zaburzenie smaku i węchu

Zaburzenia smaku i węchu to dysfunkcje sensoryczne mogące występować niezależnie lub łącznie. Dysfunkcje te dzielą się na ilościowe (osłabienie lub całkowity brak) oraz jakościowe (nieprawidłowe odczuwanie). Anosmia oznacza całkowitą utratę węchu, hiposmia – jego osłabienie, a parosmia – nieprawidłowe odczuwanie zapachów. Analogicznie dla smaku: ageuzja, hipogeuzja i dysgeuzja.

Etiologia zaburzeń smaku i węchu obejmuje infekcje wirusowe (w tym COVID-19), urazy głowy, choroby neurodegeneracyjne, procesy zapalne błony śluzowej nosa i zatok, polipowatość nosa, a także działanie leków (niektóre antybiotyki, leki przeciwdepresyjne, przeciwnadciśnieniowe), zaburzenia endokrynologiczne i niedobory witamin. Diagnostyka obejmuje badanie podmiotowe, fizykalne, testy węchowe i smakowe oraz badania obrazowe.

Leczenie zaburzeń smaku i węchu jest ukierunkowane na przyczynę. Może obejmować odstawienie leków wywołujących objawy, leczenie chorób podstawowych, suplementację witamin czy terapię kortykosteroidami. W przypadku zaburzeń powinfekcyjnych, w tym po COVID-19, obserwuje się często samoistny powrót funkcji, choć może to trwać od kilku tygodni do kilkunastu miesięcy. W przypadkach trwałych zaburzeń stosuje się trening węchowy jako metodę rehabilitacji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl