ostre zapalenie gardła

Ostre zapalenie gardła (pharyngitis acuta) to stan zapalny dotyczący błony śluzowej gardła, najczęściej o etiologii infekcyjnej. W większości przypadków (70-85%) za rozwój choroby odpowiadają wirusy, głównie rinowirusy, koronawirusy, adenowirusy oraz wirusy grypy i paragrypy. Etiologia bakteryjna, przede wszystkim zakażenie paciorkowcem beta-hemolizującym grupy A (GABHS), dotyczy około 15-30% przypadków.

Klinicznie ostre zapalenie gardła manifestuje się bólem gardła, trudnościami w przełykaniu (dysfagia), uczuciem suchości i drapania w gardle. W badaniu fizykalnym stwierdza się zaczerwienienie i obrzęk błony śluzowej gardła, czasem z obecnością nalotów lub wysięku ropnego. Mogą towarzyszyć objawy ogólne: gorączka, złe samopoczucie, bóle mięśniowe oraz powiększenie węzłów chłonnych szyjnych.

Diagnostyka różnicowa między etiologią wirusową a bakteryjną ma kluczowe znaczenie dla decyzji terapeutycznych. W celu identyfikacji zakażeń paciorkowcowych stosuje się skalę Centora/McIsaaca lub szybkie testy antygenowe. Antybiotykoterapia jest wskazana wyłącznie w potwierdzonych zakażeniach bakteryjnych, natomiast w infekcjach wirusowych leczenie ma charakter objawowy i obejmuje leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz odpowiednie nawodnienie.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl