inhibitor transglutaminazy tkankowej
Inhibitor transglutaminazy tkankowej (tTG) to substancja hamująca aktywność enzymu transglutaminazy tkankowej – kluczowego białka zaangażowanego w patogenezę celiakii. Transglutaminaza tkankowa jest enzymem odpowiedzialnym za deamidację peptydów glutenowych, co zwiększa ich immunogenność u osób predysponowanych genetycznie.
W celiakii przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej (anty-tTG) stanowią główny marker serologiczny wykorzystywany w diagnostyce. Badanie poziomu tych przeciwciał charakteryzuje się wysoką czułością (około 90-98%) i swoistością (około 95-97%) w wykrywaniu celiakii, szczególnie u pacjentów spożywających gluten.
Inhibitory transglutaminazy tkankowej są przedmiotem badań jako potencjalne nowe podejście terapeutyczne w leczeniu celiakii. Poprzez blokowanie aktywności tTG mogłyby one zapobiegać modyfikacji peptydów glutenowych i tym samym hamować nieprawidłową odpowiedź immunologiczną. Taka strategia terapeutyczna mogłaby potencjalnie uzupełniać lub częściowo zastępować dietę bezglutenową u pacjentów z celiakią.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Celiakia – Zapobieganie i profilaktyka
Celiakia to autoimmunologiczne schorzenie jelita cienkiego wywołane przez gluten u osób z predyspozycją genetyczną, charakteryzujące się obecnością specyficznych przeciwciał i enteropatią. Choroba prowadzi do zaniku kosmków jelitowych, co skutkuje zaburzeniami wchłaniania składników odżywczych i witamin. Profilaktyka pierwotna skupia się na identyfikacji grup ryzyka oraz modyfikacji czynników środowiskowych, takich jak czas i ilość wprowadzania glutenu (zalecane między 4. a 6. miesiącem życia) oraz szczepienia przeciwko rotawirusowi, które mogą zmniejszać ryzyko rozwoju choroby. Wczesne wprowadzenie glutenu w wysokich dawkach (np. od 4. miesiąca życia) wykazało obniżenie częstości celiakii (0% w grupie 488 dzieci) w porównaniu do opóźnionego wprowadzania (1,4% w grupie 516 dzieci). Karmienie piersią samo w sobie nie chroni przed celiakią, jednak wprowadzanie glutenu podczas karmienia piersią może mieć korzystny efekt. Rola mikrobiomu jelitowego i infekcji wirusowych jest badana, a szczepienia rotawirusowe stanowią potencjalną strategię zapobiegawczą.
badanie przesiewowe, błona śluzowa jelita cienkiego, choroba trzewna, dieta bezglutenowa, enteropatia, gluten, infekcja przewodu pokarmowego, inhibitor transglutaminazy tkankowej, karmienie piersią, mikrobiom jelitowy, predyspozycja genetyczna, profilaktyka trzeciorzędowa, profilaktyka wtórna, przepuszczalność błony śluzowej, szczepionka przeciw rotawirusowi, tolerancja immunologiczna, wchłanianie witamin, wczesne wykrywanie, zakażenie wirusowe, zanieczyszczenie krzyżowe, zanik kosmków jelitowych - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba trzewna – Patofizjologia i mechanizm
Choroba trzewna jest autoimmunologicznym schorzeniem jelita cienkiego, wywołanym przez nieprawidłową odpowiedź immunologiczną na gluten u osób z predyspozycją genetyczną, głównie z haplotypami HLA-DQ2 (>90% przypadków) i HLA-DQ8 (5-10%). Patogeneza obejmuje interakcję czynników genetycznych, środowiskowych i immunologicznych, gdzie kluczową rolę odgrywa transglutaminaza tkankowa typu 2 (TG2), modyfikująca peptydy gliadyny przez deamidację, co zwiększa ich immunogenność i prowadzi do aktywacji limfocytów T CD4+ oraz produkcji autoprzeciwciał. Odpowiedź immunologiczna obejmuje zarówno adaptacyjną (Th1 z IFN-γ, IL-2, IL-21), jak i wrodzoną zależną od IL-15, która aktywuje cytotoksyczne limfocyty T CD8+ śródnabłonkowe, prowadząc do uszkodzenia enterocytów, zaniku kosmków jelitowych, hiperplazji krypt i zaburzeń wchłaniania składników odżywczych (m.in. żelazo, kwas foliowy, witamina B12).
blaszka właściwa, błona śluzowa jelita cienkiego, chłoniak T-komórkowy, choroba trzewna, deamidacja, dermatitis herpetiformis, dieta bezglutenowa, gruczolakorak jelita cienkiego, haplotyp HLA-DQ2, immunoterapia alergenowo-swoista, inhibitor transglutaminazy tkankowej, interferon gamma, interleukina-15, kosmek jelitowy, limfocyt śródnabłonkowy, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, mikrobiom jelitowy, odpowiedź immunologiczna, peptyd gliadyny, przepuszczalność jelitowa, rąbek szczoteczkowy, ścisłe połączenie, transglutaminaza tkankowa, zaburzenia wchłaniania, zaburzenie autoimmunologiczne, zanik kosmków jelitowych - Leksykon chorób i schorzeń
Celiakia – Leczenie
Celiakia jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną, w której jedynym skutecznym leczeniem jest ścisła, dożywotnia dieta bezglutenowa eliminująca pszenicę, jęczmień, żyto oraz ich pochodne. Dieta ta pozwala na regenerację kosmków jelitowych i przywrócenie prawidłowego wchłaniania składników odżywczych, co u dzieci następuje zwykle w ciągu 3-6 miesięcy, a u dorosłych nawet do 2 lat. Monitorowanie leczenia obejmuje coroczne wizyty kontrolne, badania serologiczne przeciwciał specyficznych dla celiakii oraz w razie potrzeby biopsję jelita cienkiego. Suplementacja niedoborów mikro- i makroelementów (m.in. żelazo, witaminy B12, D, K, kwas foliowy, cynk, miedź) powinna być prowadzona pod nadzorem specjalistów. W przypadku opryszczkowatego zapalenia skóry stosuje się dapson (50-100 mg/dobę) jako leczenie uzupełniające do diety bezglutenowej.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, azatiopryna, biopsja jelita cienkiego, błona śluzowa jelita cienkiego, budezonid, celiakia, celiakia oporna na leczenie, dapson, dieta bezglutenowa, inhibitor transglutaminazy tkankowej, kladrybina, kosmki jelitowe, limfocyty śródnabłonkowe, mesalazyna, niedobór składników odżywczych, opryszczkowate zapalenie skóry, przeciwciało monoklonalne, przepuszczalność jelitowa, regeneracja kosmków jelitowych, suplementacja parenteralna, terapia enzymatyczna, terapia immunomodulacyjna, terapia poznawczo-behawioralna, żywienie pozajelitowe