stężenie magnezu w osoczu
Stężenie magnezu w osoczu to istotny parametr laboratoryjny oznaczany w celu oceny gospodarki magnezowej organizmu. Prawidłowe wartości stężenia magnezu w osoczu u dorosłych mieszczą się zazwyczaj w zakresie 0,75-1,05 mmol/l (1,8-2,5 mg/dl). Magnez jest czwartym najobficiej występującym kationem w organizmie i drugim najważniejszym kationem wewnątrzkomórkowym.
Zaburzenia stężenia magnezu w osoczu mogą objawiać się jako hipomagnezemia (niedobór magnezu) lub hipermagnezemia (nadmiar magnezu). Hipomagnezemia może wynikać z niedostatecznej podaży w diecie, zaburzeń wchłaniania, zwiększonych strat nerkowych (np. w przebiegu stosowania diuretyków pętlowych, aminoglikozydów, cisplatyny), alkoholizmu, cukrzycy czy niedoczynności przytarczyc. Hipermagnezemia występuje rzadziej i najczęściej jest związana z niewydolnością nerek lub nadmierną podażą magnezu (np. przy stosowaniu leków przeczyszczających zawierających magnez).
Objawy hipomagnezemii obejmują zaburzenia neurologiczne (drżenia, tężyczka, drgawki), zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśniowe oraz zmiany psychiczne. Hipermagnezemia może prowadzić do zaburzeń przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, hipotensji, bradykardii, a w ciężkich przypadkach do zatrzymania krążenia. W diagnostyce zaburzeń gospodarki magnezowej należy pamiętać, że stężenie magnezu w osoczu nie zawsze odzwierciedla całkowite zasoby tego pierwiastka w organizmie, ponieważ tylko 1% całkowitego magnezu znajduje się w płynie pozakomórkowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neospasmina Extra –
Neospasmina Extra zawiera wyciągi z korzenia kozłka, liścia melisy, tlenek magnezu oraz witaminę B6. Badania przedkliniczne poszczególnych składników wykazały niską toksyczność ostrą korzenia kozłka (LD50 = 4600 mg/kg u myszy) oraz brak zaburzeń rozwojowych przy podawaniu walepotriatów w dawkach 6-24 mg/kg u ciężarnych szczurów. Mimo wykazania mutagenności dihydrowaltratu i izowaltratu in vitro, ich szybki metabolizm w wątrobie człowieka prowadzi do form nieaktywujących mutagennie. Liść melisy nie wykazuje działania mutagennego w teście Amesa, a witamina B6 w dawkach 20-80 mg/kg u szczurów nie powoduje toksyczności ani zaburzeń rozwojowych. Jednak u psów dawka 300 mg/kg/dzień przez 9 dni indukowała neuropatię obwodową.
badania przedkliniczne, biegunka, bradykardia, chlorowodorek pirydoksyny, dawka LD50, dawka terapeutyczna, degeneracja włókien nerwowych, działanie mutagenne, korzeń kozłka, kwas glukuronowy, liść melisy, miąższ wątrobowy, nerw obwodowy, neuropatia, nudności, osłabienie odruchów nerwowych, profil bezpieczeństwa, Salmonella typhimurium, spadek ciśnienia tętniczego, śpiączka, stężenie magnezu w osoczu, test Amesa, test in vitro, tlenek magnezu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, walepotriaty, witamina B6, wymioty, zaburzenia EEG, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie ośrodka oddechowego, zapaść krążeniowa, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Magnefar B6 50 mg jonów magnezu Mg2+ + 5,05 mg
Przedawkowanie preparatu Magnefar B6, zawierającego 50 mg jonów magnezu (w postaci magnezu cytrynianu) oraz 5,05 mg pirydoksyny chlorowodorku, może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, u których upośledzona jest eliminacja magnezu. Objawy zatrucia magnezem są ściśle skorelowane z poziomem magnezu w osoczu: przy stężeniach 2,2–3,5 mmol/L obserwuje się nudności, wymioty, niedociśnienie i zatrzymanie moczu; przy 3,9–5,2 mmol/L pojawia się senność, brak odruchów ścięgnistych i blok serca; powyżej 6,5 mmol/L dochodzi do depresji oddechowej i paraliżu, a przy stężeniach >8,7 mmol/L możliwa jest asystolia. Dodatkowo, przedawkowanie witaminy B6 (>500 mg) może wywołać objawy neurologiczne, takie jak parestezje, zaburzenia czucia głębokiego, drgawki oraz nadwrażliwość na światło.
asystolia, brak odruchów głębokich, całkowity blok serca, chlorek wapnia, chlorowodorek pirydoksyny, cytrynian magnezu, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, drgawki, funkcja nerek, furosemid, glukonian wapnia, hemodializa, metylosiarczan neostygminy, niedociśnienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, nudności i wymioty, paraliż, parestezje, pirydoksyna, stężenie magnezu w osoczu, zaburzenie propriocepcji, zatrucie magnezem, zatrzymanie moczu, zespół bezmoczu - Leksykon substancji czynnych
Magnez – Przedawkowanie
Przedawkowanie magnezu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, osób starszych oraz dializowanych. Toksyczność magnezu jest ściśle związana z jego stężeniem w osoczu: przy poziomach 2,2–3,5 mmol/L obserwuje się nudności, wymioty, niedociśnienie i zatrzymanie moczu; 3,9–5,2 mmol/L to senność, brak odruchów ścięgnowych i całkowity blok serca; powyżej 6,5 mmol/L występuje depresja oddechowa i paraliż, a stężenia > 8,7 mmol/L mogą prowadzić do asystolii. Objawy kliniczne obejmują zaburzenia ze strony układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego, nerwowego, oddechowego oraz mięśniowo-szkieletowego, a także stany zagrażające życiu, takie jak śpiączka i zatrzymanie akcji serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów dializowanych, u których zbyt częste wymiany roztworu dializacyjnego zawierającego magnez mogą prowadzić do kumulacji i powikłań.
asystolia, ataksja czuciowa, blok serca, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dializa otrzewnowa, drgawki, furosemid, glukonian wapnia, hemodializa, hiperwolemia, infuzja dożylna, kalcytonina, lek moczopędny pętlowy, neostygmina, neuropatia aksonalna, niedociśnienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, obrzęk płuc, odruchy głębokie, parestezja, pirydoksyna, porażenie układu oddechowego, preparat doustny, przedawkowanie magnezu, roztwór dializacyjny, stężenie magnezu w osoczu, terapia pozajelitowa, toksyczność, witamina B6, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zastoinowa niewydolność serca, zespół bezmoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Filomag Uno 40 mg Mg2+
Produkt leczniczy Magnesium Asparticum Filofarm zawiera 40 mg jonów magnezu w postaci 600 mg magnezu wodoroasparaginianu na tabletkę, co odpowiada stężeniom fizjologicznym jonów magnezu i kwasu asparaginowego endogennie występujących w organizmie. Dane przedkliniczne wskazują, że stężenia magnezu w surowicy do 1,4 mmol/l nie wywołują objawów klinicznych hipermagnezemii, co potwierdza dobrą tolerancję fizjologiczną preparatu. Przekroczenie stężenia 1,5 mmol/l wiąże się z pojawieniem się pierwszych objawów hemodynamicznych, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem potencjalnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego podczas suplementacji magnezem.
dysfagia, hipermagnezemia, jony magnezu, kwas asparaginowy, magnez wodoroasparaginian, objawy hemodynamiczne, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, stężenie magnezu w osoczu, stężenie w surowicy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie czynności serca