warstwa zbita kości
Warstwa zbita kości (istota zbita, łac. substantia compacta) stanowi zewnętrzną warstwę tkanki kostnej, która charakteryzuje się wysoką gęstością i twardością. Jest głównym składnikiem strukturalnym kości długich, tworząc ich trzon (diafizę), a także pokrywa zewnętrzne powierzchnie wszystkich kości szkieletu.
Pod względem histologicznym warstwa zbita zbudowana jest z blaszek kostnych ułożonych koncentrycznie wokół kanałów Haversa, tworząc systemy haversowskie (osteony). W przestrzeniach międzyblaszkowych znajdują się osteocyty połączone ze sobą wypustkami cytoplazmatycznymi. Taka struktura zapewnia maksymalną wytrzymałość mechaniczną przy jednoczesnej ekonomii materiału.
Funkcjonalnie warstwa zbita odpowiada za wytrzymałość mechaniczną kości, chroni delikatniejszą warstwę gąbczastą oraz szpik kostny. Uczestniczy również w gospodarce mineralnej organizmu, stanowiąc magazyn wapnia i fosforu. Zmiany patologiczne w obrębie warstwy zbitej, takie jak osteoporoza czy zmiany nowotworowe, mogą prowadzić do znacznego osłabienia struktury kości i zwiększenia ryzyka złamań.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Badania niekliniczne itrakonazolu wykazały szeroki margines bezpieczeństwa w toksyczności ostrej na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, świnki morskie, psy). W toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej obserwowano odwracalne zmiany w korze nadnerczy (obrzęk, przerost warstw siatkowatej i pasmowatej, zmniejszenie warstwy kłębkowatej), wątrobie (wakuolizacja hepatocytów, zmiany w komórkach zatokowych bez cech zapalenia czy martwicy) oraz układzie fagocytów jednojądrzastych (zwiększenie składników białkowych). U młodych psów stwierdzono zmniejszenie gęstości mineralnej kości, a u szczurów wady układu kostnego, takie jak zmniejszenie aktywności płytek wzrostu, zmniejszenie grubości warstwy zbitej kości i zwiększona łamliwość. Nie wykazano potencjału genotoksycznego ani pierwotnego działania rakotwórczego, choć u samców myszy i szczurów odnotowano zwiększoną zapadalność na mięsaki tkanek miękkich, powiązaną z przewlekłymi reakcjami zapalnymi i odkładaniem cholesterolu.
dawka, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fagocyty jednojądrzaste, genotoksyczność, gęstość mineralna kości, itrakonazol, komórki piankowe, komórki zatokowe, kora nadnerczy, makroglosja, martwica hepatocytów, metabolizm lipidów, mięsak tkanek miękkich, narządy miąższowe, płytki wzrostu kości, potencjał rakotwórczy, przepuklina mózgowa, przewlekła reakcja zapalna, tkanka łączna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wakuolizacja hepatocytów, warstwa kłębkowata, warstwa siatkowata i pasmowata, warstwa zbita kości -
Leksykon leków
Itrakonazol, substancja czynna leku Itrax, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach toksyczności ostrej na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym myszach, szczurach, świnkach morskich i psach. W badaniach toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej po doustnym podaniu zaobserwowano odwracalne zmiany w korze nadnerczy (obrzęk i przerost komórek warstw siatkowatej i pasmowatej), wątrobie (wakuolizacja hepatocytów i zmiany w komórkach zatokowych bez zapalenia lub martwicy) oraz układzie fagocytów jednojądrzastych (zwiększenie ilości składników białkowych). Dodatkowo stwierdzono zaburzenia metabolizmu lipidów manifestujące się obecnością komórek piankowych. U młodych psów wykazano zmniejszenie gęstości mineralnej kości, a u szczurów zmiany w układzie kostnym, takie jak zmniejszenie aktywności płytek wzrostu, grubości warstwy zbitej kości długich oraz zwiększenie łamliwości kości, co wskazuje na wpływ itrakonazolu na metabolizm kostny i procesy wzrostu kości.
działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gęstość mineralna kości, itrakonazol, Itrax, komórki piankowe, kora nadnerczy, makroglosja, martwica hepatocytów, metabolizm kostny, metabolizm lipidów, mięsak tkanki miękkiej, mutagenność, płytki wzrostu kości, potencjał rakotwórczy, przepuklina mózgowa, reakcja zapalna, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, układ fagocytów jednojądrzastych, wakuolizacja hepatocytów, warstwa kłębkowata, warstwa zbita kości, wątroba
