wchłanianie darunawiru

Darunawir jest lekiem przeciwretrowirusowym z grupy inhibitorów proteazy HIV, stosowanym w leczeniu zakażeń wirusem HIV. Wchłanianie darunawiru zachodzi głównie w jelicie cienkim i charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, która jest istotna z punktu widzenia skuteczności terapeutycznej.

Biodostępność darunawiru wynosi około 37% przy podaniu na czczo i zwiększa się do około 82% przy podaniu z pokarmem, szczególnie wysokotłuszczowym. Dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłku. Wchłanianie jest zależne od aktywności glikoproteiny P oraz enzymatycznego układu cytochromu P450, głównie izoformy CYP3A4.

Darunawir jest najczęściej stosowany w skojarzeniu z rytonawirem lub kobicystatem, które działają jako wzmacniacze farmakokinetyczne, hamując metabolizm darunawiru i zwiększając jego biodostępność. Po wchłonięciu darunawir wiąże się w wysokim stopniu (około 95%) z białkami osocza, głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję tkankową.

Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) jest osiągane po około 2,5-4 godzinach od przyjęcia. Okres półtrwania darunawiru wynosi około 15 godzin przy jednoczesnym podaniu z rytonawirem, co umożliwia stosowanie schematu dawkowania raz lub dwa razy na dobę, w zależności od indywidualnych wskazań klinicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Synoptis 600 mg

Darunawir, stosowany w skojarzeniu z rytonawirem, wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silnym wiązaniem z białkami osocza (~95%). Metabolizm darunawiru odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, którego aktywność jest hamowana przez rytonawir, co prowadzi do około 14-krotnego wzrostu ekspozycji na darunawir po podaniu dawki 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. Biodostępność darunawiru wzrasta z 37% do 82% w obecności rytonawiru, a przyjmowanie leku z pokarmem zwiększa jego dostępność o około 30%. Okres półtrwania darunawiru w fazie końcowej wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 L/godz. do 5,9 L/godz. pod wpływem rytonawiru. U dzieci i młodzieży ekspozycja na lek jest porównywalna z dorosłymi przy odpowiednim dostosowaniu dawki do masy ciała, a u osób w wieku 18-75 lat farmakokinetyka nie wykazuje istotnych różnic. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min).
biodostępność darunawiru, CYP3A, cytochrom P450 CYP3A4, ekspozycja na darunawir, farmakokinetyka darunawiru, glikoproteina alfa-1, inhibitor CYP3A, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolit darunawiru, metabolizm darunawiru, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oporność na darunawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru w osoczu, wchłanianie darunawiru, wiremia HIV-1, wolna frakcja darunawiru, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Aurovitas 600 mg

Darunawir, stosowany głównie w skojarzeniu z rytonawirem, wykazuje zwiększoną biodostępność u pacjentów zakażonych HIV-1, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) wiążącej lek. Po podaniu doustnym darunawir osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2,5-4 godzin, a jego bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% w obecności rytonawiru (100 mg dwa razy na dobę). Rytonawir, jako inhibitor CYP3A, zwiększa ekspozycję na darunawir około 14-krotnie. Wchłanianie darunawiru jest istotnie wyższe przy podaniu z pokarmem (względna biodostępność o 30% wyższa niż na czczo). Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie z AAG, a jego metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z wydalaniem około 41,2% niezmienionego leku z moczem i 7,7% z kałem. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin przy jednoczesnym stosowaniu z rytonawirem, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 do 5,9 l/godz. pod wpływem rytonawiru.
biodostępność darunawiru, ekspozycja na darunawir, farmakokinetyka darunawiru, hamowanie CYP3A, izoenzym CYP3A, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, metabolity darunawiru, metabolizm wątrobowy, mutacje oporności, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru w osoczu, terapia przeciwretrowirusowa, wchłanianie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wiremia HIV-1, wolna frakcja leku, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1

wchłanianie darunawiru

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Synoptis 600 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Aurovitas 600 mg