenie hipokaliemią.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Telmix Plus to lek złożony zawierający telmisartan oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, podawanych raz na dobę. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie do odpowiedzi klinicznej pacjenta, a lek można przyjmować niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby – w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby maksymalna dawka nie powinna przekraczać 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, natomiast w ciężkich zaburzeniach stosowanie leku jest przeciwwskazane.
bezpieczeństwo i skuteczność leku, ciśnienie tętnicze, hydrochlorotiazyd, lek tiazydowy, monitorowanie ciśnienia tętniczego, monitorowanie czynności nerek, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, produkt złożony, telmisartan i hydrochlorotiazyd, telmisartan z hydrochlorotiazydem, Telmix Plus, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS to preparat złożony zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Dostępne warianty dawkowania to 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, podawane doustnie raz na dobę. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawki każdego składnika przed rozpoczęciem terapii skojarzonej, a w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię złożoną. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, co ułatwia dostosowanie leczenia do rytmu dnia pacjenta.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia, monitorowanie czynności nerek, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia skojarzona, tiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Telmisartan HCT EGIS, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzono na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, stosując dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej. Nie wykazano dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników osobno. Charakterystyczne zmiany obejmowały hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny w osoczu). Uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do zapobiegania przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. W badaniach na psach obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, czerwona krwinka, działanie klastogeniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, genotoksyczność i kancerogenność, hemodynamika nerek, hipertrofia i hiperplazja, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, renina w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, uszkodzenie śluzówki żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu złożonego zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, wykazały, że dawki zapewniające ekspozycję porównywalną z klinicznymi dawkami terapeutycznymi (np. 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) nie powodowały dodatkowych niepożądanych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu substancji oddzielnie. W badaniach tych zaobserwowano charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez podawanie doustnych roztworów soli i izolację zwierząt. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, badanie przedkliniczne, ciśnienie tętnicze, czerwona krwinka, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hemodynamika nerek, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, produkt złożony, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, stanowi stan zagrożenia życia, charakteryzujący się głównie zaburzeniami hemodynamicznymi i elektrolitowymi. Objawy kliniczne obejmują niedociśnienie tętnicze, tachykardię lub bradykardię, zawroty głowy, wymioty, podwyższony poziom kreatyniny oraz ostrą niewydolność nerek (telmisartan), a także hipokaliemię, hipochloremię, hipowolemię, nudności, senność, skurcze mięśni i zaburzenia rytmu serca (hydrochlorotiazyd). Szczególnie istotna jest hipokaliemia, która może nasilać arytmie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Telmisartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku przez hemodializę.
bradykardia, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, kreatynina, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, skurcz mięśni, stężenie elektrolitów, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że podawanie tego połączenia w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu do stosowania poszczególnych substancji aktywnych osobno. W modelach zwierzęcych (szczury, psy) zaobserwowano charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu) oraz nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy), a także zwiększoną aktywność reniny w osoczu i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia śluzówki żołądka, obserwowane w badaniach, można było ograniczyć poprzez podawanie doustnych roztworów soli i izolację zwierząt, co sugeruje potencjalne mechanizmy ochronne przy zastosowaniu u ludzi. U psów stwierdzono także zmiany strukturalne nerek, takie jak rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, prawdopodobnie związane z farmakologicznym działaniem telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, kreatynina we krwi, nadciśnienie tętnicze, parametr krwinek czerwonych, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana hematologiczna, zmiana nerkowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
Telmidon to lek złożony zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, dostępny w trzech dawkach: 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg. Jest wskazany u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawki obu składników przed rozpoczęciem terapii preparatem złożonym, choć w uzasadnionych przypadkach możliwe jest bezpośrednie przejście z monoterapii. Dawkowanie wynosi 1 tabletkę raz na dobę, a dobór mocy zależy od wcześniejszego leczenia i odpowiedzi pacjenta. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie ich dysfunkcji przez hydrochlorotiazyd. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby jest przeciwwskazane.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie, droga podania, dysfunkcja wątroby, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, kontrola czynności nerek, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, podeszły wiek, preparat złożony, przeciwwskazanie, substancja czynna, tabletka niepowlekana, telmisartan i hydrochlorotiazyd, tiazydy, właściwość higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
Preparat Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z brakiem wzajemnego wpływu na farmakokinetykę obu substancji. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki (42% przy 40 mg, 58% przy 160 mg) i wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Jego objętość dystrybucji wynosi około 500 litrów, a metabolizm ogranicza się do sprzęgania do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja telmisartanu odbywa się głównie przez wydalanie żółciowe (>97% dawki), z klirensem osoczowym przekraczającym 1500 ml/min i długim okresem półtrwania (>20 godzin). Hydrochlorotiazyd osiąga maksymalne stężenie po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Nie ulega metabolizmowi i jest eliminowany niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek). Telmisartan wykazuje farmakokinetykę nieliniową, natomiast hydrochlorotiazyd – liniową.
acyloglukuronid, AUC, biodostępność, cytochrom P450, eliminacja hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, Telmidon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, stanowi stan zagrożenia życia, wymagający hospitalizacji i ciągłego monitorowania hemodynamicznego. Objawy kliniczne wynikają z nadmiernego działania obu składników: telmisartan powoduje niedociśnienie tętnicze, tachykardię lub bradykardię oraz zaburzenia funkcji nerek (wzrost kreatyniny, ostra niewydolność nerek), natomiast hydrochlorotiazyd wywołuje hipokaliemię, hipochloremię, hipowolemię, nudności, senność, skurcze mięśni i zaburzenia rytmu serca. Szczególnie niebezpieczna jest hipokaliemia, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę, co ogranicza możliwości eliminacji leku w ciężkich przypadkach.
bradykardia, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipovolemia, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, podwyższony poziom kreatyniny, skurcz mięśni, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, Telmizek HCT, terapia nerkozastępcza, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Telmisartan HCT EGIS, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzono na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, stosując dawki zapewniające ekspozycję porównywalną do klinicznych dawek terapeutycznych u ludzi (do 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu). Łączne podawanie obu substancji nie wywołało dodatkowych efektów toksycznych w porównaniu do podawania ich oddzielnie. Zaobserwowano typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany toksykologiczne, takie jak obniżenie parametrów erytrocytarnych, zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększenie aktywności reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było częściowo zapobiegać poprzez suplementację elektrolitów i izolację zwierząt. U psów obserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, prawdopodobnie związane z farmakologicznym działaniem telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, czerwona krwinka, diuretyk tiazydowy, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hemodynamika nerek, hipertrofia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, potencjał karcynogenny, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu jednocześnie nie wpływa na farmakokinetykę poszczególnych składników. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny po podaniu doustnym, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg. Spożycie pokarmu obniża AUC telmisartanu o 6-19%, jednak nie wpływa to na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 l i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie z kałem (>97%), z okresem półtrwania >20 godzin i klirensem osoczowym >1500 ml/min. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, biodostępność około 60%, wiązanie z białkami na poziomie 68%, objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niezmieniony z moczem, z okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek) oraz klirensem nerkowym 250-300 ml/min.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka substancji czynnych, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krzywa stężenia w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmidon 80 mg + 25 mg
Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd w dawkach 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które negatywnie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Szczególnie istotne jest monitorowanie tych objawów u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, przyjmujących leki o działaniu ośrodkowym, z tendencją do hipotonii ortostatycznej oraz u osób wykonujących zawody wymagające wysokiej sprawności psychoruchowej. Zaleca się obserwację indywidualnej reakcji na lek, zwłaszcza na początku terapii lub przy zmianie dawki, oraz unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu, który może nasilać działania sedatywne Telmidonu.
działanie sedatywne, funkcje poznawcze i motoryczne, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, koncentracja uwagi, refleks, senność, sprawność psychomotoryczna, Telmidon, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie koncentracji, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus jest wskazany u pacjentów z nieodpowiednio kontrolowanym ciśnieniem tętniczym podczas monoterapii telmisartanem. Dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, podawanych raz na dobę. Dawkowanie należy indywidualnie dostosować, a w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię złożoną. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby maksymalna dawka to 40 mg + 12,5 mg raz na dobę, natomiast stosowanie u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby jest przeciwwskazane. Nie wymaga się dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ani u osób w podeszłym wieku, jednak konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dawka składników, eskalacja dawki, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, lek złożony, monoterapia telmisartanem, pacjent w podeszłym wieku, parametry nerkowe, produkt złożony, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia skojarzona, tiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Telmisartan + HCT Genoptim, przeprowadzone na szczurach i psach, wykazały brak dodatkowych zmian patologicznych przy jednoczesnym podawaniu telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej u ludzi. Obserwowane zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (przerost komórek aparatu przykłębuszkowego) są charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów ACE. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt, co wskazuje na mechanistyczne podłoże tych zmian. U psów zaobserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, związane z farmakologiczną aktywnością telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, kreatynina, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał genotoksyczny, renina, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmycar 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu złożonego Telmycar (80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) opierają się na wcześniejszych badaniach poszczególnych składników oraz ich kombinacji w niższych dawkach. Badania na szczurach i psach wykazały, że stosowane dawki powodowały ekspozycję porównywalną z dawkami terapeutycznymi u ludzi, bez dodatkowych niepożądanych efektów poza tymi znanymi z monoterapii. Zaobserwowano charakterystyczne zmiany hematologiczne (redukcja erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), nerkowe (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), wzrost aktywności reniny w osoczu, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było zapobiegać przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów dodatkowo stwierdzono rozszerzenie i atrofię kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogeniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kancerogenność, kreatynina, parametry czerwonokrwinkowe, renina, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Podczas terapii preparatem Zanacodar Combi, zawierającym telmisartan 80 mg oraz hydrochlorotiazyd 25 mg, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność, które mogą istotnie upośledzać zdolność pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi urządzeń wymagających koncentracji. Szczególną ostrożność należy zachować zwłaszcza w początkowym okresie leczenia oraz podczas zmiany dawki lub włączania nowych leków. Zaleca się, aby lekarz poinformował pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów, a także o konieczności unikania alkoholu, który może nasilać działania niepożądane i dodatkowo obniżać bezpieczeństwo w ruchu drogowym.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie preparatu Polsart Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych. Charakterystyczne objawy przedawkowania telmisartanu to niedociśnienie tętnicze oraz tachykardia, choć opisywano także bradykardię, zawroty głowy, wymioty, podwyższenie poziomu kreatyniny oraz ostrą niewydolność nerek. Hydrochlorotiazyd natomiast wywołuje głównie zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipochloremia, oraz hipowolemię związaną z nadmierną diurezą. Hipokaliemia może skutkować skurczami mięśni i zaburzeniami rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Monitorowanie stężenia elektrolitów i kreatyniny jest kluczowe w diagnostyce i ocenie ciężkości zatrucia.
bradykardia, diureza, glikozydy naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, leczenie nerkozastępcze, leczenie objawowe, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, Polsart Plus, poziom kreatyniny, przyspieszenie akcji serca, skurcz mięśnia, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Telmix Plus to lek złożony zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Wskazaniem do stosowania pierwszej dawki jest niewystarczająca kontrola ciśnienia przy monoterapii telmisartanem, natomiast dawka 80 mg + 12,5 mg jest przeznaczona dla pacjentów, u których monoterapia maksymalną dawką telmisartanu (80 mg) nie przynosi oczekiwanych efektów. Najwyższa dawka (80 mg + 25 mg) jest zalecana w przypadku braku kontroli ciśnienia przy dawce 80 mg + 12,5 mg lub jako uproszczenie terapii u pacjentów stosujących oba składniki w oddzielnych preparatach.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku lub pochodne sulfonamidowe, w II i III trymestrze ciąży, przy zastojach żółci, ciężkiej niewydolności wątroby, ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), opornej hipokaliemii oraz hiperkalcemii. Ponadto, łączenie Telmizek HCT z aliskirenem jest zabronione u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotonii i pogorszenia funkcji nerek. Wskazane jest ścisłe monitorowanie funkcji narządów i parametrów biochemicznych u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego upośledzeniem funkcji wątroby lub nerek oraz unikanie stosowania leku w I trymestrze ciąży, mimo braku bezwzględnego przeciwwskazania.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cukrzyca, GFR, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia, klirens kreatyniny, nadwrażliwość, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oliguria, pochodna sulfonamidowa, retencja wapnia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zastój żółci - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus, zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność. Objawy te mogą zaburzać koordynację ruchową, wydłużać czas reakcji oraz obniżać koncentrację, co znacząco zwiększa ryzyko wypadków drogowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów starszych, przyjmujących leki działające na ośrodkowy układ nerwowy, zawodowo prowadzących pojazdy oraz w początkowym okresie terapii, kiedy nasilenie działań niepożądanych może być większe.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Preparat Polsart Plus zawiera telmisartan i hydrochlorotiazyd, które nie wpływają istotnie na swoją farmakokinetykę przy jednoczesnym podawaniu. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując farmakokinetykę nieliniową. Spożycie pokarmu zmniejsza AUC telmisartanu o 6-19%, jednak bez wpływu na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 litrów, metabolizowany jest do nieaktywnego acyloglukuronidu i eliminowany głównie drogą żółciową (>97% dawki), z okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany nerkowo (około 60% dawki w ciągu 48 godzin), z okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek). Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu wynosi 250-300 ml/min, a telmisartanu całkowity klirens osoczowy przekracza 1500 ml/min.
acyloglukuronid, biodostępność substancji, całkowita biodostępność, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krzywa zależności stężenia, kwaśna glikoproteina alfa 1, maksymalne stężenie, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, Polsart Plus, stężenie w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Lek Telmizek HCT, zawierający telmisartan (40-80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na pochodne sulfonamidowe, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w II i III trymestrze ciąży z uwagi na działanie telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron, które może prowadzić do poważnych zaburzeń rozwojowych płodu. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, ciężką niewydolnością wątroby oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), gdzie ryzyko kumulacji substancji czynnych i działań niepożądanych jest znaczne. Przeciwwskazaniem są także zaburzenia gospodarki elektrolitowej, takie jak oporna hipokaliemia i hiperkalcemia, ze względu na potencjalne nasilenie tych stanów przez hydrochlorotiazyd.
aliskiren, choroba autoimmunologiczna, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, diuretyk tiazydowy, GFR, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia oporna na leczenie, hipotensja, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na składniki preparatu, niedrożność dróg żółciowych, pochodna sulfonamidowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zastój żółci - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, które dobiera się w zależności od stopnia kontroli ciśnienia tętniczego i odpowiedzi na wcześniejszą terapię. Terapia powinna rozpoczynać się od monoterapii telmisartanem, a w przypadku niedostatecznej kontroli ciśnienia przejść na odpowiednią kombinację Telmizek HCT, z możliwością zwiększenia dawki hydrochlorotiazydu do 25 mg w przypadku braku skuteczności niższych dawek.
antagonista receptora angiotensyny II, blokada receptorów angiotensyny II, dieta niskosodowa, diuretyk tiazydowy, efekt synergistyczny, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hipotensyjne, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, obciążenie serca, objętość krwi krążącej, opór obwodowy, rozszerzenie naczyń, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia stopniowana, wydalanie sodu i wody - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodipinę oraz hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu u szczurów i psów przy ekspozycji porównywalnej z klinicznymi dawkami terapeutycznymi nie powoduje dodatkowych efektów toksycznych ponad te obserwowane przy podawaniu substancji osobno. Telmisartan wykazuje charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek, podwyższenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, wzrost aktywności reniny w osoczu oraz hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego. Dodatkowo, u psów zaobserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, a także uszkodzenia błony śluzowej żołądka, które można było zapobiegać odpowiednim leczeniem wspomagającym. W badaniach reprodukcyjnych telmisartan nie wykazał jednoznacznego działania teratogennego, jednak toksyczne dawki wpływały na rozwój potomstwa, objawiając się m.in. mniejszą masą ciała noworodków i opóźnionym otwarciem oczu. Badania genotoksyczności i rakotwórczości telmisartanu nie potwierdziły działania mutagennego ani kancerogennego.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie toksykologiczne, błona śluzowa żołądka, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, klastogen, komórka Sertoliego, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, został oceniony w kontrolowanych badaniach klinicznych, gdzie najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) obserwowano ciężki obrzęk naczynioruchowy z potencjalnym zagrożeniem życia. Częstość działań niepożądanych była porównywalna z monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Wśród działań niepożądanych o istotnej częstości wymienia się hipokaliemię, hiponatremię, zaburzenia widzenia, arytmie, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz reakcje skórne, w tym obrzęk naczynioruchowy. Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko posocznicy, śródmiąższowej choroby płuc oraz nieczerniakowych nowotworów skóry związanych z hydrochlorotiazydem, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i wyższych dawkach.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, cukromocz, częstoskurcz, duszność, dyspepsja, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kwas moczowy, małopłytkowość, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra jaskra, ostra krótkowzroczność, parestezja, posocznica, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie wątroby, zaburzenie widzenia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawrót głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmidon 80 mg + 25 mg
Telmidon to lek złożony zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Dostępne dawki to 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Wyższa dawka hydrochlorotiazydu (25 mg) jest wskazana u pacjentów, u których dawka 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu nie jest skuteczna lub u tych, którzy osiągnęli kontrolę ciśnienia stosując oba składniki jako oddzielne preparaty. Tabletki mają charakterystyczny wygląd i oznaczenia (T1 lub T2) oraz zawierają laktozę jednowodną w ilościach od 90,36 mg do 193,22 mg w zależności od dawki.
ciśnienie tętnicze, docelowe wartości ciśnienia, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza jednowodna, leczenie nadciśnienia, monoterapia telmisartanem, pierwotne nadciśnienie tętnicze, postać farmaceutyczna, preparat złożony, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, substancja pomocnicza, Telmidon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, współpraca pacjenta - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, wymagające ścisłego monitorowania i dostosowania terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania litu ze względu na ryzyko zwiększenia jego stężenia i toksyczności. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię przy współstosowaniu z diuretykami kaliuretycznymi, kortykosteroidami czy środkami przeczyszczającymi, co wymaga monitorowania stężenia potasu w osoczu. Z kolei inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas oraz suplementy potasu mogą powodować hiperkaliemię, co również wymaga kontroli elektrolitów i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. W przypadku glikozydów naparstnicy i leków przeciwarytmicznych (klasy Ia i III) konieczne jest monitorowanie EKG i poziomu potasu, aby zapobiec arytmii. Ponadto, telmisartan zwiększa stężenie digoksyny w osoczu (maksymalnie o 49%), co wymaga monitorowania jej poziomu podczas terapii skojarzonej.
allopurynol, amantadyna, amifostyna, amina presyjna, atropina, baklofen, beta-adrenolityk, biperyden, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemiczne, działanie hiperglikemizujące, działanie mielosupresyjne, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipokaliemia i hipomagnezemia, hiponatriemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestyramina i kolestypol, kortykosteroid, kwas moczowy w surowicy, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek urykozuryczny, metotreksat, niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, probenecyd, reakcja nadwrażliwości, sól sodowa heparyny, środek antycholinergiczny, środek cytotoksyczny, stężenie digoksyny w osoczu, stężenie litu w surowicy, sulfinpyrazon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, tubokuraryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały brak synergistycznej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym zakresom stosowania u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II i diuretyków zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz hemodynamiczne (zwiększona aktywność reniny w osoczu, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do zapobiegania przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. W badaniach na psach stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologicznym działaniem telmisartanu na hemodynamikę nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, krwinki czerwone, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT to preparat złożony zawierający telmisartan oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem (40 mg lub 80 mg) nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, podawanych raz na dobę. Schemat dawkowania przewiduje eskalację od monoterapii telmisartanem do kombinacji z hydrochlorotiazydem, z możliwością zwiększenia dawki hydrochlorotiazydu w przypadku braku kontroli ciśnienia. Lek można stosować niezależnie od posiłków, co poprawia adherencję. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby zaleca się stosowanie maksymalnie dawki 40 mg + 12,5 mg, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby lek jest przeciwwskazany. Nie wymaga się modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku, natomiast brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.
ciśnienie tętnicze, dawka dobowa, eskalacja dawki, hydrochlorotiazyd, monitorowanie czynności nerek, monitorowanie parametrów życiowych, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, parametry laboratoryjne, parametry nerkowe, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia skojarzona, tiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmidon 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokaliemii indukowanej przez hydrochlorotiazyd, nasilanej przez diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy czy środki przeczyszczające, co wymaga monitorowania stężenia potasu w osoczu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas lub suplementów potasu może prowadzić do hiperkaliemii, dlatego takie połączenia są przeciwwskazane lub wymagają ścisłej kontroli elektrolitów. Ponadto, hipokaliemia zwiększa ryzyko arytmii typu „torsades de pointes” przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III oraz niektórych leków przeciwpsychotycznych, co wymaga monitorowania EKG i poziomu potasu. W przypadku glikozydów naparstnicy, zwłaszcza digoksyny, obserwuje się wzrost stężenia leku (maksymalnie o 49%), co wymaga dostosowania dawki i monitorowania stężenia digoksyny.
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, cyklofosfamid, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestyramina i kolestypol, kwas moczowy w surowicy, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwbólowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, metotreksat, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, sól sodowa heparyny, sól wapnia, środek cytotoksyczny, środek przeciwcholinergiczny, stężenie litu w surowicy, suplement potasu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie preparatu Telmisartan HCT EGIS, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Główne objawy kliniczne to niedociśnienie tętnicze, tachykardia lub bradykardia, zawroty głowy, nudności, senność oraz objawy uszkodzenia nerek, takie jak podwyższenie poziomu kreatyniny i ostra niewydolność nerek. Szczególnie niebezpieczna jest hipokaliemia indukowana przez hydrochlorotiazyd, która może skutkować skurczami mięśni i zaburzeniami rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Telmisartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku w przypadku ciężkiego przedawkowania.
bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, diureza, działanie hipotensyjne telmisartanu, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, poziom kreatyniny, stężenie elektrolitów, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg to preparat złożony stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, łączący telmisartan i hydrochlorotiazyd. W badaniu klinicznym obejmującym 1471 pacjentów częstość działań niepożądanych była porównywalna z monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Najczęstszym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, potencjalnie zagrażający życiu. Hydrochlorotiazyd może powodować zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia, hiponatremia i hipomagnezemia, manifestujące się osłabieniem mięśni, kurczami i zaburzeniami rytmu serca. Ponadto, stosowanie leku wiąże się z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności, oraz rzadziej zaburzeń wątroby, szczególnie u pacjentów pochodzenia japońskiego.
agranulocytoza, arytmia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, martwicze zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, profil bezpieczeństwa, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmidon
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan (40-80 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u kobiet w ciąży, u których terapia jest przeciwwskazana. Telmisartan jest wydalany głównie z żółcią, co ogranicza jego stosowanie u pacjentów z zastojem żółci lub ciężką niewydolnością wątroby. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Produkt jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min, a u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych przed rozpoczęciem terapii jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z niedoborem sodu lub zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cukrzyca utajona, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipomagnezemia, hipowolemia wewnątrznaczyniowa, inhibitor ACE, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedokrwienie serca, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przeszczepienie nerki, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zasadowica hipochloremiczna, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Polsart Plus to lek stosowany w terapii samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy). Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Wskazania do stosowania zależą od stopnia kontroli ciśnienia tętniczego i wcześniejszej terapii – niższe dawki są przeznaczone dla pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na monoterapię telmisartanem, natomiast najwyższa dawka dedykowana jest pacjentom z opornym nadciśnieniem lub tym, którzy wcześniej przyjmowali oba składniki osobno. Charakterystyczne cechy tabletek (kształt, oznakowanie i wymiary) ułatwiają ich identyfikację w praktyce klinicznej.
antagonista receptora angiotensyny II, bezpieczeństwo pacjenta, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, mechanizm farmakologiczny, monoterapia telmisartanem, oporne nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, samoistne nadciśnienie tętnicze, schemat leczenia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia pierwszego rzutu, terapia skojarzona, trudne do kontroli nadciśnienie tętnicze - Leksykon leków
Interakcje leku – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hipokaliemii i hiperkaliemii, które mogą być nasilone przez jednoczesne stosowanie diuretyków kaliuretycznych, inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas oraz suplementów potasu. Monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz EKG jest wskazane, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki predysponujące do torsades de pointes, takie jak leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne. Ponadto, jednoczesne stosowanie litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększenia jego toksyczności, a terapia digoksyną wymaga monitorowania stężenia digoksyny z powodu istotnego wzrostu jej poziomu w osoczu (maksymalnie o 49%).
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, amina presyjna, atropina, beta-adrenolityk, biperyden, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, działanie hiperglikemizujące, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, kwas moczowy w surowicy, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, metformina, metotreksat, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, probenecyd, równowaga elektrolitowa, sól sodowa heparyny, środek antycholinergiczny, środek cytotoksyczny, stężenie litu w surowicy, sulfinpyrazon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim, dostępny w dawkach 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które bezpośrednio wpływają na zdolności psychomotoryczne pacjenta, istotne podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Objawy te występują z częstością określaną jako „czasami”, co wymaga od lekarza szczegółowego poinformowania pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz konieczności monitorowania tych symptomów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, osoby z zaburzeniami równowagi, chorobami neurologicznymi oraz tych przyjmujących leki nasilające zawroty głowy lub senność.
choroba neurologiczna, choroby współistniejące, działanie niepożądane, farmakoterapia, mechanizm działania, okres leczenia, produkt leczniczy, reakcja na lek, senność, telmisartan i hydrochlorotiazyd, telmisartan z hydrochlorotiazydem, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zawroty głowy i senność, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Tolutris jest wskazany do terapii zastępczej u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie jest już skutecznie kontrolowane podczas jednoczesnego stosowania trzech substancji czynnych: telmisartanu (antagonista receptora angiotensyny II), amlodypiny (antagonista kanału wapniowego) oraz hydrochlorotiazydu (diuretyk tiazydowy). Tolutris dostępny jest w czterech dawkach, zawierających odpowiednio: 40 mg telmisartanu, 5 mg amlodypiny i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (dawka 1); 80 mg telmisartanu, 5 mg amlodypiny i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (dawka 2); 80 mg telmisartanu, 10 mg amlodypiny i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (dawka 3); 80 mg telmisartanu, 10 mg amlodypiny i 25 mg hydrochlorotiazydu (dawka 4). Lek ma postać dwuwarstwowych tabletek o różnych kolorach i kształtach, co ułatwia identyfikację dawki.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, mięśnie gładkie naczyń, nadciśnienie oporne, objętość krwi krążąca, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, rozszerzenie naczyń krwionośnych, samoistne nadciśnienie tętnicze, sartan, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia trójlekowa, terapia zastępcza, wydalanie sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście zaburzeń elektrolitowych i ryzyka arytmii. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię, szczególnie w połączeniu z diuretykami kaliuretycznymi, kortykosteroidami czy środkami przeczyszczającymi, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w osoczu. Z kolei jednoczesne stosowanie leków zwiększających potas (inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu) może prowadzić do hiperkaliemii, co jest przeciwwskazane bez ścisłej kontroli elektrolitów. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz inne substancje predysponujące do torsades de pointes, gdzie hipokaliemia wywołana hydrochlorotiazydem zwiększa ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, telmisartan może zwiększać stężenie digoksyny o 49% (Cmax) i 20% (Cmin), co wymaga monitorowania poziomu digoksyny w osoczu, zwłaszcza podczas modyfikacji terapii.
amina presyjna, beta-adrenolityk, biodostępność, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie natriuretyczne, działanie niepożądane, glikozyd naparstnicy, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor COX-2, kortykosteroid, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne, mielosupresja, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, NLPZ, ostra niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, środek antycholinergiczny, środek zwiotczający, stężenie potasu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toksyczność hematologiczna, torsades de pointes, układ RAA, układ renina-angiotensyna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus, zawierający telmisartan 80 mg i hydrochlorotiazyd 25 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z danymi z badań klinicznych oraz doświadczeniem po wprowadzeniu do obrotu. W badaniach kontrolowanych z udziałem 1471 pacjentów częstość działań niepożądanych była porównywalna między grupą stosującą kombinację telmisartanu z hydrochlorotiazydem a grupą stosującą sam telmisartan. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) obserwowano ciężki obrzęk naczynioruchowy, który w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu. Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100), hiponatremię, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia, a także reakcje skórne takie jak rumień, świąd i pokrzywka. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipowolemię i zaburzenia elektrolitowe, a także wiązać się z ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów pod kątem tych powikłań.
agranulocytoza, cukromocz, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemie, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Telmidon, preparat złożony zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, dostępny w dawkach 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg, może wpływać na zdolności psychomotoryczne pacjentów, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na sprawność psychofizyczną należą zawroty głowy oraz senność, które mogą wystąpić nawet sporadycznie, ale znacząco zwiększają ryzyko wypadków drogowych poprzez zaburzenie oceny odległości, czasu reakcji i koncentracji. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o tych potencjalnych objawach oraz o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń wymagających wzmożonej uwagi do czasu poznania indywidualnej reakcji na lek.
bezpieczeństwo farmakoterapii, czas reakcji, dawka leku, dawka terapeutyczna, dawkowanie leku, działanie niepożądane, nasilenie działań niepożądanych, preparat złożony, senność, sprawność psychofizyczna, Telmidon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, telmisartan z hydrochlorotiazydem, zaburzenia koncentracji, zaburzenia percepcji, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus dostępny jest w trzech wariantach dawkowania, różniących się zawartością substancji czynnych: telmisartanu (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5 mg lub 25 mg). Tabletki mają postać dwuwarstwową, dwuwypukłą, podłużną, zróżnicowaną kolorystycznie i oznaczoną odpowiednio literami T1 lub T2, co ułatwia identyfikację poszczególnych dawek. W składzie pomocniczym znajdują się m.in. laktoza jednowodna (od 90,36 mg do 193,22 mg) oraz mannitol (od 170,34 mg do 340,68 mg), a także substancje wiążące, poślizgowe i barwniki (żółty i czerwony tlenek żelaza). Produkt jest pakowany w blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, dostępne w opakowaniach zawierających 7, 28 lub 56 tabletek.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd w dawkach 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg, jest wskazany do stosowania u pacjentów z nadciśnieniem, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Dawkowanie jest dobowe i dostosowane do stopnia kontroli ciśnienia: 40 mg+12,5 mg dla pacjentów nieskutecznie leczonych telmisartanem 40 mg, 80 mg+12,5 mg dla tych na telmisartanie 80 mg, a 80 mg+25 mg stosuje się u pacjentów z niekontrolowanym ciśnieniem na dawce 80 mg+12,5 mg lub u osób kontrolujących ciśnienie na oddzielnych preparatach telmisartanu i hydrochlorotiazydu. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się maksymalną dawkę 40 mg+12,5 mg, natomiast lek jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach wątroby. Nie wymaga się modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku, a stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie jest zalecane ze względu na brak danych.
choroba współistniejąca, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, diuretyk tiazydowy, kontrola ciśnienia tętniczego, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podeszły wiek, stan kliniczny, substancja czynna, telmisartan i hydrochlorotiazyd, właściwość higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, opierają się na badaniach poszczególnych składników oraz ich kombinacji w modelach zwierzęcych. Telmisartan wykazuje zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny oraz hipertrofię komórek aparatu przykłębuszkowego. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego, a teratogenność nie została jednoznacznie potwierdzona, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków. Hydrochlorotiazyd wykazał niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach, natomiast amlodypina nie wykazała działania mutagennego ani rakotwórczego, choć przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka (10 mg/dobę) obserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach klinicznych amlodypina wpływała na parametry płodności u samców, obniżając stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórki Sertoliego, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, stanowiący poważne zagrożenie. W badaniach klinicznych (n=1471) częstość działań niepożądanych była porównywalna między terapią skojarzoną a monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane obejmują m.in. hipokaliemię (niezbyt często), hiponatremię (rzadko), zaburzenia serca (częstoskurcz, arytmie), niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, wymioty), a także rzadkie przypadki nieprawidłowej czynności wątroby i obrzęku naczynioruchowego, w tym zakończonego zgonem.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, badanie kliniczne, cukromocz, częstoskurcz, dyspepsja, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra jaskra z zamkniętym kątem, parestezje, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie erekcji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół toczniopodobny, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Lek Tolutris jest wskazany do terapii zastępczej u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie jest skutecznie kontrolowane dotychczasowym leczeniem skojarzonym: produktem złożonym telmisartan (40-80 mg) z hydrochlorotiazydem (12,5-25 mg) oraz amlodypiną (5-10 mg) jako pojedynczą substancją. Tolutris dostępny jest w czterech wariantach dawkowania, które odpowiadają dotychczas stosowanym dawkom substancji czynnych, co umożliwia zachowanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii przy uproszczeniu schematu leczenia do jednej tabletki dziennie. Warianty leku różnią się dawkami telmisartanu (40 lub 80 mg), amlodypiny (5 lub 10 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5 lub 25 mg), a także postacią i oznaczeniem tabletki (L1-L4). Dobór odpowiedniego wariantu powinien być oparty na aktualnym schemacie dawkowania pacjenta.
adherencja do zaleceń terapeutycznych, amlodypina, całkowity niedobór laktazy, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, nadciśnienie tętnicze samoistne, nietolerancja galaktozy, produkt dwuskładnikowy, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan i hydrochlorotiazyd, telmisartan z hydrochlorotiazydem, terapia wielolekowa, terapia zastępcza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Polsart Plus to preparat złożony zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dostępny w dawkach 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, rozpoczynając od monoterapii telmisartanem 40 mg, a następnie stopniowo zwiększając dawkę i wprowadzając składnik tiazydowy w celu optymalizacji kontroli ciśnienia tętniczego. Zalecane jest przyjmowanie jednej tabletki raz na dobę, niezależnie od posiłków, z zachowaniem stałej pory podawania. Wskazania do stosowania poszczególnych dawek opierają się na skuteczności monoterapii telmisartanem lub wcześniejszym leczeniu skojarzonym, a zwiększanie dawki powinno następować po 2-4 tygodniach oceny efektu terapeutycznego.
bezpieczeństwo stosowania, choroba wątroby, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, efekt hipotensyjny, kontrola ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia hipotensyjna, terapia skojarzona, tiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Preparat Polsart Plus to lek w formie tabletek, zawierający kombinację telmisartanu i hydrochlorotiazydu, dostępny w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Substancje pomocnicze obejmują m.in. magnezu stearynian, potas wodorotlenek, meglumin, powidon, karboksymetyloskrobię sodową, celulozę mikrokrystaliczną oraz mannitol, które wpływają na właściwości farmaceutyczne i technologiczne tabletek. Tabletki różnią się wymiarami i oznakowaniem w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację preparatu.
blistry aluminiowe, blistry PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, mannitol, meglumin, niezgodność farmaceutyczna, pojemnik HDPE, polietylen niskiej gęstości, polietylen wysokiej gęstości, powidon, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja higroskopowa, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus, dostępny w dawkach 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, zawiera telmisartan i hydrochlorotiazyd. W badaniach klinicznych obejmujących 1471 pacjentów, z czego 835 stosowało kombinację obu substancji, profil bezpieczeństwa wykazał, że częstość działań niepożądanych nie różni się istotnie między dawkami 80 mg + 12,5 mg a 80 mg + 25 mg. Najczęstszym działaniem niepożądanym są zawroty głowy, a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, potencjalnie zagrażający życiu. Działania niepożądane obejmują m.in. hipokaliemię, hiponatremię, zaburzenia widzenia, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia czynności wątroby oraz reakcje skórne, a także objawy ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i psychiczne. Nie stwierdzono zależności częstości działań niepożądanych od płci, wieku czy rasy pacjentów.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, cukromocz, częstoskurcz, dyspepsja, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, jaskra z zamkniętym kątem, kwas moczowy, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezje, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, triglicerydy, zaburzenia wątroby, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan HCT EGIS dostępny jest w trzech wariantach dawkowania, łączących telmisartan z hydrochlorotiazydem: 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami oraz oznaczeniami, co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze obejmują m.in. magnezu stearynian (E470b), potasu wodorotlenek, megluminę, powidon, karboksymetyloskrobię sodową, celulozę mikrokrystaliczną oraz mannitol (E421). Lek jest dostępny w opakowaniach blisterowych wykonanych z aluminium/aluminium lub PVC/PVDC/aluminium, z różnym okresem ważności i zaleceniami dotyczącymi przechowywania (3 lata dla aluminium/aluminium, 1 rok dla PVC/PVDC/aluminium, z ograniczeniem temperatury do 30°C dla tego drugiego).
blister aluminiowy, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, mannitol, meglumin, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wodorotlenek potasu