krwotok okołokomorowy

Krwotok okołokomorowy (łac. haemorrhagia periventricularis, ang. periventricular hemorrhage) to stan chorobowy polegający na wynaczynieniu krwi w obszarze otaczającym komory mózgowe. Najczęściej dotyczy wcześniaków, szczególnie tych urodzonych przed 32. tygodniem ciąży i o masie urodzeniowej poniżej 1500 g.

Patofizjologicznie krwotok okołokomorowy wywodzi się z niedojrzałej, kruchej macierzy germinalnej, która jest bogato unaczynioną strukturą położoną w okolicy komór bocznych mózgu. Czynniki ryzyka obejmują: wcześniactwo, niedotlenienie okołoporodowe, zaburzenia krzepnięcia, nagłe zmiany ciśnienia wewnątrzczaszkowego oraz wentylację mechaniczną.

Klinicznie krwotoki okołokomorowe klasyfikuje się w skali Papile’a od I do IV stopnia, gdzie wyższe stopnie wiążą się z gorszym rokowaniem. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych: ultrasonografii przezciemiączkowej (metoda z wyboru u noworodków), tomografii komputerowej lub rezonansie magnetycznym.

Leczenie krwotoku okołokomorowego jest głównie zachowawcze i obejmuje stabilizację stanu ogólnego pacjenta, wyrównywanie zaburzeń krzepnięcia oraz zapobieganie wzrostowi ciśnienia wewnątrzczaszkowego. W przypadku wodogłowia pokrwotocznego może być konieczne założenie zastawki komorowo-otrzewnowej. Rokowanie zależy od rozległości krwawienia, wieku ciążowego dziecka oraz towarzyszących powikłań.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl