metabolizm darunawiru
Darunawir jest lekiem przeciwretrowirusowym z grupy inhibitorów proteazy HIV, stosowanym w leczeniu zakażeń HIV-1. Metabolizm darunawiru zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymu cytochromu P450, przede wszystkim izoformy CYP3A4.
Lek podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, co skutkuje niską biodostępnością przy podaniu doustnym bez wzmacniacza farmakokinetycznego. Z tego powodu darunawir jest standardowo podawany w skojarzeniu z małą dawką rytonawiru lub kobicystatu, które hamują aktywność CYP3A4, zwiększając stężenie darunawiru w osoczu.
W procesie metabolizmu darunawiru powstaje co najmniej 14 metabolitów, z których większość wykazuje znacznie mniejszą aktywność przeciwwirusową niż związek macierzysty. Około 80% podanej dawki jest wydalane z kałem, a 14% z moczem. Czas półtrwania darunawiru wzmocnionego rytonawirem wynosi około 15 godzin.
Znajomość metabolizmu darunawiru ma kluczowe znaczenie kliniczne ze względu na liczne potencjalne interakcje lekowe związane z układem CYP3A4. Równoczesne podawanie leków indukujących ten enzym może prowadzić do przyspieszonego metabolizmu darunawiru i obniżenia jego skuteczności terapeutycznej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Darunawir, stosowany w skojarzeniu z rytonawirem, wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silnym wiązaniem z białkami osocza (~95%). Metabolizm darunawiru odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, którego aktywność jest hamowana przez rytonawir, co prowadzi do około 14-krotnego wzrostu ekspozycji na darunawir po podaniu dawki 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. Biodostępność darunawiru wzrasta z 37% do 82% w obecności rytonawiru, a przyjmowanie leku z pokarmem zwiększa jego dostępność o około 30%. Okres półtrwania darunawiru w fazie końcowej wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 L/godz. do 5,9 L/godz. pod wpływem rytonawiru. U dzieci i młodzieży ekspozycja na lek jest porównywalna z dorosłymi przy odpowiednim dostosowaniu dawki do masy ciała, a u osób w wieku 18-75 lat farmakokinetyka nie wykazuje istotnych różnic. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min).
biodostępność darunawiru, CYP3A, cytochrom P450 CYP3A4, ekspozycja na darunawir, farmakokinetyka darunawiru, glikoproteina alfa-1, inhibitor CYP3A, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolit darunawiru, metabolizm darunawiru, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oporność na darunawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru w osoczu, wchłanianie darunawiru, wiremia HIV-1, wolna frakcja darunawiru, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Darunawir wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co wiąże się z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silniejszym wiązaniem z białkami osocza. Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, a stosowanie inhibitorów tego enzymu, takich jak kobicystat lub rytonawir, znacząco zwiększa stężenia darunawiru w osoczu. Po podaniu doustnym darunawir osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2,5-4 godzinach, a jego biodostępność wzrasta z około 37% do 82% przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru 100 mg dwa razy na dobę. Obecność pokarmu zwiększa biodostępność, dlatego zaleca się podawanie leku z posiłkiem. Darunawir wiąże się w około 95% z białkami osocza, głównie AAG, a jego objętość dystrybucji wynosi 88,1 ± 59,0 l, zwiększając się do 131 ± 49,9 l w obecności rytonawiru. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 l/godz. do 5,9 l/godz. pod wpływem rytonawiru.
biodostępność darunawiru, darunawir z kobicystatem, darunawir z rytonawirem, dystrybucja leku, ekspozycja na darunawir, eliminacja leku, farmakokinetyka darunawiru, izoenzym CYP3A, izoenzym CYP3A4, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, metabolizm darunawiru, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, terapia przeciwretrowirusowa, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, wiremia HIV-1 RNA -
Leksykon leków
Darunawir, aktywny składnik leku Darunavir Glenmark, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 2,5-4 godziny. Biodostępność bezwzględna wynosi około 37% po podaniu samego darunawiru w dawce 600 mg, a w obecności 100 mg rytonawiru podawanego dwa razy na dobę wzrasta do około 82%. Rytonawir i kobicystat, jako inhibitory CYP3A, znacząco zwiększają ekspozycję na darunawir (około 14-krotny wzrost AUC po podaniu z rytonawirem). Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie z α1-glikoproteiną kwaśną, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin przy jednoczesnym stosowaniu z rytonawirem. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (41,2% dawki niezmienionej) oraz moczem (7,7%). Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży jest porównywalna z dorosłymi przy odpowiednim dostosowaniu dawki, a różnice w ekspozycji u kobiet i osób starszych nie są klinicznie istotne.
biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, darunawir, ekspozycja na darunawir, eliminacja wątrobowa, farmakokinetyka darunawiru, indukcja enzymów, inhibitor CYP3A, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, kobicystat, kwaśna α1-glikoproteina, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolizm darunawiru, mikrosom wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, rytonawir, skala Child-Pugh, wchłanianie leku, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
