metabolit dekladynozylowy
Metabolit dekladynozylowy to związek powstający w procesie metabolizmu klofarabiny, która jest analogiem deoksyadenozyny stosowanym w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) u dzieci i młodzieży. Po wniknięciu do komórki klofarabina ulega fosforylacji do trifosforanu, który jest jej aktywną formą, jednak część leku może być przekształcana do metabolitu dekladynozylowego.
Metabolit dekladynozylowy powstaje w wyniku odłączenia grupy chlorowej od cząsteczki klofarabiny. W przeciwieństwie do aktywnego trifosforanu klofarabiny, metabolit dekladynozylowy wykazuje znacznie mniejszą aktywność przeciwnowotworową. Jego obecność w organizmie jest monitorowana podczas terapii klofarabiną, gdyż może wpływać na farmakokinetykę leku i potencjalnie na jego skuteczność terapeutyczną.
W praktyce klinicznej, metabolit dekladynozylowy jest ważny w kontekście oceny metabolizmu klofarabiny, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, gdzie jego stężenie może być podwyższone. Monitorowanie poziomu tego metabolitu może pomóc w optymalizacji dawkowania leku i minimalizacji potencjalnych działań niepożądanych związanych z kumulacją nieaktywnych metabolitów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Badania toksyczności ostrej klarytromycyny wykazały, że po podaniu doustnym LD50 u myszy i szczurów przekracza 5 g/kg mc., natomiast po podaniu dożylnym LD50 jest znacznie niższe: u myszy wynosiło 184-227 mg/kg mc., a u szczurów 64 mg/kg mc. Objawy toksyczności obejmowały ataksję, drżenia mięśniowe, duszność i drgawki, a głównym narządem uszkodzenia była wątroba, z podwyższonymi enzymami wątrobowymi. Metabolity klarytromycyny wykazywały podobną toksyczność (LD50 od 200 do 337 mg/kg mc.). Młode zwierzęta (3-dniowe myszy i szczury) były bardziej wrażliwe, z LD50 około połowy wartości dorosłych. W badaniach przewlekłych dawki nietoksyczne u szczurów wynosiły 50 mg/kg mc./dobę, a u psów 100 mg/kg mc./dobę; dawki toksyczne powodowały zmiany w wątrobie, nerkach i układzie żółciowym. U psów obserwowano także zmiany w hepatocytach przy dawce 300 mg/kg mc./dobę. Podrażnienie żyły było istotnym efektem ubocznym podawania dożylnego w dużych stężeniach.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, badanie embriotoksyczności, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, badanie pośmiertne, badanie teratogenności, dawka śmiertelna LD50, dehydrogenaza mleczanowa, drgawki kloniczne, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, erytrocyt, fosfataza alkaliczna, hematokryt, kancerogenność, leukocyt, martwica tkanek, metabolit dekladynozylowy, metabolit demetylowy, metabolit izohydroksylowy, metabolit klarytromycyny, nefrotoksyczność, niezstąpione jądro, obrzęk płuc, płytki krwi, podanie dożylne, podrażnienie żyły, rozszczep podniebienia, samoistne poronienie, stężenie hemoglobiny, stłuszczenie hepatocytów, test Amesa, toksyczność matczyna, wada układu krążenia, zmiana histopatologiczna, zwyrodnienie nabłonka przewodów żółciowych, γ-glutamylotransferaza -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące klarytromycyny wskazują na różnorodne badania toksykologiczne obejmujące toksyczność ostrą, podostrą, działanie drażniące, embriotoksyczność oraz potencjalną mutagenność. W badaniach toksyczności ostrej LD50 po dożylnym podaniu wynosiła u myszy 184-227 mg/kg mc., a u szczurów 64 mg/kg mc., co wskazuje na wyższą toksyczność u szczurów. Objawy toksyczności obejmowały zmniejszoną aktywność, ataksję, drżenia mięśniowe, duszność i drgawki, z obserwowanym obrzękiem płuc u części zwierząt. Metabolity klarytromycyny wykazywały podobną toksyczność z LD50 w zakresie 200-337 mg/kg mc. Badania podostrej toksyczności u szczurów i małp wykazały toksyczne działanie na wątrobę, układ żółciowy i nerki przy dawkach 160 mg/kg mc./dobę (szczury) i 40 mg/kg mc./dobę (małpy), z NOAEL odpowiednio 50 mg/kg mc./dobę i 15 mg/kg mc./dobę. Podrażnienie żyły było istotnym ograniczeniem w podawaniu wyższych dawek dożylnych.
antybiotyk makrolidowy, ataksja, drgawka kloniczna, drgawki, drżenie mięśniowe, duszność, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, klarytromycyna, martwica, metabolit dekladynozylowy, metabolit demetylowy, metabolit izohydroksylowy, nerka, niezstąpione jądro, NOAEL, obrzęk, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, poronienie, ruch mimowolny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, układ żółciowy, wątroba, wczesne poronienie -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że ostra toksyczność po dożylnym podaniu jest wyraźnie wyższa u szczurów (LD50 64 mg/kg mc.) niż u myszy (LD50 184-227 mg/kg mc.). Objawy toksyczności obejmowały sedację, ataksję, drżenia mięśniowe, duszność oraz drgawki, wskazując na działanie na ośrodkowy układ nerwowy oraz układ oddechowy. Metabolity klarytromycyny wykazywały podobny profil toksyczności, lecz z nieco wyższymi wartościami LD50 (M1: 200 mg/kg, M4: 256 mg/kg, M5: 337 mg/kg). Badania podostrej toksyczności (1 miesiąc) u szczurów i małp wykazały, że dawki niepowodujące działania toksycznego (NOAEL) wynosiły odpowiednio 50 mg/kg mc./dobę i 15 mg/kg mc./dobę, przy czym głównym ograniczeniem była miejscowa toksyczność żył po dożylnym podaniu. W badaniach embriotoksyczności u szczurów, królików i małp nie stwierdzono istotnego działania teratogennego, choć wysokie dawki powodowały toksyczność u matek, w tym zmniejszenie masy ciała, podrażnienie żył oraz zwiększoną częstość poronień u królików i wczesne poronienia u małp przy dawkach około 10-krotnie wyższych niż stosowane u ludzi.
antybiotyk makrolidowy, ataksja, drgawki, drgawki kloniczne, duszność, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hepatotoksyczność, LD50, metabolit dekladynozylowy, metabolit demetylowy, metabolit izohydroksylowy, metabolit klarytromycyny, NOAEL, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, poronienie, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa
