właściwość mutagenna
Właściwość mutagenna to zdolność substancji, czynnika fizycznego lub biologicznego do wywoływania mutacji w materiale genetycznym organizmów żywych. Mutacje są trwałymi zmianami w DNA, które mogą obejmować podstawienia nukleotydów, delecje, insercje lub reorganizacje chromosomowe. Substancje o właściwościach mutagennych nazywane są mutagenami.
W praktyce klinicznej identyfikacja czynników mutagennych ma kluczowe znaczenie w ocenie ryzyka rozwoju chorób nowotworowych, wrodzonych wad genetycznych oraz chorób dziedzicznych. Mutageny mogą działać bezpośrednio na DNA lub pośrednio poprzez tworzenie reaktywnych metabolitów czy generowanie stresu oksydacyjnego. Do najczęstszych mutagenów zaliczamy promieniowanie jonizujące, promieniowanie UV, niektóre wirusy, związki alkilujące oraz szereg substancji chemicznych.
Ocena właściwości mutagennych substancji stanowi istotny element badań toksykologicznych i jest wymagana w procesie rejestracji nowych leków, środków chemicznych, kosmetyków i dodatków do żywności. W diagnostyce medycznej, szczególnie w onkologii i genetyce klinicznej, analizuje się wpływ ekspozycji na czynniki mutagenne na rozwój chorób u pacjentów oraz wdraża odpowiednie strategie profilaktyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlonor 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały istotny wpływ na procesy rozrodcze u zwierząt, zwłaszcza przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności wyniki były zróżnicowane: podawanie amlodypiny w dawce 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej wg mg/m²) nie wpływało na płodność, natomiast w innym protokole, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg) przez 30 dni u samców szczurów, stwierdzono obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalne zaburzenia spermatogenezy.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie płodności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, przeżywalność potomstwa, spermatogeneza, spermatyda, testosteron, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hascovir control MAX 400 mg
Acyklowir, substancja czynna leku Hascovir control MAX (400 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały właściwości mutagennych, a długotrwałe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego. W badaniach na zwierzętach (szczury, psy) podawanie dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi ujawniło przemijający, szkodliwy wpływ na spermatogenezę, jednak w badaniach na myszach oraz u ludzi nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani na parametry nasienia, takie jak liczba, morfologia i ruchliwość plemników.
acyklowir, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo długotrwałego stosowania, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, funkcja rozrodcza, Hascovir control MAX, liczba plemników, morfologia plemników, mutagenność, parametr nasienia, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ruchliwość plemników, spermatogeneza, stosowanie w ciąży, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kastel 10 mg + 5 mg
Lek Kastel zawiera rozuwastatynę i ramipryl, których bezpieczeństwo przedkliniczne oceniono oddzielnie. Rozuwastatyna nie wykazała genotoksyczności ani rakotwórczości, jednak w badaniach toksyczności wielokrotnej dawki wywołały zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, z mniejszym nasileniem u psów i brakiem zmian u małp. Dodatkowo, wysokie dawki rozuwastatyny indukowały toksyczność jąder u małp i psów oraz negatywnie wpływały na rozwój potomstwa szczurów przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki terapeutyczne u ludzi.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, bezpieczeństwo kardiologiczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja terapeutyczna, gen HERG, inhibitor ACE, morfologia krwi, pęcherzyk żółciowy, poszerzenie miedniczki nerkowej, rozuwastatyna i ramipryl, toksyczność jąder, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu dawek wielokrotnych, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ nerkowy, układ nerkowy płodu, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiana histopatologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – RABADA 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu i ramiprylu, substancji czynnych leku RABADA, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Bisoprolol nie wykazuje działania genotoksycznego, rakotwórczego ani teratogennego, jednak w dużych dawkach u ciężarnych zwierząt obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, w tym zwiększoną resorpcję płodu, zmniejszoną masę urodzeniową i opóźniony rozwój fizyczny potomstwa. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp, był dobrze tolerowany, choć w bardzo wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym leku. Nie stwierdzono działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu, a także braku teratogenności i wpływu na płodność u zwierząt laboratoryjnych.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, organogeneza, ostra toksyczność, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, ramipryl, resorpcja płodu, rozwój nerek, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivipril 5 mg
Przedkliniczne badania ramiprylu, substancji czynnej Iviprilu, wykazały niski potencjał toksyczny przy jednorazowym podaniu doustnym u szczurów i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne typowe dla inhibitorów ACE. Znaczące powiększenie aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność leku. Dawki dobrze tolerowane, niepowodujące szkodliwych efektów, wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i małpach nie wykazały działania teratogennego ani upośledzenia płodności, jednak przy dawkach ≥50 mg/kg/dobę u szczurów stwierdzono nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przeciwwskazanie do stosowania, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie DNA, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, wpływ na reprodukcję, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salviasept –
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Salviasept wykazały zróżnicowany profil genotoksyczności i mutagenności jego składników aktywnych. Eugenol, główny składnik olejku goździkowego, posiada niejednoznaczne wyniki badań genotoksyczności i rakotwórczości, przy braku danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej i kancerogenności. Olejek miętowy, oceniany w teście Amesa i na komórkach chłoniaka myszy, nie wykazał mutagenności, mimo że mentol, jego kluczowy składnik, ma silniejszy potencjał genotoksyczny. Olejek tymiankowy nie wykazał działania mutagennego w testach Amesa i Bacillus subtilis rec, jednak brak jest danych o toksyczności reprodukcyjnej i kancerogenności. Wodny wyciąg z kopru włoskiego był negatywny w teście Amesa, choć anetol wykazuje słabe działanie mutagenne, a estragol obecny w niskim stężeniu nie stanowi istotnego ryzyka.
anetol, badanie genotoksyczności, badanie mutagenności, chemotyp szałwii, cineol, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie neurotoksyczne, estragol, eugenol, mentol, olejek goździkowy, olejek majerankowy, olejek miętowy, olejek szałwiowy, olejek tymiankowy, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil genotoksyczności, Salmonella typhimurium, test Amesa, test na komórkach chłoniaka myszy, toksyczność reprodukcyjna, tujon, uszkodzenie DNA, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, wyciąg z kopru włoskiego, wyciąg z rumianku, ziele krwawnika - Leksykon substancji czynnych
Trandolapryl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania trandolaprylu wykazały, że substancja ta, stosowana w dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę u szczurów, może powodować poszerzenie miedniczek nerkowych u potomstwa, co wskazuje na potencjalny wpływ na rozwój nerek. Mimo tych zmian nie zaobserwowano negatywnego wpływu na ogólny rozwój potomstwa. Trandolapryl, jako inhibitor ACE, oddziałuje na układ renina-angiotensyna-aldosteron, co tłumaczy obserwowane efekty rozwojowe. Warto podkreślić, że dawki wywołujące te zmiany znacznie przekraczają stosowane terapeutycznie u ludzi, a inhibitor ten jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na ryzyko teratogenne dla płodu, zwłaszcza w aspekcie rozwoju układu moczowego.
dane przedkliniczne, inhibitor ACE, kapsułka twarda, miedniczka nerkowa, nadciśnienie tętnicze, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój nerek, schorzenie sercowo-naczyniowe, toksyczny wpływ na rozrodczość, trandolapryl, układ moczowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pranosin 50 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne inozyny pranobeks, składnika aktywnego leku Pranosin (50 mg/ml, syrop), wykazały bardzo niski profil toksyczności. W badaniach toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) stosowano dawki do 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej dla ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały właściwości karcynogennych, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak działania mutagennego.
badanie in vitro, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, margines terapeutyczny, materiał genetyczny komórki, potencjał karcynogenny, potencjał teratogenny, profil toksyczności, test in vivo, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwość karcynogenna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ricordo 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku donepezylu wykazały, że lek ten rzadko wywołuje działania niepożądane inne niż zamierzone efekty farmakologiczne, głównie związane z pobudzeniem układu cholinergicznego, zgodnie z jego mechanizmem działania jako inhibitora acetylocholinesterazy. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca testy mutacji komórkowych in vitro i in vivo, nie wykazała istotnego potencjału mutagennego ani klastogennego w warunkach terapeutycznych, przy czym działanie klastogenne obserwowano jedynie przy stężeniach przekraczających ponad 3000-krotnie stężenie terapeutyczne w osoczu. Długoterminowe badania kancerogenne na szczurach i myszach potwierdziły brak działania rakotwórczego chlorowodorku donepezylu.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczne, badanie kancerogenne, chlorowodorek donepezylu, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt farmakologiczny, inhibitor acetylocholinesterazy, martwy płód, mutacja komórkowa, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, stężenie stacjonarne w osoczu, stymulacja cholinergiczna, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, układ cholinergiczny, właściwość mutagenna - Leksykon substancji czynnych
Ifosfamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne ifosfamidu, substancji czynnej leku Holoxan, wykazały istotne dane dotyczące jego profilu toksyczności. W toksyczności ostrej LD50 wynosiła 520-760 mg/kg u myszy oraz 150-300 mg/kg u szczurów po podaniu dootrzewnowym. Powtarzane dożylne dawki ≥100 mg/kg indukowały objawy toksyczności u szczurów. Toksyczność przewlekła obejmowała uszkodzenia układu krwiotwórczego (zaburzenia szpiku kostnego), układu pokarmowego (uszkodzenia błony śluzowej), pęcherza moczowego, nerek (zaburzenia funkcji wydalniczej), wątroby (uszkodzenia hepatocytów) oraz gonad (zaburzenia funkcji rozrodczych). Obserwacje te korelują z działaniami niepożądanymi zgłaszanymi klinicznie u pacjentów leczonych Holoxanem.
dawka śmiertelna 50, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gonada, Holoxan, ifosfamid, lek alkilujący, mutagenność, nerka, pęcherz moczowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy, uszkodzenie błony śluzowej, uszkodzenie hepatocytów, wada rozwojowa, wątroba, wiązanie krzyżowe DNA, właściwość mutagenna, zaburzenie funkcji rozrodczych, zaburzenie funkcji wydalniczej, zaburzenie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Edicin 500 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania wankomycyny są ograniczone i niekompletne, co utrudnia pełną ocenę profilu toksykologicznego tego antybiotyku. Brak jest długoterminowych badań karcynogennych na modelach zwierzęcych, co uniemożliwia ocenę potencjalnego ryzyka rozwoju nowotworów przy długotrwałej ekspozycji. Standardowe testy mutagenności wykazały brak właściwości mutagennych, co jest korzystnym aspektem bezpieczeństwa farmakologicznego. Jednakże, brak dedykowanych badań dotyczących wpływu na płodność oraz brak danych o toksyczności ostrej, przewlekłej i narządowej ogranicza możliwość pełnej oceny ryzyka stosowania wankomycyny, zwłaszcza w grupach wrażliwych.
aspekt toksykologiczny, bezpieczeństwo farmakologiczne, Edicin, funkcja rozrodcza, infekcja bakteryjna, mutacja genetyczna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodka, ryzyko rozwoju nowotworów, toksyczność narządowa, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wankomycyna, właściwość karcynogenna, właściwość mutagenna, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Iberis amara – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja iberis amara, będąca głównym składnikiem preparatu Iberogast (ekstrakt z ziela urzetu gorzkiego), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej profil bezpieczeństwa. Przeprowadzono badania toksyczności ostrej, podostrej oraz przewlekłej (trwające 3 i 6 miesięcy) na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych, co zwiększa wiarygodność wyników i ich ekstrapolację na populację ludzką. Dodatkowo oceniano wpływ substancji na funkcje rozrodcze, rozwój embrionalny, przedurodzeniowy oraz pourodzeniowy, a także przeprowadzono testy mutagenności w celu wykrycia potencjalnych właściwości genotoksycznych. W badaniach stosowano dawki nawet do 1200-krotnie wyższe niż zalecane dawki terapeutyczne, co pozwoliło na dokładną ocenę marginesu bezpieczeństwa.
badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, Iberis amara, margines bezpieczeństwa, monitorowanie bezpieczeństwa, mutagenność, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, urzet gorzki, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwość mutagenna - Leksykon substancji czynnych
Nikotynamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nikotynamid (witamina B3) wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa potwierdzony danymi przedklinicznymi oraz wieloletnim doświadczeniem klinicznym. Substancja nie wykazuje toksyczności po podaniu wielokrotnym, a jej tolerancja miejscowa jest dobra, bez działania pierwotnie drażniącego, alergizującego czy fototoksycznego. Brak jest dowodów na mutagenność, rakotwórczość oraz teratogenność nikotynamidu, co jest istotne w kontekście stosowania dermatologicznego (np. krem Dernilan) oraz systemowego (np. Viantan). W badaniach nie stwierdzono również działania teratogennego, choć dla niektórych preparatów, takich jak Viantan, nie przeprowadzono bezpośrednich badań teratogenności i embriotoksyczności, a bardzo wysokie dawki (10-20-krotnie przekraczające dawkę terapeutyczną) mogły wywoływać niepożądane efekty u zwierząt doświadczalnych.
aplikacja na skórę, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie drażniące, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, micele mieszane, nikotynamid, pierwiastek śladowy, potencjał alergizujący, produkt dermatologiczny, profil bezpieczeństwa, promieniowanie UV, rozwój płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, właściwość mutagenna, związek mineralny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 1,25 mg 1,25 mg
Ramipryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, niezależnie od obecności pokarmu. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi około 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg, z maksymalnym stężeniem osiąganym po 2-4 godzinach. Ramiprylat, odpowiedzialny za efekt terapeutyczny, wykazuje okres półtrwania 13-17 godzin przy dawkach 5-10 mg, z dłuższym okresem półtrwania przy mniejszych dawkach, co wiąże się z wysycalnym wiązaniem z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wolniejszą eliminację metabolitu, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się opóźniony metabolizm ramiprylu do ramiprylatu, choć maksymalne stężenia metabolitu pozostają niezmienione. U dzieci w wieku 2-16 lat klirens ramiprylatu koreluje silnie z masą ciała i dawką, a ekspozycja po dawce 0,05 mg/kg jest porównywalna do ekspozycji dorosłych po 5 mg, natomiast dawka 0,2 mg/kg powoduje ekspozycję przekraczającą tę uzyskiwaną u dorosłych po dawce 10 mg.
aparat przykłębuszkowy, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tarcefoksym 2 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Tarcefoksym, zawierającego cefotaksym w postaci soli sodowej, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Testy toksyczności na modelach zwierzęcych, przeprowadzone przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, nie ujawniły istotnych działań toksycznych. Szczególnie istotne badania dotyczące potencjalnego działania teratogennego nie wykazały zdolności cefotaksymu do wywoływania wad rozwojowych płodu, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży. Ponadto, testy mutagenności, w tym test Amesa oraz test jąderkowy, potwierdziły brak właściwości mutagennych cefotaksymu, co wskazuje na niskie ryzyko indukcji mutacji genetycznych.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, cefotaksym, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja, mutacja genetyczna, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, sól sodowa, substancja czynna, Tarcefoksym, test Amesa, test jąderkowy, toksyczność, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa płodu, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Unasyn 375 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sultamycyliny, proleku sulbaktamu i ampicyliny, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. Badania na zwierzętach wykazały przemijającą glikogenezę zależną od dawki i czasu ekspozycji, jednak dawki terapeutyczne u ludzi są znacznie niższe, co minimalizuje ryzyko tego efektu podczas terapii Unasynem. Nie stwierdzono działania mutagennego dla metabolitów leku (ampicylina i sulbaktam) w badaniach genotoksyczności. Ponadto, badania reprodukcyjne na myszach i szczurach, przy dawkach przekraczających terapeutyczne, nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój płodu, co jest istotne dla stosowania u kobiet w wieku rozrodczym i ciężarnych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bisoprolol Vitabalans 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu hemifumaranu wykazały typowy dla beta-adrenolityków profil farmakologiczny bez specyficznych efektów toksycznych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe w komórkach bakteryjnych i ssaków oraz aberracje chromosomowe in vitro i in vivo, nie wykazały właściwości mutagennych ani klastogennych. Długoterminowe badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału onkogennego, co wskazuje na brak ryzyka karcynogennego u ludzi. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej odnotowano efekty toksyczne u matek i rozwoju zarodka/płodu, takie jak zmniejszenie masy ciała ciężarnych, zwiększona resorpcja zarodków, obniżona masa urodzeniowa potomstwa oraz opóźnienie rozwoju fizycznego młodych, jednak tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, beta-adrenolityk, bisoprolol hemifumaran, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, mutacja genowa, potencjał onkogenny, resorpcja zarodka, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada rozwojowa płodu, właściwość klastogenna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym u psów i gryzoni, jednak długotrwałe stosowanie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp wywoływało zmiany w stężeniach elektrolitów i parametrach morfologii krwi. Przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp zaobserwowano przerost aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność ramiprylu. Szczególnie istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce, a także uszkodzenia nerek potomstwa po podaniu samicom szczurów dawki ≥50 mg/kg w okresie ciąży i laktacji. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność, a testy mutagenności potwierdziły brak genotoksyczności ramiprylu.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie karcynogenne, elektrolit, folikulotropina, gęstość plemników, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, morfologia krwi, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, ramipryl, testosteron, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octefortan (1 mg + 20 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące leku Octefortan, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) i fenoksyetanol (20 mg/g), wskazują na stosunkowo wysoką tolerancję substancji czynnych. Dawka śmiertelna LD50 dla całego preparatu wynosiła 45-50 mL/kg przy podaniu doustnym oraz 10-12 mL/kg przy podaniu dootrzewnowym u szczurów, natomiast dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywoływało toksycznych reakcji, a badania przewlekłe wykazały podwyższoną śmiertelność przy dawkach ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów, związane z zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na rozrodczość i rozwój potomstwa, co potwierdzają badania embriotoksyczności i teratogenności na królikach i szczurach oraz badania wielopokoleniowe.
aberracja chromosomowa, badanie wielopokoleniowe, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt pierwotnie drażniący, fenoksyetanol, komórka nowotworowa, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octefortan (1 mg + 20 mg)/g
Octefortan, zawierający oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (20 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Toksyczność ostra wskazuje na LD50 dla produktu w dawkach doustnych 45-50 mL/kg oraz dootrzewnowych 10-12 mL/kg u szczurów, przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosi 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie). Badania tolerancji miejscowej nie wykazały działań niepożądanych po wielokrotnym stosowaniu na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u psów. Doustne podawanie oktenidyny w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu tworzenia się gazów, typowe dla antybakteryjnych substancji. W toksyczności po podaniach wielokrotnych obserwowano podwyższoną śmiertelność u myszy i psów przy dawkach ≥2 mg/kg oraz u szczurów przy 8 mg/kg, związane z zapaleniem i krwotokami płucnymi.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, błona śluzowa, dawka śmiertelna LD50, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt drażniący, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja toksyczna, roztwór na skórę, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil 1,25 mg 1,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po doustnym podaniu u gryzoni i psów, co wskazuje na bezpieczny profil przy jednorazowych dawkach. W badaniach przewlekłych u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne. Dawkowanie tolerowane bez działań niepożądanych wynosiło odpowiednio: 2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp. Przy dawkach 250 mg/kg mc./dobę u psów i małp stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co potwierdza farmakodynamiczny mechanizm działania ramiprylu jako inhibitora ACE. Istotnym ostrzeżeniem jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u bardzo młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma implikacje dla stosowania u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, mutagenność, nieodwracalne uszkodzenie nerek, obraz krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simorion 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa symwastatyny, przeprowadzone na modelach zwierzęcych, nie wykazały istotnych zagrożeń poza tymi wynikającymi z jej podstawowego mechanizmu działania jako inhibitora reduktazy HMG-CoA. Badania farmakodynamiczne i toksykologiczne, w tym toksyczność po podaniu wielokrotnym, potwierdziły brak nieoczekiwanych efektów toksycznych, a obserwowane działania były zgodne z hamowaniem syntezy cholesterolu. Testy genotoksyczności nie wykazały właściwości mutagennych ani genotoksycznych, a badania karcynogenności nie potwierdziły zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów.
ciąża, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karcynogenność, mechanizm farmakologiczny, nowotwór, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, symwastatyna, synteza cholesterolu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy, właściwość mutagenna, zdolność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Benzoes – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Benzoes (Benzoe TM) jest składnikiem aktywnym maści Homeoplasmine, występującym w stężeniu 0,1 g na 100 g maści. W dokumentacji rejestracyjnej produktu nie przedstawiono szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Benzoe TM, w tym brakuje informacji o potencjalnej toksyczności, mutagenności, kancerogenności oraz wpływie na reprodukcję. Homeoplasmine zawiera również inne substancje czynne, takie jak Calendula officinalis TM (0,1 g), Phytolacca decandra TM (0,3 g), Bryonia TM (0,1 g) oraz kwas borowy (4,0 g).
benzoe TM, Bryonia, calendula officinalis, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, Homeoplasmine, kwas borowy, Phytolacca decandra, pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, profil bezpieczeństwa, właściwość mutagenna, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Cynku undecylenian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Undecylenian cynku, stosowany jako substancja czynna w preparatach przeciwgrzybiczych, wykazuje niski poziom toksyczności ostrej, z wartością LD50 przy podaniu doustnym u szczurów wynoszącą 2500 mg/kg masy ciała. Porównawczo, monoetanoloamid kwasu undecylenowego wykazuje LD50 w zakresie 2500-3500 mg/kg w zależności od drogi podania i gatunku zwierząt. Długotrwałe podawanie kwasu undecylenowego w dawce dobowej do 400 mg/kg przez okres do 9 miesięcy nie wywołało objawów toksycznych ani zmian morfologicznych w narządach rozrodczych szczurów i myszy. Badania genotoksyczności, w tym test Amesa, nie wykazały mutagenności ani działania rakotwórczego dla obu substancji, co potwierdza ich bezpieczeństwo w kontekście potencjalnego ryzyka genetycznego i nowotworowego.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, cynk undecylenian, dawka śmiertelna, działanie drażniące, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym mitochondrialny, genotoksyczność, keratyna naskórka, kwas undecylenowy, LD50, monoetanoloamid kwasu undecylenowego, Mykodermina, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, preparat przeciwgrzybiczny, Salmonella typhimurium, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, undecylenian cynku, Unguentum undecylenicum, właściwość mutagenna, wpływ toksyczny, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Amlessa 2 mg + 5 mg + 0,625 mg
Produkt leczniczy Co-Amlessa, zawierający peryndopryl, indapamid i amlodypinę, wykazuje w badaniach przedklinicznych zróżnicowany profil bezpieczeństwa poszczególnych składników oraz ich kombinacji. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po długotrwałym podaniu, bez potencjału mutagennego i rakotwórczego, jednak inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, w tym wady wrodzone i zwiększoną śmiertelność okołoporodową. Indapamid, podawany w dawkach 40-8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, wykazuje nasilenie działania diuretycznego, bez mutagenności i kancerogenności. Kombinacja peryndoprylu z indapamidem wykazuje nieco większą toksyczność niż pojedyncze składniki, z toksycznością żołądkowo-jelitową u psów i toksycznym wpływem na samice szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie diuretyczne, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, ostra toksyczność, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, rozszerzenie naczyń obwodowych, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerki, wada wrodzona, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlator 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Amlator, zawierającego atorwastatynę i amlodypinę, wykazały brak właściwości mutagennych i klastogennych obu substancji czynnych w testach in vitro i in vivo. W badaniach karcynogenności atorwastatyny zaobserwowano istotne różnice międzygatunkowe: u szczurów nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u myszy przy dawkach przekraczających 6-11-krotnie ekspozycję u ludzi (mierzoną AUC₀₋₂₄) odnotowano zwiększoną częstość gruczolaka i raka wątrobowokomórkowego. Amlodypina nie wykazała działania rakotwórczego w dwuletnich badaniach na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, co odpowiada dawkom zbliżonym lub wyższym od maksymalnych zalecanych dla ludzi (10 mg w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała). Obie substancje nie wykazały potencjału genotoksycznego, co potwierdza ich akceptowalny profil bezpieczeństwa w kontekście mutagenności i karcynogenności.
badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt karcynogenny, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, parametr reprodukcyjny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, substancja czynna, testosteron, toksyczność, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oktaseptal (0,1 g + 2 g)/100 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Oktaseptal, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 ml/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) oraz 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne miejscowe stosowanie na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. Przy długotrwałym podawaniu doustnym dawki 650 mg/kg obserwowano jedynie poszerzenie jelita, typowe dla antybiotyków. Jednak dawki ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz ≥8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc, przy niejasnej etiologii tych zmian.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, dawka śmiertelna, działanie antybakteryjne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe trzustki, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, rakotwórczość, resorpcja zwrotna, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Miflonide Breezhaler 400 mcg
Dane przedkliniczne dotyczące budezonidu, substancji czynnej preparatu Miflonide Breezhaler (200 µg/dawkę oraz 400 µg/dawkę inhalacyjną), potwierdzają bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu nie wykazały istotnych zagrożeń, a testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły właściwości mutagennych. W badaniach rakotwórczych zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby u samców szczura przy dawkach początkowych 25 µg/kg mc./dobę, co jest efektem klasowym glikokortykosteroidów, a nie specyficznym dla budezonidu. Wpływ na reprodukcję i rozwój płodu wykazywał charakterystyczne dla glikokortykosteroidów działanie teratogenne i toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających dawki kliniczne, zwłaszcza przy podaniu podskórnym (≥100 µg/kg mc./dobę u szczurów, ≥5 µg/kg mc./dobę u królików). Przy podaniu wziewnym w dawce 0,25 µg/kg mc. nie stwierdzono działań teratogennych.
badanie długoterminowe, badanie in vitro, badanie in vivo, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, guz wątroby, opóźnienie wzrostu, podawanie wziewne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój przed- i pourodzeniowy, śmierć płodu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, właściwość mutagenna, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Triazotan glicerolu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne triazotanu glicerolu, głównego składnika leku Nitromint (0,4 mg/dawkę, aerozol podjęzykowy), wskazują na potencjalne działanie onkogenne przy bardzo wysokich dawkach doustnych u szczurów (do 434 mg/kg/dobę przez 2 lata), gdzie zaobserwowano 52% częstość raka wątrobowokomórkowego i nowotworów jąder, podczas gdy u myszy, nawet przy dawkach do 1058 mg/kg/dobę przez całe życie, nie stwierdzono nowotworów. Badania mutagenności wykazały słabe działanie mutagenne in vitro (test Amesa), które nie zostało potwierdzone in vivo u szczurów (dawki do 363 mg/kg/dobę) ani w badaniach cytogenetycznych na tkankach szczura i psa, co sugeruje niskie ryzyko mutagenne.
W badaniach wielopokoleniowych na szczurach, podawanie triazotanu glicerolu w dawkach do 434 mg/kg/dobę wpływało na zmniejszenie spożycia pokarmu i masy ciała, bez wpływu na płodność pokolenia F0. Jednak w pokoleniach F1 i F2 zaobserwowano niepłodność u samców, związana z zaburzeniami spermatogenezy i zwiększoną liczbą komórek śródmiąższowych, bez dowodów na działanie teratogenne. Należy podkreślić, że dawki stosowane w badaniach znacznie przekraczały dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co jest kluczowe przy ocenie ryzyka klinicznego stosowania Nitromint.
aerozol podjęzykowy, badanie cytogenetyczne, badanie rakotwórczości, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórka śródmiąższowa, Nitromint, nowotwór wątroby, nowotwór z komórek śródmiąższowych, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, rak wątrobowokomórkowy, ryzyko mutagenne, spermatogeneza, substancja czynna, test Amesa, triazotan glicerolu, właściwość mutagenna, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Coaxil 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania soli sodowej tianeptyny, uzyskane w konwencjonalnych badaniach farmakologicznych, nie wykazały istotnych zagrożeń genotoksycznych ani rakotwórczych. Badania te potwierdziły brak mutagenności i kancerogenności, co wskazuje na bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku. W badaniach dotyczących wpływu na rozrodczość zaobserwowano zwiększoną częstość utraty zarodków przed implantacją jedynie przy dawce toksycznej 45 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 12-krotność dawki stosowanej u ludzi (przeliczonej na powierzchnię ciała). Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, nawet przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
badanie farmakologiczne, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, genotoksyczność, płodność, poronienie, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój okołoporodowy, sól sodowa tianeptyny, tianeptyna, utrata zarodków, wada rozwojowa płodu, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie wydzielania mleka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nitresan 20 mg 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa nitrendypiny, substancji czynnej leku Nitresan, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na reprodukcję. Badania te, przeprowadzone na różnych modelach zwierzęcych, wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Ocena toksyczności ostrej i przewlekłej nie ujawniła szczególnych efektów niepożądanych, a testy genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania embriotoksycznego ani teratogennego, co jest istotne w kontekście stosowania leku u kobiet w ciąży, choć zaleca się odniesienie do danych klinicznych i zaleceń SPC.
badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nadciśnienie tętnicze, nitrendypina, rozwój płodu, stosowanie w ciąży, toksyczność ostra, toksyczność ostrej dawki, toksyczność przewlekła, układ kostny, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jodek sodu Na 131 I Polatom, kapsułki do diagnostyki aktywność od 1 MBq do 37 MBq
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Jodek sodu Na¹³¹I POLATOM w kapsułkach o aktywności od 1 MBq do 37 MBq dostarczają ograniczonych danych, jednak wskazują na niskie ryzyko toksyczności jodu, gdyż zawartość stabilnego jodu jest znikoma w porównaniu do dziennego spożycia wynoszącego 40-500 µg. Brak jest jednak standardowych badań toksykologicznych dotyczących powtarzanego podawania, a także danych na temat wpływu na funkcje rozrodcze, rozwój zarodka i płodu oraz rozwój pourodzeniowy potomstwa. Ponadto, nie przeprowadzono testów genotoksyczności (np. test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) ani badań długoterminowych oceniających potencjał kancerogenny preparatu.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, funkcja rozrodcza, izotop promieniotwórczy jodu, jodek sodu, okres półtrwania, potencjał rakotwórczy, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, radiofarmaceutyk, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, zatrucie jodem