test Hawkinsa-Kennedy’ego
Test Hawkinsa-Kennedy’ego to specjalistyczna próba kliniczna stosowana w ortopedii i fizjoterapii do oceny stanu uszkodzenia stożka rotatorów, szczególnie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego. Jest to jeden z testów prowokacyjnych wykorzystywanych w diagnostyce zespołu ciasnoty podbarkowej (impingement syndrome).
Podczas wykonywania testu pacjent siedzi, a badający stabilizuje łopatkę jedną ręką, drugą ręką chwytając nadgarstek pacjenta. Kończyna górna pacjenta jest ustawiona w odwiedzeniu do 90° i rotacji wewnętrznej (kciuk skierowany w dół). Następnie badający wykonuje ruch biernego zgięcia horyzontalnego, co powoduje kompresję ścięgien stożka rotatorów między wyrostkiem barkowym łopatki a głową kości ramiennej. Test uznaje się za dodatni, gdy pacjent odczuwa ból lub dyskomfort w okolicy barku.
Czułość testu Hawkinsa-Kennedy’ego w wykrywaniu zespołu ciasnoty podbarkowej wynosi około 80%, co czyni go wartościowym narzędziem diagnostycznym. Często jest on stosowany w połączeniu z innymi testami klinicznymi, takimi jak test Neera czy test bolesnego łuku, aby zwiększyć dokładność diagnostyczną w ocenie patologii barku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ucisku barku (shoulder impingement syndrome) stanowi około 30-35% wszystkich zaburzeń stawu barkowego i jest jedną z najczęstszych przyczyn bólu w tej okolicy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz specjalistycznych testach prowokacyjnych, takich jak test Neera, Hawkinsa-Kennedy’ego, Empty Can (czułość ~44%, swoistość ~90%) oraz test bolesnego łuku (ból w zakresie 60-120° odwodzenia). Kluczowa jest ocena zakresu ruchomości, siły mięśniowej stożka rotatorów oraz lokalizacja bolesności. Test impingement z iniekcją lidokainy do przestrzeni podbarkowej ma zarówno wartość diagnostyczną, jak i terapeutyczną, potwierdzając rozpoznanie w przypadku poprawy objawów po podaniu środka znieczulającego.
adhesive capsulitis, artro-MRI, artrografia, artroskopia, badanie fizykalne, badanie obrazowe, bark zamrożony, dekompresja podbarkowa, iniekcja kortykosteroidów, kaletka podbarkowa, niestabilność stawu barkowego, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, stożek rotatorów, test bolesnego łuku, test Hawkinsa-Kennedy’ego, test Neera, test prowokacyjny, ultrasonografia, wyrostek barkowy, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgna dwugłowego, zdjęcie rentgenowskie, zespół ucisku barku -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ucisku barku (Shoulder impingement syndrome) to schorzenie charakteryzujące się uciskiem ścięgien stożka rotatorów oraz kaletki podbarkowej pomiędzy kośćmi stawu barkowego, co prowadzi do bólu i ograniczenia ruchomości. Etiologia obejmuje zapalenie stawu barkowo-obojczykowego, zwapnienia więzadła kruczowo-barkowego, nieprawidłowości strukturalne wyrostka barkowego oraz osłabienie mięśni stożka rotatorów. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych (RTG, MRI), a także testach specjalistycznych takich jak test Neera, Empty Can Test i test Hawkinsa-Kennedy’ego. Objawy obejmują ból barku nasilający się przy ruchach nad głową, sztywność, tkliwość i osłabienie mięśni. Zespół klasyfikuje się w trzech stopniach zaawansowania, od zapalenia kaletki i ścięgien (stopień I) do degeneracji i naderwań stożka rotatorów (stopień III).
artroskopia barku, dekompresja podbarkowa, dyskineza łopatki, kaletka barkowa, kaletka podbarkowa, kortykosteroidy, mięsień czworoboczny, mięsień nadgrzebieniowy, mięsień podgrzebieniowy, mięsień zębaty przedni, NLPZ, ostroga kostna, przykurcz torebki stawowej, ścięgno nadgrzebieniowe, staw barkowo-obojczykowy, stożek rotatorów, test Hawkinsa-Kennedy’ego, test Neera, więzadło kruczowo-barkowe, wyrostek barkowy, zapalenie ścięgien, zespół interdyscyplinarny, zespół ucisku barku, znieczulenie miejscowe
