zespół nadpobudliwego jelita

Zespół nadpobudliwego jelita (IBS – Irritable Bowel Syndrome) to przewlekłe zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, charakteryzujące się nawracającym bólem brzucha, zmianami rytmu wypróżnień i konsystencji stolca, przy braku zmian strukturalnych i biochemicznych możliwych do wykrycia standardowymi metodami diagnostycznymi. Jest najczęstszym zaburzeniem czynnościowym przewodu pokarmowego, dotykającym około 10-15% populacji ogólnej.

Etiologia IBS pozostaje wieloczynnikowa i obejmuje zaburzenia motoryki jelitowej, nadwrażliwość trzewną, dysregulację osi mózgowo-jelitowej, zmiany w mikrobiocie jelitowej, czynniki genetyczne, przebyte infekcje przewodu pokarmowego oraz zaburzenia psychologiczne. W patofizjologii istotną rolę odgrywa również dysfunkcja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, prowadząca do nieprawidłowej odpowiedzi na stres.

Diagnoza IBS opiera się na kryteriach rzymskich IV, wymagających występowania bólu brzucha co najmniej raz w tygodniu przez ostatnie 3 miesiące, przy całkowitym czasie trwania objawów minimum 6 miesięcy, wraz z co najmniej dwoma z następujących cech: związek bólu z defekacją, zmiana częstości wypróżnień lub zmiana konsystencji stolca. W zależności od dominującego wzorca wypróżnień, IBS klasyfikuje się jako postać z przewagą zaparć (IBS-C), z przewagą biegunek (IBS-D), postać mieszaną (IBS-M) lub niesklasyfikowaną (IBS-U).

Leczenie IBS wymaga podejścia wielokierunkowego i spersonalizowanego. Obejmuje modyfikację diety (w tym eliminację FODMAP), farmakoterapię ukierunkowaną na dominujące objawy (leki rozkurczowe, przeciwbiegunkowe, przeczyszczające, przeciwdepresyjne), psychoterapię (terapia poznawczo-behawioralna), techniki redukcji stresu oraz suplementację probiotyków. Ważnym elementem postępowania jest edukacja pacjenta i nawiązanie partnerskiej relacji terapeutycznej.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl