badanie biochemiczne wątroby
Badania biochemiczne wątroby to zestaw testów laboratoryjnych służących do oceny funkcji wątroby oraz wykrywania uszkodzeń jej komórek. Obejmują one pomiar aktywności enzymów wątrobowych oraz stężenia różnych substancji metabolizowanych przez wątrobę.
Podstawowy panel badań biochemicznych wątroby zawiera zwykle oznaczenia aminotransferaz (ALT, AST), fosfatazy alkalicznej (ALP), gamma-glutamylotranspeptydazy (GGTP), bilirubiny całkowitej i bezpośredniej oraz albumin i białka całkowitego. Enzymy ALT i AST są markerami uszkodzenia hepatocytów, podczas gdy ALP i GGTP wskazują na zaburzenia dróg żółciowych.
Podwyższone wartości enzymów wątrobowych mogą świadczyć o różnych schorzeniach, w tym wirusowym zapaleniu wątroby, stłuszczeniu wątroby, chorobach autoimmunologicznych, toksycznym uszkodzeniu wątroby czy nowotworach. Interpretacja wyników powinna uwzględniać całościowy obraz kliniczny pacjenta oraz dynamikę zmian parametrów w czasie.
Rozszerzone badania biochemiczne wątroby mogą obejmować wskaźniki syntezy białek (czas protrombinowy, fibrynogen), markery wirusowe (HBV, HCV), parametry metabolizmu żelaza (ferrytyna, transferyna), a także markery włóknienia wątroby. Są one niezbędne w diagnostyce, monitorowaniu leczenia i ocenie rokowania w chorobach wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levomentis
Lewomepromazyna, składnik leku Levomentis, wymaga ścisłej kontroli parametrów klinicznych podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia, wątroby oraz nerek. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji wątroby, morfologii krwi z rozmazem, EKG oraz stężenia potasu w surowicy, szczególnie u osób z ryzykiem hipotonii, zaburzeń rytmu serca i wydłużonego odstępu QT. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie EKG w celu wykluczenia przeciwwskazań kardiologicznych. Lewomepromazyna może powodować wydłużenie odstępu QT, arytmie, a także złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), dlatego w przypadku hipertermii i objawów takich jak sztywność mięśni czy zaburzenia świadomości należy natychmiast przerwać terapię. Ponadto, lek obniża próg drgawkowy i może indukować zmiany padaczkopodobne w EEG, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z padaczką. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem późnej dyskinezy, której objawy mogą być nieodwracalne i obejmują mimowolne ruchy twarzy i kończyn.
agranulocytoza, arytmia typu torsade de pointes, badanie biochemiczne wątroby, bradykardia, choroba układu krążenia, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca, działanie pozapiramidowe, działanie sedatywne, fenotiazyna, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, katatonia, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lewomepromazyna, morfologia krwi z rozmazem, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność tarczycy, niewydolność oddechowa, objaw pozapiramidowy, objaw psychotyczny, padaczka, parkinsonizm, późna dyskineza, próg drgawkowy, rozrost gruczołu krokowego, sztywność mięśni, tachykardia, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica z zatorami, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa