hipertrychoza

Hipertrychoza to rzadkie zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym wzrostem włosów na ciele, wykraczającym poza normalny wzorzec owłosienia charakterystyczny dla płci, wieku czy rasy pacjenta. W przeciwieństwie do hirsutyzmu, który dotyczy zwiększonego owłosienia typu męskiego u kobiet, hipertrychoza może występować zarówno u mężczyzn, jak i kobiet oraz może obejmować dowolny obszar ciała.

Etiologia hipertrychozy jest zróżnicowana i obejmuje czynniki genetyczne (hipertrychoza wrodzona), metaboliczne, endokrynologiczne, a także może być wywołana przez leki (np. minoksydyl, cyklosporyna, fenytoina) czy choroby systemowe. W zależności od przyczyny, hipertrychoza może występować jako izolowany objaw lub być częścią zespołu chorobowego, jak zespół Cornelia de Lange czy porfiria.

Diagnostyka hipertrychozy wymaga dokładnego wywiadu medycznego, badania fizykalnego oraz badań laboratoryjnych oceniających funkcje endokrynologiczne. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, a metody kosmetyczne usuwania włosów (depilacja laserowa, elektroliza) mogą przynieść poprawę estetyczną. W przypadkach ciężkich może być konieczne wdrożenie farmakoterapii obniżającej poziom androgenów lub hamującej wzrost włosów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przeciwwskazania – Clobederm 0,5 mg/g

Maść Clobederm zawierająca 0,5 mg/g klobetazolu propionianu jest silnym miejscowym glikokortykosteroidem, którego stosowanie jest przeciwwskazane w przypadku infekcji skórnych bakteryjnych, wirusowych (np. opryszczka, półpasiec) oraz grzybiczych (dermatofitozy, kandydozy). Preparat nie powinien być stosowany w przebiegu trądziku zwykłego, trądziku różowatego oraz zapalenia skóry dookoła ust, gdyż może nasilać objawy tych schorzeń. Ponadto, stosowanie po szczepieniach ochronnych jest niewskazane ze względu na ryzyko osłabienia odpowiedzi immunologicznej i modyfikacji lokalnej reakcji zapalnej. Przeciwwskazania obejmują także nadwrażliwość na klobetazol, inne glikokortykosteroidy oraz substancje pomocnicze, zwłaszcza glikol propylenowy.
alergen kontaktowy, atrofia skóry, brodawka wirusowa, dermatofitoza, dermatoza, glikol propylenowy, grzybicze zakażenie skóry, hipertrychoza, infekcja wirusowa, kandydoza skórna, klobetazol propionian, kontaktowe zapalenie skóry, miejscowy glikokortykosteroid, odporność poszczepienna, opryszczka zwykła, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, półpasiec, rozstępy skórne, rumień, teleangiektazja, trądzik różowaty, trądzik zwykły, warstwa rogowa, zakażenie bakteryjne skóry, zapalenie skóry okołoustne
Leksykon chorób i schorzeń
Hirsutyzm – Etiologia i przyczyny

Hirsutyzm definiowany jest jako nadmierny wzrost ciemnych, grubych włosów w typowo męskim wzorcu u kobiet, najczęściej na twarzy, klatce piersiowej i plecach, dotykając około 5-10% kobiet w wieku reprodukcyjnym. Etiologia hirsutyzmu jest zróżnicowana, z dominującą rolą nadmiaru androgenów, głównie testosteronu, lub zwiększonej wrażliwości mieszków włosowych na ich działanie. Najczęstszą przyczyną jest zespół policystycznych jajników (PCOS), odpowiadający za 70-85% przypadków, charakteryzujący się zaburzeniami miesiączkowania, hiperandrogenizmem i policystycznymi jajnikami w USG. W PCOS często występuje insulinooporność i hiperinsulinemia, które zwiększają produkcję androgenów i obniżają poziom SHBG, podnosząc stężenie wolnego testosteronu. Inne przyczyny to idiopatyczny hirsutyzm (4-15%), wrodzona hiperplazja nadnerczy (NCAH), zespół Cushinga, guzy wydzielające androgeny (0,2% przypadków), hipertekoza jajnikowa oraz leki takie jak minoksydyl, danazol czy steroidy anaboliczne. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz oznaczenia poziomów androgenów (testosteron całkowity i wolny, androstendion, DHEA-S), badania hormonalne (LH, FSH, 17-hydroksyprogesteron, kortyzol) oraz obrazowe (USG, TK, MRI) w przypadku podejrzenia guzów.
17-hydroksyprogesteron, 5-alfa reduktaza, akromegalia, choroba Cushinga, cyklosporyna, D-penicylamina, danazol, dehydroepiandrosteron, dihydrotestosteron, dysfunkcja tarczycy, endometrioza, fenytoina, glikokortykosteroid, globulina wiążąca hormony płciowe, gruczolak przysadki, guz wydzielający androgeny, hiperinsulinemia, hiperplazja nadnerczy, hiperprolaktynemia, hipertekoza jajnikowa, hipertrychoza, hirsutyzm, hirsutyzm idiopatyczny, insulinooporność, interferon, łysienie typu męskiego, minoksydyl, nadmierne owłosienie, NCAH, niedobór 21-hydroksylazy, niedobór kortyzolu, PCOS, SHBG, steroid anaboliczny, test hamowania deksametazonem, testosteron, wirylizacja, wolny testosteron, zaburzenia nadnerczy, zespół Cushinga, zespół policystycznych jajników
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivoxel 1 mg/g

Mometazonu furoinian w kremie Ivoxel (1 mg/g) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych przy miejscowym stosowaniu, szczególnie istotnych w terapii długotrwałej i na dużych powierzchniach skóry. Do najczęstszych miejscowych efektów należą uczucie pieczenia, mrowienie, świąd oraz miejscowy zanik skóry, który może prowadzić do ścieńczenia naskórka i skóry właściwej. Inne dermatologiczne działania niepożądane to rozstępy, hipopigmentacja, nadmierne owłosienie, zapalenie skóry wokół ust oraz reakcje trądzikopodobne. Rzadziej obserwuje się teleangiektazje, a także nieostre widzenie jako potencjalne działanie ogólnoustrojowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zakażeń wtórnych, takich jak czyraczność, które mogą wystąpić jako powikłania terapii.
czyraczność, działanie niepożądane układowe, hiperkortyzolizm, hipertrychoza, hipopigmentacja, kontaktowe zapalenie skóry, mometazon furoinian, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niewydolność nadnerczy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, pediatria, reakcja trądzikopodobna, rozstępy skórne, teleangiektazja, trądzik różowaty, uwypuklenie ciemiączka, wybroczyna podskórna, zakażenie bakteryjne, zanik skóry, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skóry okołoustne, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Dezoni – Działania niepożądane

Dezonid, aktywny składnik kremu Locatop (1 mg/g), jest miejscowym kortykosteroidem o szerokim spektrum działań niepożądanych, zarówno miejscowych, jak i ogólnoustrojowych. Długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach skóry lub pod opatrunkami okluzyjnymi może prowadzić do zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, manifestującego się zespołem Cushinga oraz opóźnieniem wzrostu u dzieci. Miejscowe działania niepożądane obejmują zanik skóry, teleangiektazje, rozstępy, plamicę wybroczynową, zapalenie skóry wokół ust, nasilenie trądziku różowatego, a także opóźnione gojenie ran, odleżyn i owrzodzeń podudzi. Ponadto, stosowanie dezonidu może wywoływać reakcje z odstawienia, objawiające się rumieniem, pieczeniem, świądem, łuszczeniem i sączącymi krostami. Preparat zawiera także kwas sorbowy (2 mg/g) i cetomakrogol wosk emulgujący (90 mg/g), które mogą indukować kontaktowe zapalenie skóry.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, cetomakrogol, dezonid, działanie niepożądane, hipertrychoza, infekcja wtórna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, krem Locatop, odleżyna, okołoustne zapalenie skóry, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, owrzodzenie podudzi, plamica wybroczynowa, pokrzywka, reakcja odstawienia, rozstęp skóry, teleangiektazja, trądzik różowaty, trądzikopodobne zapalenie skóry, zaburzenie metaboliczne, zanik skóry, zapalenie mieszków włosowych, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Demezon 4 mg

Demezon, zawierający deksametazon w dawkach 1 mg i 4 mg, jest kortykosteroidem o szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. W hormonalnej terapii zastępczej ryzyko działań niepożądanych jest niskie przy prawidłowym dawkowaniu, natomiast w farmakoterapii profil bezpieczeństwa jest bardziej złożony i częstość występowania działań niepożądanych pozostaje nieznana. Deksametazon może maskować objawy infekcji i sprzyjać ich ujawnieniu lub zaostrzeniu, w tym aktywacji węgorzycy. Wśród działań niepożądanych wymienia się reakcje nadwrażliwości, osłabienie układu immunologicznego, zmiany w morfologii krwi (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, nadkrwistość), zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga, zaburzenia metaboliczne (zatrzymanie sodu, utrata potasu, cukrzyca, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia), a także liczne zaburzenia psychiczne i neurologiczne, w tym depresję, psychozy, guza rzekomego mózgu oraz nasilenie napadów padaczkowych.
arytmia, aseptyczna martwica kości, atrofia skóry, brak miesiączki, centralna retinopatia surowicza, czkawka, deksametazon, eozynopenia, guz rzekomy mózgu, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipertrychoza, hipokaliemia, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, impotencja, jaskra, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoza, limfopenia, lipomatoza nadtwardówkowa, maskowanie infekcji, miażdżyca, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadkrwistość, napad padaczkowy, nieregularne miesiączki, obrzęk spojówki, opadanie powieki, osteoporoza, otyłość brzuszna, owrzodzenie rogówki, padaczka utajona, perforacja twardówki, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozstępy, skurcz oskrzeli, teleangiektazja, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, twarz księżycowata, węgorzyca, wrzód żołądka, wybroczyny, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakrzepica, zapalenie naczyń, zapalenie oka, zapalenie rogówki, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ovixan 1 mg/g

Mometazonu furoinian w kremie o stężeniu 1 mg/g (Ovixan) może wywoływać zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe działania niepożądane, których ryzyko wzrasta przy częstym stosowaniu, na dużych powierzchniach skóry, długotrwałym leczeniu, aplikacji w fałdach skóry oraz pod opatrunkiem okluzyjnym. U dzieci i młodzieży, ze względu na większy stosunek powierzchni skóry do masy ciała, obserwuje się zwiększone ryzyko zahamowania osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej, zespołu Cushinga, zaburzeń wzrostu oraz nadciśnienia wewnątrzczaszkowego, objawiającego się uwypukleniem ciemiączka, bólami głowy i obustronną tarczą zastoinową. Działania niepożądane obejmują m.in. zakażenia wtórne, zapalenie mieszków włosowych, parestezje, pieczenie, teleangiektazje, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, odbarwienia, nadmierne owłosienie, rozstępy, suchość i świąd skóry oraz reakcje w miejscu podania.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, czyraczność, działanie immunosupresyjne, glikokortykosteroid, hipertrychoza, maceracja skóry, mometazonu furoinian, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość, niewydolność nadnerczy, odbarwienie skóry, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, parestezja, potówka, reakcja trądzikowata, rozstęp, tarcza zastoinowa, teleangiektazja, wybroczynę krwawe, zaburzenie pigmentacji, zahamowanie czynności nadnerczy, zanik skóry, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skóry wokół ust, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Finospir 25 mg

Stosowanie spironolaktonu (Finospir) wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania, zwłaszcza podczas długotrwałej terapii. Najpoważniejszym powikłaniem jest hiperkaliemia, szczególnie u pacjentów z marskością wątroby oraz niewydolnością nerek, gdzie może dojść do pogorszenia funkcji nerek i wzrostu stężenia kreatyniny, co stanowi wskazanie do przerwania leczenia. Dodatkowo obserwuje się hiperchloremiczną kwasicę metaboliczną, hiponatremię i odwodnienie przy wysokich dawkach. Objawy neurologiczne, takie jak splątanie, bóle głowy i apatia, występują głównie u chorych z marskością wątroby. Profil bezpieczeństwa obejmuje także zmiany dermatologiczne (np. wysypka, świąd, łysienie, hipertrychoza) oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona i zespół DRESS, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i intensywnej terapii.
agranulocytoza, białe krwinki, dyspepsja, funkcja nerek, ginekomastia, hiperkaliemia, hipertrychoza, hiponatremia, impotencja, kreatynina, kurcze mięśni, kwas moczowy, kwasica metaboliczna hiperchloremiczna, łagodny guz piersi, leukopenia, marskość wątroby, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, parestezja, pemfigoid, płytki krwi, spironolakton, splątanie, tkliwość piersi, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie włosów – Leczenie

Wypadanie włosów (alopecia) to powszechny problem dermatologiczny, dotykający zarówno mężczyzn, jak i kobiety, z różnorodną etiologią obejmującą łysienie androgenowe, plackowate, telogenowe oraz bliznowaciejące. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania, a w terapii pierwszego rzutu łysienia androgenowego u mężczyzn stosuje się minoksydyl miejscowy (2% lub 5%) oraz finasteryd doustny (1 mg/dzień), natomiast u kobiet minoksydyl miejscowy (2%, rzadziej 5%) oraz opcjonalnie spironolakton lub octan cyproteronu. Minoksydyl miejscowy wykazuje skuteczność u około 66% mężczyzn i 19% kobiet po 8 miesiącach stosowania, działając poprzez zwiększenie ukrwienia mieszków włosowych i przedłużenie fazy anagenu. Finasteryd, inhibitor 5-alfa reduktazy, spowalnia łysienie u 80-90% mężczyzn, ale niesie ryzyko działań niepożądanych, takich jak zaburzenia seksualne (5-19%) i niedociśnienie ortostatyczne (9%). Alternatywą jest dutasteryd, o silniejszym działaniu, stosowany off-label. W łysieniu plackowatym stosuje się miejscowe kortykosteroidy, iniekcje doogniskowe oraz inhibitory JAK (baricitinib, ritlecitinib, deuruxolitinib), które wykazują wysoką skuteczność w ciężkich postaciach choroby. Terapie uzupełniające obejmują PRP, mikronakłuwanie, terapię laserem o niskiej mocy (LLLT) oraz przeszczep włosów, które mogą zwiększać efektywność leczenia i poprawiać jakość życia pacjentów.
alopecja, atopowe zapalenie skóry, baricitinib, dihydrotestosteron, dupilumab, dutasteryd, egzosomy, finasteryd, hipertrychoza, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitory JAK, iniekcje kortykosteroidów, ketokonazol, kinaza Janusowa, komórki macierzyste mezenchymalne, kortykosteroidy, kwas azelainowy, laseroterapia niskoenergetyczna, liszaj płaski, łysienie androgenowe, łysienie bliznowaciejące, łysienie plackowate, łysienie trakcyjne, mikronakłuwanie, octan cyproteronu, osocze bogatopłytkowe, przeszczep włosów, spironolakton, telogen effluvium, toczeń rumieniowaty
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Taflotan Multi

Produkt leczniczy Taflotan Multi zawiera 15 µg/ml tafluprostu w postaci kropli do oczu, z dawką około 0,45 µg substancji czynnej na kroplę. Stosowanie tafluprostu wiąże się z ryzykiem trwałych zmian kosmetycznych, takich jak wydłużenie, pogrubienie i zwiększenie pigmentacji rzęs, ściemnienie skóry powiek oraz nasilona pigmentacja tęczówki, szczególnie u pacjentów z mieszanym kolorem tęczówek (np. niebiesko-brązowym, szaro-brązowym). W terapii jednostronnej istnieje istotne ryzyko trwałej heterochromii. Ponadto, kontakt roztworu z okolicą skóry może powodować wzrost włosów, co wymaga edukacji pacjentów w zakresie prawidłowej aplikacji i usuwania nadmiaru preparatu. Roztwór zawiera także fosforany w stężeniu 1,2 mg/ml (około 0,04 mg na kroplę), co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów.
bezsoczewkowatość, bezsoczewkowatość rzekoma, ciężka astma, heterochromia, hiperpigmentacja powiek, hiperpigmentacja tęczówki, hipertrychoza, jaskra barwnikowa, jaskra neowaskularna, jaskra torebkowa, jaskra wąskiego kąta, jaskra wrodzona, jaskra zamkniętego kąta, obrzęk plamki żółtej, tafluprost, wzrost rzęs, zabarwienie tęczówki, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie tęczówki
Leksykon substancji czynnych
Mometazon furoinian – Działania niepożądane

Mometazonu furoinian, silny kortykosteroid dostępny w formie aerozolu donosowego, proszku do inhalacji oraz preparatów miejscowych, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od drogi podania, dawki i czasu terapii. Najczęstsze działania niepożądane przy stosowaniu donosowym to krwawienie z nosa (5%), zapalenie gardła (bardzo często), zakażenia górnych dróg oddechowych, ból głowy oraz podrażnienie błony śluzowej nosa. W przypadku wziewnego podania (Asmanex Twisthaler) bardzo często (>10%) występuje kandydoza jamy ustnej, a często zapalenie gardła, ból głowy i dysfonia. Preparaty miejscowe (Elocom, Ivoxel, Momecutan Fettcreme) mogą wywoływać reakcje skórne takie jak uczucie pieczenia, świąd, zakażenia bakteryjne, parestezje, czy miejscowy zanik skóry. Długotrwałe stosowanie, zwłaszcza u dzieci, niesie ryzyko działań ogólnoustrojowych, w tym zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołu Cushinga, zaburzeń wzrostu, nadciśnienia wewnątrzczaszkowego oraz powikłań okulistycznych (jaskra, zaćma, retinopatia surowicza środkowa).
aerozol donosowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfagia, dysfonia, hipertrychoza, hipopigmentacja, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, krwawienie z nosa, mometazon furoinian, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parestezja, perforacja przegrody nosowej, proszek do inhalacji, reakcja anafilaktyczna, retinopatia surowicza środkowa, skurcz oskrzeli, teleangiektazja, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zanik skóry, zapalenie gardła, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Travocort (10 mg + 1 mg)/g

Travocort to krem zawierający 10 mg izokonazolu azotanu oraz 1 mg diflukortolonu walerianianu na gram, łączący działanie przeciwgrzybicze i kortykosteroidowe. Działania niepożądane związane z miejscowym stosowaniem obejmują reakcje skórne takie jak podrażnienie, pieczenie, rumień, suchość, świąd, pęcherzyki, rozstępy, ścieńczenie skóry, zapalenie mieszków włosowych, nadmierny wzrost owłosienia, teleangiektazje, okołowargowe zapalenie skóry, odbarwienia oraz zmiany trądzikopodobne. Częstość występowania tych działań jest nieznana, co wymaga uważnego monitorowania pacjentów. Reakcje alergiczne mogą wymagać natychmiastowego odstawienia leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne zaburzenia wzroku, w tym nieostre widzenie, które wymaga konsultacji okulistycznej.
atrofia skóry, diflukortolonu walerianian, hipertrychoza, hipopigmentacja skóry, immunosupresja, izokonazol azotan, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, nieostre widzenie, niewydolność kory nadnerczy, okołowargowe zapalenie skóry, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, personel medyczny, pieczenie skóry, podrażnienie skóry, rozstępy skórne, rumień, teleangiektazja, trądzik steroidowy, zapalenie mieszków włosowych, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Finospir 50 mg

Stosowanie spironolaktonu (Finospir) wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym ciężkiej hiperkaliemii, szczególnie podczas długotrwałej terapii, oraz zaburzeń równowagi elektrolitowej takich jak hiponatremia i odwodnienie, które występują z częstością niezbyt częstą (≥1/1000 do <1/100). U pacjentów z marskością wątroby obserwowano hiperchloremiczną kwasicę metaboliczną oraz objawy neurologiczne, takie jak splątanie i apatia. Spironolakton może pogarszać funkcję nerek, co manifestuje się wzrostem stężenia kreatyniny i ostrą niewydolnością nerek, wymagając przerwania leczenia w przypadku istotnego pogorszenia parametrów nerkowych. W zakresie hematologicznym odnotowano trombocytopenię (niezbyt często) oraz leukopenię, w tym agranulocytozę o częstości nieznanej, co wymaga monitorowania morfologii krwi.
agranulocytoza, apatia, biegunka, ból głowy, Finospir, ginekomastia, hiperkaliemia, hipertrychoza, hiponatremia, impotencja, kreatynina, kurcz mięśni, kwas moczowy, kwasica metaboliczna hiperchloremiczna, leukopenia, łysienie, marskość wątroby, mastodynia, niewydolność nerek, nudności, objawy neurologiczne, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, parestezja, pemfigoid, pokrzywka, senność, spironolakton, splątanie, suchość skóry, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Locatop 1 mg/ml

Locatop w postaci kremu zawiera 1 mg/g dezonidu i, podobnie jak inne miejscowo stosowane kortykosteroidy, niesie ryzyko licznych działań niepożądanych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Do najważniejszych miejscowych działań niepożądanych należą zanik skóry, teleangiektazje, rozstępy, wtórna plamica wybroczynowa oraz zwiększona kruchość skóry. Aplikacja na twarz może wywołać okołoustne zapalenie skóry lub nasilić trądzik różowaty. Ponadto Locatop może opóźniać gojenie ran, odleżyn i owrzodzeń podudzi. Długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach lub pod opatrunkami okluzyjnymi może prowadzić do ogólnoustrojowego wchłaniania dezonidu, skutkującego zahamowaniem osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołem Cushinga oraz zahamowaniem wzrostu u dzieci. Preparat zawiera także kwas sorbowy (2 mg/g) i cetomakrogol wosk emulgujący (90 mg/g), które mogą wywoływać kontaktowe zapalenie skóry.
alergia kontaktowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, dezonid, hipertrychoza, infekcja wtórna, kontaktowe zapalenie skóry, kruchość skóry, kwas sorbowy, miejscowo stosowany kortykosteroid, nadwrażliwość, nieostre widzenie, odbarwienie skóry, okołoustne zapalenie skóry, opóźnione gojenie ran, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, owrzodzenie podudzi, plamica wybroczynowa, pokrzywka, rozstęp skóry, teleangiektazja, trądzik różowaty, trądzikopodobne zapalenie skóry, wtórna infekcja skórna, wybroczyna, wysypka krostkowa, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zanik skóry, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skóry wokół ust, zespół Cushinga, zespół z odstawienia