zagrożenie poronieniem
Zagrożenie poronieniem (łac. abortus imminens) to stan kliniczny charakteryzujący się wystąpieniem krwawienia z dróg rodnych i/lub bólu podbrzusza we wczesnej ciąży (poniżej 22. tygodnia), przy zachowanym zamkniętym ujściu szyjki macicy i żywym zarodku lub płodzie. Jest to jedna z najczęstszych komplikacji ciąży, dotykająca około 20-30% kobiet ciężarnych.
Diagnostyka zagrożenia poronieniem opiera się na badaniu ultrasonograficznym, które potwierdza obecność żywej ciąży wewnątrzmacicznej oraz ocenie stanu szyjki macicy. Badania laboratoryjne, szczególnie poziom β-hCG i progesteronu, mogą być pomocne w ocenie rokowania. Krwawienie jest zwykle skąpe lub umiarkowane, a w badaniu USG można stwierdzić obecność krwiaka pozałożyskowego.
Postępowanie w przypadku zagrożenia poronieniem obejmuje zalecenie oszczędzającego trybu życia, unikanie wysiłku fizycznego i stosunków płciowych. W niektórych przypadkach stosuje się suplementację progesteronu, szczególnie u pacjentek z udokumentowaną niedomogą lutealną. Mimo interwencji, około 50% przypadków zagrożenia poronieniem kończy się poronieniem, zwłaszcza jeśli przyczyną są wady genetyczne zarodka.
Czynniki ryzyka zagrożenia poronieniem obejmują: zaawansowany wiek matki, nieprawidłowości chromosomalne zarodka, zaburzenia hormonalne (szczególnie niedomoga lutealna), infekcje, choroby autoimmunologiczne, nieprawidłowości anatomiczne macicy oraz czynniki środowiskowe i behawioralne (nikotyna, alkohol, narkotyki).