opóźnione wchłanianie
Opóźnione wchłanianie (absorpcja) to zjawisko spowolnionego przechodzenia substancji z miejsca podania do krążenia ogólnoustrojowego. Może dotyczyć leków, składników odżywczych czy innych substancji wprowadzanych do organizmu.
W kontekście farmakologii opóźnione wchłanianie wpływa na parametry farmakokinetyczne leku, zmniejszając szybkość osiągania stężenia maksymalnego (Cmax) oraz wydłużając czas potrzebny do jego osiągnięcia (Tmax). Zjawisko to może być efektem zamierzonym (formulacje o przedłużonym uwalnianiu) lub niezamierzonym (patologie przewodu pokarmowego, interakcje z pokarmem czy innymi lekami).
Przyczyny opóźnionego wchłaniania mogą obejmować: zwolnioną perystaltykę przewodu pokarmowego, zmienione pH środowiska, zaburzenia przepływu krwi w miejscu wchłaniania, współistniejące choroby (np. celiakia, nieswoiste zapalenia jelit), interakcje lek-lek lub lek-pokarm oraz specyficzne formulacje farmaceutyczne zaprojektowane do kontrolowanego uwalniania.
Klinicznie opóźnione wchłanianie może skutkować zmniejszoną skutecznością terapeutyczną leków wymagających szybkiego działania, wydłużeniem czasu do wystąpienia efektu terapeutycznego oraz zmianą profilu działań niepożądanych. W diagnostyce zespołów złego wchłaniania wykorzystuje się testy absorpcji różnych substancji znacznikowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Dawkowanie i sposób podawania
Lorazepam powinien być stosowany indywidualnie, z uwzględnieniem wskazań klinicznych, nasilenia objawów oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, zwykle nie przekraczający 4 tygodni, włączając okres stopniowego odstawiania, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych i uzależnienia. W leczeniu zaburzeń lękowych dawki wahają się od 0,5 mg do 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 6 mg/dobę (maksymalnie 10 mg/dobę w warunkach szpitalnych). W bezsenności związanej z lękiem stosuje się dawki od 1 mg do 4 mg jednorazowo przed snem. W premedykacji przed zabiegami dawki wynoszą 1–2,5 mg na noc przed operacją oraz 2–4 mg na 1-2 godziny przed zabiegiem, z możliwością podawania 1–2,5 mg po zabiegu. U osób w podeszłym wieku i osłabionych dawki początkowe należy zmniejszyć o około 50%, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek dawkowanie wymaga indywidualnej korekty, przy czym lorazepam jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach wątroby. Podawanie leku u dzieci i młodzieży jest ograniczone do premedykacji, z dawkami dostosowanymi do wieku (np. 0,5–1 mg lub 0,05 mg/kg mc. u dzieci 6-12 lat). Tabletki należy połykać w całości, niezależnie od posiłku, z możliwością podziału dawki dzięki linii podziału.
badanie farmakokinetyczne, bezsenność, dawka podzielona, działanie niepożądane, Lorafen, lorazepam, Lorazepam Orion, Lorazepam TZF, masa ciała, nagłe przerwanie leczenia, napięcie psychoruchowe, objaw z odbicia, odstawianie leku, opóźnione wchłanianie, pobudzenie, podanie doustne, podeszły wiek, populacja pediatryczna, premedykacja, przewlekła niewydolność oddechowa, stan lękowy, terapia lorazepamem, uzależnienie, zabieg chirurgiczny, zabieg diagnostyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe, zaburzenie snu, zespół odstawienia