całkowite przerwanie ścięgna
Całkowite przerwanie ścięgna to poważny uraz, w którym dochodzi do całkowitego zerwania ciągłości struktury ścięgnistej. Ten typ urazu najczęściej dotyczy ścięgien mięśnia czworogłowego uda, Achillesa, mięśnia dwugłowego ramienia (bicepsa) oraz ścięgien stożka rotatora barku.
Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, podczas którego obserwuje się utratę funkcji mięśnia oraz charakterystyczne zmiany w jego zarysie (np. objaw „popeye” przy zerwaniu ścięgna bicepsa). Badania obrazowe – USG oraz MRI – pozwalają na dokładną ocenę rozległości uszkodzenia i planowanie leczenia.
Leczenie całkowitego przerwania ścięgna w większości przypadków wymaga interwencji chirurgicznej. Rekonstrukcja chirurgiczna jest szczególnie zalecana u osób młodych i aktywnych, podczas gdy u pacjentów starszych z licznymi chorobami współistniejącymi można rozważyć leczenie zachowawcze. Wyniki leczenia są najlepsze, gdy operacja zostanie przeprowadzona w ciągu 2-3 tygodni od urazu.
Rehabilitacja pooperacyjna jest kluczowym elementem leczenia, obejmując początkowo unieruchomienie, a następnie stopniowe przywracanie zakresu ruchu i siły mięśniowej. Pełny powrót do aktywności fizycznej zwykle zajmuje od 4 do 12 miesięcy, w zależności od lokalizacji urazu i zastosowanej techniki operacyjnej.