biodostępność darunawiru
Biodostępność darunawiru jest kluczowym parametrem farmakokinetycznym tego leku przeciwretrowirusowego, stosowanego w leczeniu zakażeń HIV. Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV, który po podaniu doustnym wykazuje biodostępność bezwzględną na poziomie około 37% przy podawaniu bez rytonawiru.
Biodostępność darunawiru znacząco wzrasta (około 1,5-krotnie) przy jednoczesnym spożyciu posiłku oraz przy zastosowaniu boosterów farmakokinetycznych, takich jak rytonawir lub kobicystat. Te substancje hamują metabolizm darunawiru przez cytochrom CYP3A4, co prowadzi do zwiększenia stężenia leku we krwi i wydłużenia jego okresu półtrwania.
Darunawir wiąże się z białkami osocza w około 95%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Lek ten wykazuje dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając stężenia wynoszące około 15% stężeń osoczowych. Biodostępność darunawiru może ulegać zmianom w warunkach patologicznych, takich jak niewydolność wątroby, co może wymagać dostosowania dawki leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Darunawir wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane z wyższym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silniejszym wiązaniem z białkami osocza (~95%). Metabolizm darunawiru odbywa się głównie przez CYP3A4, a stosowanie inhibitorów tego enzymu, takich jak kobicystat lub rytonawir, znacząco zwiększa jego stężenie w osoczu. Po podaniu doustnym dawki 600 mg darunawiru, biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% przy jednoczesnym podaniu rytonawiru 100 mg dwa razy na dobę, co skutkuje około 14-krotnym wzrostem ekspozycji (AUC). Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w 2,5–4 godziny. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (79,5% dawki, z czego 41,2% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z kałem (13,9%). Okres półtrwania darunawiru wynosi około 15 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży jest porównywalna do dorosłych przy odpowiednim dostosowaniu dawki do masy ciała.
biodostępność darunawiru, biodostępność względna, CYP3A, CYP3A4, darunawir, indukcja enzymatyczna, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, kobicystat, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolity darunawiru, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, terapia przeciwretrowirusowa, utlenianie enzymatyczne, wiązanie z białkami osocza, wiremia HIV-1, wolna frakcja leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV -
Leksykon leków
Darunawir, podawany w skojarzeniu z kobicystatem lub rytonawirem, wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane z wyższym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silniejszym wiązaniem z białkami osocza. Lek jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, a rytonawir, jako inhibitor CYP3A, znacząco zwiększa stężenie darunawiru w osoczu, podnosząc jego biodostępność z 37% do około 82% przy dawce 600 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę. Maksymalne stężenie osiągane jest w ciągu 2,5-4 godzin, a całkowita ekspozycja na darunawir wzrasta około 14-krotnie przy jednoczesnym podaniu z rytonawirem. Zaleca się przyjmowanie leku z pokarmem, gdyż podanie na czczo obniża biodostępność o 30%. Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, a jego okres półtrwania wynosi około 15 godzin w obecności rytonawiru. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (79,5%) i moczem (13,9%), z czego 41,2% i 7,7% dawki odpowiednio w formie niezmienionej.
biodostępność bezwzględna, biodostępność darunawiru, CYP3A, inhibitor CYP3A, klirens kreatyniny, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolizm oksydacyjny, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rytonawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, wiremia HIV-1, wolna frakcja darunawiru, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV -
Leksykon leków
Darunawir, stosowany w skojarzeniu z rytonawirem, wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silnym wiązaniem z białkami osocza (~95%). Metabolizm darunawiru odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, którego aktywność jest hamowana przez rytonawir, co prowadzi do około 14-krotnego wzrostu ekspozycji na darunawir po podaniu dawki 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. Biodostępność darunawiru wzrasta z 37% do 82% w obecności rytonawiru, a przyjmowanie leku z pokarmem zwiększa jego dostępność o około 30%. Okres półtrwania darunawiru w fazie końcowej wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 L/godz. do 5,9 L/godz. pod wpływem rytonawiru. U dzieci i młodzieży ekspozycja na lek jest porównywalna z dorosłymi przy odpowiednim dostosowaniu dawki do masy ciała, a u osób w wieku 18-75 lat farmakokinetyka nie wykazuje istotnych różnic. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min).
biodostępność darunawiru, CYP3A, cytochrom P450 CYP3A4, ekspozycja na darunawir, farmakokinetyka darunawiru, glikoproteina alfa-1, inhibitor CYP3A, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolit darunawiru, metabolizm darunawiru, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oporność na darunawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru w osoczu, wchłanianie darunawiru, wiremia HIV-1, wolna frakcja darunawiru, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Darunawir wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co wiąże się z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silniejszym wiązaniem z białkami osocza. Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, a stosowanie inhibitorów tego enzymu, takich jak kobicystat lub rytonawir, znacząco zwiększa stężenia darunawiru w osoczu. Po podaniu doustnym darunawir osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2,5-4 godzinach, a jego biodostępność wzrasta z około 37% do 82% przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru 100 mg dwa razy na dobę. Obecność pokarmu zwiększa biodostępność, dlatego zaleca się podawanie leku z posiłkiem. Darunawir wiąże się w około 95% z białkami osocza, głównie AAG, a jego objętość dystrybucji wynosi 88,1 ± 59,0 l, zwiększając się do 131 ± 49,9 l w obecności rytonawiru. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 l/godz. do 5,9 l/godz. pod wpływem rytonawiru.
biodostępność darunawiru, darunawir z kobicystatem, darunawir z rytonawirem, dystrybucja leku, ekspozycja na darunawir, eliminacja leku, farmakokinetyka darunawiru, izoenzym CYP3A, izoenzym CYP3A4, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, metabolizm darunawiru, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, terapia przeciwretrowirusowa, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, wiremia HIV-1 RNA -
Leksykon leków
Darunawir wykazuje wyższą ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane ze zwiększonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silniejszym wiązaniem z białkami osocza (~95%). Metabolizm darunawiru odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a jednoczesne podawanie rytonawiru, inhibitora CYP3A, powoduje około 14-krotny wzrost ekspozycji na darunawir. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2,5-4 godzinach, a biodostępność wzrasta z 37% do około 82% w obecności rytonawiru (100 mg dwa razy na dobę). Podawanie leku z posiłkiem zwiększa biodostępność o około 30% w porównaniu do podania na czczo, dlatego zaleca się przyjmowanie darunawiru z rytonawirem i pokarmem. Okres półtrwania darunawiru wynosi około 15 godzin przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 L/godz. do 5,9 L/godz.
biodostępność darunawiru, CYP3A, CYP3A4, cytochrom P450, darunawir, klirens kreatyniny, kobicystat, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, okres półtrwania, rytonawir, skala Child-Pugh, wiremia HIV-1 RNA, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1 -
Leksykon leków
Darunawir, stosowany głównie w skojarzeniu z rytonawirem, wykazuje zwiększoną biodostępność u pacjentów zakażonych HIV-1, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) wiążącej lek. Po podaniu doustnym darunawir osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2,5-4 godzin, a jego bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% w obecności rytonawiru (100 mg dwa razy na dobę). Rytonawir, jako inhibitor CYP3A, zwiększa ekspozycję na darunawir około 14-krotnie. Wchłanianie darunawiru jest istotnie wyższe przy podaniu z pokarmem (względna biodostępność o 30% wyższa niż na czczo). Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie z AAG, a jego metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z wydalaniem około 41,2% niezmienionego leku z moczem i 7,7% z kałem. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin przy jednoczesnym stosowaniu z rytonawirem, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 do 5,9 l/godz. pod wpływem rytonawiru.
biodostępność darunawiru, ekspozycja na darunawir, farmakokinetyka darunawiru, hamowanie CYP3A, izoenzym CYP3A, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, metabolity darunawiru, metabolizm wątrobowy, mutacje oporności, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru w osoczu, terapia przeciwretrowirusowa, wchłanianie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wiremia HIV-1, wolna frakcja leku, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1 -
Leksykon leków
Farmakokinetyka darunawiru w skojarzeniu z rytonawirem została szczegółowo zbadana u zdrowych ochotników oraz pacjentów zakażonych HIV-1. U pacjentów z HIV-1 obserwuje się zwiększoną ekspozycję na darunawir, co wiąże się z podwyższonym stężeniem kwaśnej α1-glikoproteiny (AAG) i zwiększonym wiązaniem leku z białkami osocza. Darunawir jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, a rytonawir, jako silny inhibitor CYP3A, znacząco zwiększa jego stężenie w osoczu, co uzasadnia ich wspólne stosowanie. Po podaniu doustnym dawki 600 mg darunawiru, biodostępność wynosi około 37%, natomiast w obecności rytonawiru (100 mg dwa razy na dobę) wzrasta do około 82%. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w ciągu 2,5-4 godzin, a rytonawir powoduje około 14-krotny wzrost ekspozycji na darunawir. Podanie leku z posiłkiem zwiększa biodostępność o około 30% w porównaniu do podania na czczo, dlatego zaleca się przyjmowanie preparatu z jedzeniem. Darunawir wiąże się w około 95% z białkami osocza, głównie z AAG, a jego objętość dystrybucji wynosi średnio 88,1 ± 59,0 l, zwiększając się do 131 ± 49,9 l w obecności rytonawiru. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 l/godz. do 5,9 l/godz. pod wpływem rytonawiru.
białko osocza, biodostępność darunawiru, farmakokinetyka darunawiru, inhibitor CYP3A, izoenzym CYP3A, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, kwaśna α1-glikoproteina, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosom wątrobowy, mutacja DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, wiremia HIV-1, wirus HIV-1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Darunawir, podawany z inhibitorem CYP3A – rytonawirem, wykazuje znacznie zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i zwiększonym wiązaniem z białkami osocza (~95%). Po podaniu doustnym 600 mg darunawiru z 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę, biodostępność wzrasta do około 82% (w porównaniu do 37% bez rytonawiru), a całkowita ekspozycja na lek zwiększa się około 14-krotnie. Maksymalne stężenie osiągane jest po 2,5–4 godzinach, a okres półtrwania wynosi około 15 godzin. Podanie leku z pokarmem zwiększa biodostępność o około 30% w stosunku do podania na czczo, dlatego zaleca się przyjmowanie darunawiru z rytonawirem podczas posiłku. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (79,5%) i moczem (13,9%), z niewielkim udziałem postaci niezmienionej (41,2% w kale, 7,7% w moczu).
biodostępność darunawiru, cytochrom P450, inhibitor CYP3A, izoenzym CYP3A, klirens kreatyniny, klirens leku, kobicystat, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rytonawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, wiremia HIV-1 RNA, wirus HIV-1, wolna frakcja leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Leczenie darunawirem powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów w terapii HIV, z uwzględnieniem podawania leku wyłącznie w skojarzeniu z rytonawirem jako farmakokinetycznym wzmacniaczem. Zalecana dawka dla dorosłych pacjentów po wcześniejszej terapii wynosi 600 mg darunawiru dwa razy na dobę wraz z 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę, podawane z posiłkiem. Dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała, np. dla masy 15–30 kg zaleca się 600 mg darunawiru z 100 mg rytonawiru raz na dobę, a dla masy ≥40 kg – 800 mg darunawiru z 100 mg rytonawiru raz na dobę. W przypadku braku mutacji oporności (DRV-RAM) i wiremii HIV-1 RNA <100 000 kopii/mL możliwe jest stosowanie schematu raz na dobę, natomiast u pacjentów z wcześniejszą terapią lub mutacjami zaleca się dawkowanie dwa razy na dobę. W przypadku pominięcia dawki, jeśli nie minęło więcej niż 6 godzin, należy ją jak najszybciej uzupełnić z posiłkiem; w przeciwnym razie kontynuować standardowy schemat.
biodostępność darunawiru, dysfagia, ekspozycja na lek, genotyp HIV, inhibitor proteazy, komórki CD4, lek przeciwretrowirusowy, mutacje oporności, nadwrażliwość na substancje barwiące, okres półtrwania, profil bezpieczeństwa, rytonawir, skala Child-Pugh, wiremia HIV-1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, zawiesina doustna
