degeneracja aksonu
Degeneracja aksonu to proces patologiczny polegający na postępującym niszczeniu wypustki neuronu (aksonu), odpowiedzialnej za przekazywanie impulsów elektrycznych między komórkami nerwowymi. W warunkach patologicznych dochodzi do zaburzenia transportu aksonalnego, co prowadzi do zaniku i degeneracji części dystalnej aksonu, oddalonej od ciała komórki nerwowej.
Proces degeneracji aksonu może być następstwem różnych czynników, takich jak urazy mechaniczne, niedokrwienie, procesy zapalne, toksyny, zaburzenia metaboliczne czy choroby neurodegeneracyjne. W zależności od przyczyny, degeneracja może przebiegać jako degeneracja Wallera (gdy dojdzie do przecięcia aksonu) lub jako degeneracja typu dying-back (gdy proces zaczyna się od zakończeń aksonu i postępuje proksymalnie).
Klinicznie degeneracja aksonu manifestuje się zaburzeniami funkcji nerwów, takimi jak osłabienie siły mięśniowej, zaniki mięśniowe, zaburzenia czucia oraz objawy autonomiczne. W badaniach elektrofizjologicznych obserwuje się obniżenie amplitudy potencjałów czynnościowych przy względnie zachowanej szybkości przewodzenia. W obrazie histopatologicznym widoczne są zanik mieliny wtórny do degeneracji aksonu oraz często towarzysząca proliferacja komórek Schwanna.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksyczności daptomycyny wykazały, że lek wywołuje minimalne do łagodnych zmiany degeneracyjno-regeneracyjne w mięśniach szkieletowych szczurów i psów, obejmujące około 0,05% włókienek mięśniowych, bez cech zwłóknień czy rabdomiolizy. Zmiany te były odwracalne w ciągu 1-3 miesięcy po zakończeniu terapii. LOEL dla miopatii wynosił 0,8-2,3-krotność dawki terapeutycznej u ludzi (6 mg/kg mc. i.v. w 30-minutowej infuzji). Miopatia była mniej nasilona przy podaniu dawki raz na dobę niż w dawkach podzielonych, co sugeruje zależność toksyczności od schematu dawkowania. Nie stwierdzono wpływu na mięśnie gładkie ani mięsień sercowy. Daptomycyna oddziałuje toksycznie na błonę komórkową mięśni spontanicznie kurczących się, z obserwowanymi uszkodzeniami mitochondriów, jednak bez wpływu na kurczliwość mięśni.
bariera łożyskowa, daptomycyna, degeneracja aksonu, genotoksyczność, karcynogenność, kinaza kreatynowa, klastogenność, mięsień gładki, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, miopatia mięśni szkieletowych, mitochondrium, nerw obwodowy, rabdomioliza, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój pourodzeniowy, sztywność mięśni, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerwu obwodowego, właściwość mutagenna, zmiana histopatologiczna -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące daptomycyny wskazują na występowanie minimalnych do łagodnych zmian degeneracyjno-regeneracyjnych w mięśniach szkieletowych u szczurów i psów, obejmujących około 0,05% włókienek mięśniowych, z towarzyszącym wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CPK) przy wyższych dawkach. Zmiany te były całkowicie odwracalne w ciągu 1-3 miesięcy po zakończeniu terapii. Najmniejsze stężenie wywołujące miopatię (LOEL) było 0,8-2,3 razy wyższe niż terapeutyczne stężenie u ludzi (6 mg/kg mc. w 30-minutowej infuzji dożylnej). Miopatia występowała rzadziej przy podawaniu dawki raz na dobę niż w dawkach podzielonych, co sugeruje zależność od odstępów między dawkami. Nie stwierdzono zmian w mięśniach gładkich ani mięśniu sercowym. Działanie na nerwy obwodowe obserwowano przy dawkach wyższych niż te wywołujące zmiany w mięśniach szkieletowych, z degeneracją aksonów i zmianami czynnościowymi, które ustępowały w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Margines bezpieczeństwa dla działania na nerwy obwodowe wynosił 6-8 razy Cmax terapeutycznego u ludzi. Młode psy wykazywały większą podatność na neuropatię niż na miopatię.
bariera łożyskowa, daptomycyna, degeneracja aksonu, działanie niepożądane, działanie toksyczne, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, mięsień gładki, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, mitochondrium, nerw obwodowy, neuropatia obwodowa, potencjał karcynogenny, rabdomioliza, rozwój embrionalno-płodowy, układ nerwowy, właściwość klastogenna, właściwość mutagenna -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa daptomycyny wykazały, że głównym efektem toksycznym jest miopatia mięśni szkieletowych, objawiająca się łagodnymi zmianami degeneracyjno-regeneracyjnymi w około 0,05% włókien mięśniowych oraz wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CPK). Zmiany te były całkowicie odwracalne w ciągu 1-3 miesięcy po zakończeniu terapii i nie towarzyszyły im poważne powikłania, takie jak zwłóknienia czy rabdomioliza. Margines bezpieczeństwa dla miopatii, wyrażony jako stosunek dawki toksycznej do dawki terapeutycznej (6 mg/kg mc. u ludzi), wynosił od 0,8 do 2,3 razy. Wpływ na mięśnie gładkie i mięsień sercowy nie został wykazany. Interesującym spostrzeżeniem było mniejsze nasilenie miopatii przy podawaniu dawki dobowej jednorazowo w porównaniu do podziału dawki, co sugeruje znaczenie odstępów między dawkami w patogenezie toksyczności mięśniowej.
bariera łożyskowa, Cmax, daptomycyna, degeneracja aksonu, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie neurotoksyczne, farmakokinetyka, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, maksymalne stężenie leku w osoczu, mięsień gładki, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, miopatia, mitochondrium, nerw obwodowy, nerw obwodowy i kręgowy, rabdomioliza, stężenie terapeutyczne, uszkodzenie nerwu obwodowego, zmiana neuropatyczna -
Leksykon substancji czynnych
Daptomycyna, poddana szerokim badaniom przedklinicznym, wykazuje potencjał miotoksyczny i neurotoksyczny, szczególnie przy dawkach przekraczających terapeutyczne 6 mg/kg mc. podawane dożylnie w 30-minutowej infuzji u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Zmiany degeneracyjno-regeneracyjne w mięśniach szkieletowych u szczurów i psów dotyczyły około 0,05% włókienek mięśniowych i były odwracalne w ciągu 1-3 miesięcy po zakończeniu terapii, bez występowania rabdomiolizy czy zwłóknień. Wzrost aktywności kinazy kreatynowej (CPK) korelował z dawkami, a neurotoksyczność objawiała się lekką degeneracją aksonów i była zależna od maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu, z marginesem bezpieczeństwa wynoszącym 6-8-krotność Cmax terapeutycznego. U młodych psów obserwowano większą wrażliwość na uszkodzenia nerwów obwodowych, nawet przy dawkach niższych niż te wywołujące miopatię, co podkreśla konieczność ostrożności w populacji pediatrycznej.
antybiotyk, bariera łożyskowa, daptomycyna, dawka dobowa, degeneracja aksonu, drgawka, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, farmakokinetyka, genotoksyczność, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, mięsień gładki, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, miopatia, miotoksyczność, mitochondrium, nerw obwodowy, neuropatia, neurotoksyczność, profil bezpieczeństwa, rabdomioliza, test genotoksyczności, układ nerwowy, zmiana patologiczna
