retrakcja ścięgna
Retrakcja ścięgna to zjawisko patologiczne polegające na skróceniu i wycofaniu się uszkodzonego ścięgna w kierunku przyczepu mięśniowego. Najczęściej występuje w przypadku całkowitego przerwania ścięgna, co prowadzi do utraty ciągłości i zaburzenia funkcji biomechanicznej.
Klinicznie retrakcja ścięgna obserwowana jest najczęściej w obrębie stożka rotatorów barku (szczególnie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego), ścięgna Achillesa oraz ścięgien zginaczy i prostowników ręki. Stopień retrakcji ma kluczowe znaczenie dla planowania leczenia operacyjnego i rokowania.
Diagnostyka retrakcji ścięgna opiera się głównie na badaniach obrazowych – USG oraz MRI, które pozwalają na precyzyjną ocenę stopnia retrakcji, wielkości ubytku i jakości tkanki ścięgnistej. W klasyfikacji uszkodzeń stożka rotatorów według Patte’a wyróżnia się trzy stopnie retrakcji, co ma istotne implikacje terapeutyczne.
Leczenie uszkodzeń ścięgien z retrakcją zazwyczaj wymaga interwencji chirurgicznej. Przy znacznym stopniu retrakcji rekonstrukcja może być utrudniona ze względu na napięcie tkanek i często wymaga dodatkowych technik, takich jak mobilizacja ścięgna czy użycie przeszczepów. Dłuższy czas trwania retrakcji wiąże się z gorszymi wynikami leczenia z powodu postępujących zmian zwyrodnieniowych i atrofii mięśniowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenia stożka rotatorów stanowią istotny problem kliniczny, dotykający 20-40% populacji, z roczną liczbą około 2 milionów pacjentów w USA zgłaszających się z tym schorzeniem. Etiologia obejmuje urazy ostre, takie jak upadki na wyciągniętą rękę czy bezpośrednie urazy barku, oraz przewlekłe zmiany degeneracyjne, które dominują u osób powyżej 40. roku życia. Czynniki ryzyka to przede wszystkim wiek (częstość uszkodzeń wzrasta do 62% u osób >80 lat), powtarzalne ruchy nad głową, praca fizyczna oraz sporty wymagające intensywnych ruchów ramienia. Istotne są także predyspozycje genetyczne oraz współistniejące czynniki, takie jak palenie tytoniu, otyłość, choroby zapalne i niestabilność barku. Patofizjologia uszkodzeń ścięgien stożka rotatorów opiera się na dwóch głównych mechanizmach: zewnątrzpochodnym (ucisk ścięgien w zespole ciasnoty podbarkowej) oraz wewnątrzpochodnym (degeneracja śluzowa i osłabienie struktury ścięgna), które współistnieją i prowadzą do progresji zmian.
ból barku, całkowite przerwanie ścięgna, hipercholesterolemia, mięsień nadgrzebieniowy, mięsień obły mniejszy, mięsień podgrzebieniowy, mięsień podłopatkowy, naderwanie częściowe, niestabilność barku, osteofity, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, retrakcja ścięgna, reumatoidalne zapalenie stawów, tendinopatia, toczeń rumieniowaty układowy, upadek na wyciągniętą rękę, uraz ostry, uszkodzenie stożka rotatorów, wyrostek barkowy, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgna, zespół ciasnoty podbarkowej, złamanie obojczyka, zmiana degeneracyjna, zwichnięcie barku -
Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenie stożka rotatorów, obejmującego cztery mięśnie otaczające staw barkowy, jest częstą przyczyną bólu barku, zwłaszcza u osób starszych i aktywnych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz licznych testach funkcjonalnych, takich jak Drop Arm Test, Test Jobe’a, test oporu przy rotacji zewnętrznej, Test Lift-off, a także testy Hawkinsa i Neera. Kombinacja trzech testów klinicznych (osłabienie mięśnia nadgrzebieniowego, osłabienie rotacji zewnętrznej i obecność zespołu ciasnoty podbarkowej) wykazuje wysoką wartość diagnostyczną, z prawdopodobieństwem uszkodzenia stożka rotatorów sięgającym 98% u pacjentów powyżej 60 roku życia. Diagnostyka obrazowa obejmuje rentgen (wykluczający inne patologie), MRI – złoty standard o czułości 0,89 i swoistości 0,93 dla całkowitych przerwań oraz ultrasonografię, która cechuje się wysoką dokładnością (0,93 dla całkowitych przerwań mięśnia nadgrzebieniowego). Artrografia rezonansu magnetycznego (MRA) zwiększa precyzję diagnostyczną, wykazując czułość 0,95 i swoistość 0,93 w wykrywaniu całkowitych przerwań.
artrografia MR, artroskopia, artroskopia diagnostyczna, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, ból barku, elektromiografia, iniekcja diagnostyczna, leczenie chirurgiczne, mięsień nadgrzebieniowy, niestabilność stawu barkowego, radikulopatia szyjna, retrakcja ścięgna, rezonans magnetyczny, spondyloza szyjna, staw barkowy, stożek rotatorów, uszkodzenie obrąbka stawowego, wywiad medyczny, zakres ruchomości stawu, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgien, zespół bolesnego barku, zespół ciasnoty podbarkowej, zmiany zwyrodnieniowe
