obturacja płuc

Obturacja płuc to stan chorobowy charakteryzujący się zwężeniem dróg oddechowych, prowadzący do utrudnionego przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Jest to kluczowy element przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), ale może występować również w innych schorzeniach układu oddechowego, takich jak astma oskrzelowa.

Patofizjologicznie obturacja płuc rozwija się na skutek skurczu mięśni gładkich oskrzeli, obrzęku błony śluzowej dróg oddechowych, nadmiernego wydzielania śluzu oraz zmian strukturalnych prowadzących do zmniejszenia elastyczności płuc. Główne czynniki ryzyka to palenie tytoniu, zanieczyszczenie powietrza, narażenie zawodowe na pyły i chemikalia oraz nawracające infekcje dróg oddechowych.

Diagnostyka obturacji płuc opiera się przede wszystkim na badaniu spirometrycznym, które wykazuje zmniejszenie wartości FEV1 (natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej) oraz obniżenie wskaźnika FEV1/FVC (stosunek FEV1 do natężonej pojemności życiowej). Za istotną klinicznie obturację uznaje się wartość FEV1/FVC poniżej 70% wartości należnej.

Leczenie obturacji płuc zależy od jej przyczyny i obejmuje stosowanie leków rozszerzających oskrzela (β2-mimetyki, cholinolityki), glikokortykosteroidów, leków przeciwzapalnych oraz tlenoterapii w zaawansowanych przypadkach. Kluczowe znaczenie ma eliminacja czynników ryzyka, zwłaszcza zaprzestanie palenia tytoniu, oraz rehabilitacja oddechowa i profilaktyka zakażeń układu oddechowego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl