beztłuszczowa masa ciała
Beztłuszczowa masa ciała (FFM – Fat-Free Mass) to komponent składu ciała obejmujący wszystkie tkanki organizmu z wyłączeniem tkanki tłuszczowej. W jej skład wchodzą mięśnie szkieletowe, kości, narządy wewnętrzne oraz płyny ustrojowe. Stanowi ona kluczowy parametr w ocenie stanu odżywienia pacjenta i jego metabolizmu spoczynkowego.
W praktyce klinicznej beztłuszczowa masa ciała jest istotnym wskaźnikiem diagnostycznym wykorzystywanym w ocenie stanu odżywienia, monitorowaniu efektów terapii żywieniowej oraz w planowaniu leczenia pacjentów z chorobami przewlekłymi. Jej pomiar umożliwia precyzyjne określenie zapotrzebowania energetycznego organizmu, gdyż to właśnie ta frakcja jest metabolicznie aktywna i odpowiada za większość podstawowej przemiany materii.
Obniżenie beztłuszczowej masy ciała może wskazywać na sarkopenie, niedożywienie lub kacheksję, co jest niekorzystnym czynnikiem rokowniczym u pacjentów hospitalizowanych i przewlekle chorych. Monitorowanie FFM jest szczególnie istotne w geriatrii, onkologii, nefrologii oraz w leczeniu zaburzeń odżywiania. Do pomiaru beztłuszczowej masy ciała stosuje się metody takie jak bioimpedancja elektryczna (BIA), absorpcjometria podwójnej energii promieniowania rentgenowskiego (DEXA) czy metody dylatometryczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Theophyllinum Tramco 1,2 mg/ml
Theophyllinum Tramco w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 1,2 mg/ml jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego, z koniecznością precyzyjnego dawkowania i regularnego monitorowania stężenia teofiliny w surowicy. Terapeutyczne stężenie leku powinno mieścić się w zakresie 10-20 μg/ml (56-112 μmol/l), przy czym przekroczenie 20 μg/ml (112 μmol/l) wiąże się z ryzykiem toksyczności. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane, uwzględniając beztłuszczową masę ciała pacjenta, gdyż teofilina nie dystrybuuje się do tkanki tłuszczowej (stanowiącej około 12% masy ciała u dzieci i 22% u dorosłych). Podawanie leku odbywa się w formie przerywanego lub ciągłego wlewu dożylnego z szybkością 5-10 mg/min, nie krócej niż przez 1 godzinę, z maksymalną szybkością 25 mg/min.
beztłuszczowa masa ciała, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, farmakokinetyka teofiliny, indeks terapeutyczny, niewydolność wątroby, podanie dożylne, przerost prawej komory, roztwór do infuzji, stężenie leku, stężenie teofiliny, stężenie w osoczu, teofilina, toksyczność leku, wąski indeks terapeutyczny, wlew dożylny, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Theospirex 20 mg/ml
Theospirex, zawierający teofilinę w stężeniu 20 mg/ml, jest lekiem o wąskim oknie terapeutycznym, wymagającym precyzyjnego dawkowania i monitorowania stężenia teofiliny w surowicy (5-12 µg/ml). Przekroczenie stężenia 20 µg/ml (112 µmol/l) wiąże się z ryzykiem toksyczności. Podawanie leku może odbywać się jako powolna iniekcja dożylna (około 6 minut na ampułkę), krótki wlew dożylny (około 10 minut) lub dożylny wlew kroplowy, z indywidualnym dostosowaniem dawki na podstawie beztłuszczowej masy ciała, ze względu na brak dystrybucji do tkanki tłuszczowej. Maksymalna szybkość podawania teofiliny nie powinna przekraczać 25 mg/min, a dawka początkowa i podtrzymująca ustalana jest według schematów uwzględniających wiek, status palenia oraz współistniejące choroby.
beztłuszczowa masa ciała, ciągły wlew dożylny, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dystrybucja leku, etylenodiamina, farmakokinetyka teofiliny, infuzja dożylna, iniekcja dożylna, maksymalna dawka dobowa, metyloksantyna, monitorowanie stężenia leku, nietolerancja leku, niewydolność wątroby, okno terapeutyczne, przerost prawej komory, stężenie teofiliny, stężenie w surowicy, teofilina, toksyczność leku, wlew dożylny, wlew kroplowy, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pradera-williego – Leczenie
Zespół Pradera-Williego (PWS) to złożone, genetyczne zaburzenie neurorozwojowe, charakteryzujące się m.in. obniżonym napięciem mięśniowym, hiperfagią oraz zaburzeniami endokrynologicznymi. Kluczowym elementem terapii jest wczesne, wielodyscyplinarne podejście obejmujące pediatrę, endokrynologa, genetyka, dietetyka, fizjoterapeutę, psychologa i innych specjalistów. Terapia rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu (rhGH) stosowana jest od niemowlęctwa (zalecana dawka 0,7 IU/kg/tydzień, tj. 0,23 mg/kg/tydzień) i przynosi korzyści takie jak zwiększenie wzrostu, poprawa składu ciała, siły mięśniowej, gęstości kości oraz rozwoju motorycznego i poznawczego. Przed terapią konieczne jest wykonanie polisomnografii, ocena dróg oddechowych i funkcji tarczycy. U dorosłych rhGH stosuje się po potwierdzeniu niedoboru hormonu wzrostu, choć dane są ograniczone. Leczenie hipogonadyzmu, niedoczynności tarczycy i centralnej niewydolności nadnerczy jest integralną częścią opieki endokrynologicznej.
aparat CPAP, beztłuszczowa masa ciała, centralna niewydolność nadnerczy, cukrzyca typu 2, dalekowzroczność, diazoksyd choliny, gęstość mineralna kości, głęboka stymulacja mózgu, hiperfagia, hipertrichoza, hipogonadyzm, krótkowzroczność, ludzka gonadotropina kosmówkowa, manewr Heimlicha, niedoczynność tarczycy, obniżone napięcie mięśniowe, obturacyjny bezdech senny, powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, przezczaszkowa stymulacja prądem stałym, rekombinowany ludzki hormon wzrostu, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skład ciała, skolioza, spondylodeza, stymulacja nerwu błędnego, terapia poznawczo-behawioralna, tonsilektomia, wnętrostwo, wskaźnik masy ciała, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół Pradera-Williego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Undestor Testocaps 40 mg
Undestor Testocaps to preparat zawierający 40 mg testosteronu undekanianu (odpowiadającego 25,3 mg testosteronu) stosowany w terapii hipogonadyzmu u mężczyzn. Lek przywraca prawidłowe stężenia testosteronu całkowitego i biodostępnego, zwiększa poziomy dihydrotestosteronu (DHT) i estradiolu (E2), jednocześnie obniżając globulinę wiążącą hormony płciowe (SHBG) oraz hormony luteinizujący (LH) i folikulotropowy (FSH). Terapia skutkuje poprawą funkcji seksualnych (w tym libido i zmniejszeniem zaburzeń erekcji), zwiększeniem gęstości mineralnej kości oraz korzystnymi zmianami w składzie ciała, takimi jak redukcja tłuszczowej masy ciała i wzrost masy beztłuszczowej. Ponadto obserwuje się poprawę profilu lipidowego (obniżenie LDL-C, HDL-C i triglicerydów) oraz wzrost hemoglobiny i hematokrytu, bez klinicznie istotnych zmian w enzymach wątrobowych i PSA.
beztłuszczowa masa ciała, dihydrotestosteron, drugorzędowe cechy płciowe, estradiol, estrogenowa terapia zastępcza, gęstość mineralna kości, globulina wiążąca hormony płciowe, gruczoł krokowy, hematokryt, hemoglobina, hipogonadyzm, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, libido, lipoproteina niskiej gęstości, lipoproteina wysokiej gęstości, maskulinizacja, osteoporoza, owariektomia, stężenie glukozy we krwi, swoisty antygen prostaty, testosteron całkowity, testosteronu undekanian, transseksualizm K/M, triglicerydy, wrażliwość na insulinę, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fentanyl WZF 50 mcg/ml
Fentanyl WZF to roztwór do wstrzykiwań zawierający 50 µg fentanylu w 1 ml, pozbawiony środków konserwujących, co wymaga szczególnej ostrożności przy podawaniu i przechowywaniu. Lek stosuje się wyłącznie w warunkach szpitalnych z pełnym monitorowaniem i wsparciem układu oddechowego, podawany przez doświadczony personel. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wieku, masy ciała, stanu klinicznego, chorób współistniejących oraz rodzaju zabiegu i znieczulenia. Dla dorosłych dawki początkowe przy spontanicznym oddychaniu wynoszą 50-200 µg, a przy oddychaniu wspomaganym 300-3500 µg, z dawkami dodatkowymi odpowiednio 50 µg i 100-200 µg. W premedykacji stosuje się 50-100 µg domięśniowo na 45 minut przed indukcją. W znieczuleniu dożylnym bolus 500 µg zapewnia analgezję około godziny, a dawka 50 µg/kg mc. działa 4-6 godzin. U dzieci 2-11 lat dawki wynoszą 1-3 µg/kg mc. (początkowa) i 1-1,25 µg/kg mc. (dodatkowa). U osób starszych i osłabionych zaleca się redukcję dawki, a u otyłych dawkowanie powinno bazować na beztłuszczowej masie ciała. W przypadku niewydolności nerek konieczna jest ostrożność i monitorowanie toksyczności.
analgezja kontrolowana przez pacjenta, anestezjologia, beztłuszczowa masa ciała, bradykardia, fentanyl, indukcja znieczulenia, intubacja, lek cholinolityczny, niewydolność nerek, niezgodność chemiczna, oddychanie wspomagane, podanie podpajęczynówkowe, podanie zewnątrzoponowe, premedykacja, sedacja i analgezja, spontaniczne oddychanie, sztywność klatki piersiowej, szybkie wstrzyknięcie dożylne, toksyczność fentanylu, wlew ciągły - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Remifentanil B. Braun 2 mg
Remifentanyl jest silnym opioidem stosowanym wyłącznie dożylne na oddziałach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania krążenia oraz oddychania. Podawanie leku wymaga personelu medycznego z doświadczeniem w anestezjologii, resuscytacji i zarządzaniu działaniami niepożądanymi opioidów. Infuzja ciągła powinna być prowadzona za pomocą skalibrowanej pompy infuzyjnej, z zastosowaniem rurki dożylnej o dużym przepływie lub dedykowanego cewnika, który należy odpowiednio przepłukać po zakończeniu podawania, aby uniknąć niezamierzonego podania leku. Remifentanyl może być stosowany także w systemach TCI opartych na modelu farmakokinetycznym Minto, uwzględniającym beztłuszczową masę ciała i wiek pacjenta. Lek nie jest wskazany do podawania w zastrzykach zewnątrzoponowych ani podpajęczynówkowych, a jego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do reakcji pacjenta.
beztłuszczowa masa ciała, efekt hemodynamiczny, indukcja znieczulenia, infuzja sterowana docelowym stężeniem, infuzja sterowana ręcznie, izofluran, kaniula dożylna, podanie dożylne, podtlenek azotu, pompa infuzyjna, propofol, remifentanyl, resuscytacja oddechowa, środek anestetyczny, TIVA, wentylacja wspomagana, wlew ciągły, wstrzyknięcie podpajęczynówkowe, wstrzyknięcie zewnątrzoponowe, zabieg kardiochirurgiczny, zabieg neurochirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, znieczulenie dożylne całkowite, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Bromek rokuronium – Dawkowanie i sposób podawania
Bromek rokuronium jest lekiem blokującym przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wymagającym indywidualnego dostosowania dawki w zależności od metody znieczulenia, czasu trwania zabiegu, sposobu uśpienia oraz przewidywanego czasu wentylacji mechanicznej. Standardowa dawka do intubacji u dorosłych wynosi 0,6 mg/kg mc., zapewniając warunki intubacji w ciągu 60 sekund, natomiast w stanach nagłych zaleca się dawkę 1,0 mg/kg mc. Dawka podtrzymująca to 0,15 mg/kg mc., zmniejszana do 0,075-0,1 mg/kg mc. podczas długotrwałego znieczulenia wziewnego. Wlew ciągły rozpoczyna się dawką nasycającą 0,6 mg/kg mc., a następnie szybkością 0,3-0,6 mg/kg/h (znieczulenie dożylne) lub 0,3-0,4 mg/kg/h (znieczulenie wziewne), dostosowaną do monitorowania bloku nerwowo-mięśniowego. U pacjentów z nadwagą lub otyłością dawki należy korygować względem beztłuszczowej masy ciała. Preparat dostępny jest w roztworze 10 mg/ml w fiolkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, przeznaczony do jednorazowego użytku.
beztłuszczowa masa ciała, blok nerwowo-mięśniowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bloker przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bromek rokuronium, cięcie cesarskie, dawka podtrzymująca, działanie zwiotczające, indukcja znieczulenia, intubacja dotchawicza, lek znieczulający, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, napięcie mięśniowe, niewydolność nerek, oddział intensywnej opieki medycznej, roztwór do wstrzykiwań, sole magnezu, środek wziewny, szybkie wprowadzenie do znieczulenia, wentylacja mechaniczna, wlew ciągły, wlew dożylny ciągły, wstrzyknięcie bolus, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dróg żółciowych, zatrucie ciążowe, znieczulenie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM 37,5 MBq/ml
Chlorek strontu 89SrCl₂ POLATOM to radiofarmaceutyk zawierający izotop strontu-89, emitujący promieniowanie beta o maksymalnej energii 1,492 MeV i okresie półtrwania 50,5 dnia. Preparat dostępny jest w postaci przezroczystego, bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 37,5 MBq/ml, przeznaczonego do jednorazowego podania dożylnego. Standardowa dawka wynosi 150 MBq (około 4 ml roztworu), jednak u pacjentów ze znaczną nadwagą, niedoborem masy ciała oraz osób w podeszłym wieku zaleca się indywidualne dawkowanie 2 MBq/kg beztłuszczowej masy ciała. Preparat nie jest wskazany do stosowania u dzieci.
beztłuszczowa masa ciała, charakterystyka produktu leczniczego, chlorek strontu, chlorek strontu-89, dawka indywidualna, działanie mielotoksyczne, iniekcja dożylna, odpowiedź kliniczna, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, podanie dożylne, preparat radiofarmaceutyczny, promieniowanie beta, radiofarmaceutyk, roztwór do wstrzykiwań, stężenie promieniotwórcze - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ritonavir Accord 100 mg
Rytonawir charakteryzuje się zmienną farmakokinetyką, z Tmax około 4 godzin i stosunkowo krótkim okresem półtrwania (~3-8 godzin w zależności od dawki). Po podaniu wielokrotnym obserwuje się indukcję enzymów metabolizujących, co skutkuje zmniejszeniem stężeń minimalnych (Cmin) i zwiększonym klirensem pozornym (Cl/F). Klirens nerkowy jest minimalny (<0,1 l/h), a główną drogą eliminacji jest metabolizm wątrobowy przez CYP3A i CYP2D6 oraz wydalanie z żółcią (około 86% dawki w kale). Rytonawir wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98-99%) i kumuluje się w tkankach takich jak wątroba, nadnercza, trzustka, nerki i tarczyca, z minimalnym przenikaniem do OUN. Biodostępność po podaniu doustnym jest częściowo zależna od posiłku, który może zmniejszać AUC i Cmax o 20-23% przy umiarkowanym lub wysokotłuszczowym posiłku.
albumina surowicy, beztłuszczowa masa ciała, biodostępność leku, biodostępność rytonawiru, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka rytonawiru, indukcja enzymatyczna, inhibitor proteazy, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens nerkowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lek przeciwwirusowy, maksymalne stężenie leku, miękka kapsułka żelatynowa, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, postać parenteralna, stan stacjonarny, stężenie maksymalne leku, stężenie minimalne leku, tabletka powlekana, układ wątrobowo-żółciowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amikacin B.Braun 10 mg/ml
Amikacin B. Braun wymaga indywidualnego dawkowania opartego na masie ciała oraz ocenie czynności nerek, w tym pomiarze stężenia kreatyniny i klirensu kreatyniny. Dostępny jest w stężeniach 2,5 mg/ml, 5 mg/ml i 10 mg/ml, co pozwala na precyzyjny dobór dawki. Standardowa dawka dla dorosłych i dzieci powyżej 12 lat (masa ciała >33 kg) wynosi 15 mg/kg mc./dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach po 7,5 mg/kg co 12 godzin, z maksymalną dawką dobową 1,5 g. U niemowląt i dzieci 4 tygodni – 12 lat dawka wynosi 15-20 mg/kg mc./dobę, a u noworodków dawka nasycająca to 10 mg/kg, następnie 7,5 mg/kg co 12 godzin. Wskazane jest monitorowanie stężenia amikacyny w surowicy, gdzie Cmax nie powinno przekraczać 35 μg/ml (30-90 min po podaniu), a stężenie minimalne przed kolejną dawką nie powinno przekraczać 10 μg/ml. Terapia trwa zwykle 7-10 dni, a w ciężkich zakażeniach powyżej 10 dni wymagana jest systematyczna kontrola czynności nerek, słuchu i stężenia leku.
amikacyna, antybiotykowrażliwość, bakterie wrażliwe, beztłuszczowa masa ciała, czynność nerek, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializa otrzewnowa, dysfagia, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ognisko septyczne, oporność drobnoustrojów, rozległe oparzenia, stężenie kreatyniny, stężenie maksymalne leku, stężenie minimalne leku, wodobrzusze, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rocuronium bromide hameln 10 mg/ml
Bromek rokuronium wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od metody znieczulenia, czasu trwania zabiegu, stanu klinicznego pacjenta oraz stosowanych leków współistniejących. Standardowa dawka do intubacji u dorosłych podczas rutynowego znieczulenia wynosi 0,6 mg/kg masy ciała, zapewniając warunki do intubacji w ciągu 60 sekund. W stanach nagłych dawka ta wzrasta do 1,0 mg/kg m.c., z możliwością intubacji w 60 sekund, natomiast przy dawce 0,6 mg/kg intubację należy przeprowadzić w ciągu 90 sekund. Dawka podtrzymująca wynosi 0,15 mg/kg m.c., a w przypadku znieczulenia wziewnego zmniejsza się do 0,075-0,1 mg/kg m.c. Wlewy ciągłe u dorosłych stosuje się w dawkach 0,3-0,6 mg/kg/h (znieczulenie dożylne) lub 0,3-0,4 mg/kg/h (znieczulenie wziewne), z dawką nasycającą 0,6 mg/kg m.c. Monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego jest kluczowe dla oceny stopnia blokady i dostosowania dawkowania. U pacjentów z nadwagą lub otyłością dawki należy korygować względem beztłuszczowej masy ciała.
beztłuszczowa masa ciała, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek rokuronium, cięcie cesarskie, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, indukcja znieczulenia, intubacja dotchawicza, lek wziewny znieczulający, napięcie mięśniowe, niewydolność nerek, oddział intensywnej opieki medycznej, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja skurczowa, sól magnezu, wentylacja mechaniczna, wlew ciągły, wlew dożylny, wlew dożylny ciągły, wstrzyknięcie bolus, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie ciążowe, znieczulenie dożylne, zwiotczenie mięśni - Leksykon substancji czynnych
Amikacyna – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie amikacyny powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała pacjenta oraz funkcji nerek, z obowiązkowym monitorowaniem stężenia leku w surowicy, funkcji nerek (klirens kreatyniny) oraz słuchu i narządu równowagi. U dorosłych i młodzieży z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥50 ml/min) zalecana dawka wynosi 15 mg/kg mc./dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach po 7,5 mg/kg co 12 godzin, z maksymalną dawką dobową 1,5 g. W przypadku ciężkich zakażeń, np. zapalenia wsierdzia lub neutropenii z gorączką, podawanie dwukrotne jest preferowane. U dzieci dawka wynosi 15-20 mg/kg mc./dobę, u noworodków dawka nasycająca 10 mg/kg mc. z dawką podtrzymującą 7,5 mg/kg co 12 godzin, a u wcześniaków 7,5 mg/kg co 12 godzin. Maksymalne stężenie amikacyny w surowicy nie powinno przekraczać 35 μg/ml, a minimalne 10 μg/ml, z wyjątkiem podawania raz na dobę u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, gdzie stężenie maksymalne może być wyższe. Leczenie trwa zwykle 7-10 dni, a dłuższe wymaga ścisłego nadzoru.
azot mocznikowy, bezmocz, beztłuszczowa masa ciała, czynność nerek, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializa otrzewnowa, dystrybucja leku, funkcja nerek, hemodializa, klirens kreatyniny, narząd równowagi, neutropenia, płyn zewnątrzkomórkowy, środek alkalizujący, stężenie amikacyny, stężenie kreatyniny, stężenie leku w surowicy, wodobrzusze, worek spojówkowy, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg moczowych, zakażenie Pseudomonas, zapalenie wsierdzia - Leksykon substancji czynnych
Teofilina – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie teofiliny wymaga indywidualnego dostosowania z uwzględnieniem farmakokinetyki i tolerancji pacjenta, ze szczególnym naciskiem na monitorowanie stężenia leku w osoczu. Optymalne zakresy terapeutyczne wynoszą 8-20 μg/ml dla dorosłych oraz 5-12 μg/ml dla dzieci, z maksymalnym stężeniem nieprzekraczającym 20 μg/ml w celu minimalizacji działań niepożądanych. Dawkę oblicza się na podstawie beztłuszczowej masy ciała, a dawki podtrzymujące różnią się w zależności od wieku: dzieci 6-8 lat – 24 mg/kg mc., 8-12 lat – 20 mg/kg mc., młodzież 12-16 lat – 18 mg/kg mc., dorośli – 11-13 mg/kg mc. W przypadku braku możliwości monitorowania stężenia, nie należy przekraczać maksymalnych dawek dobowych, np. 900 mg dla dorosłych i młodzieży powyżej 16 lat. Preparaty o zmodyfikowanym uwalnianiu, takie jak Euphyllin long czy Theospirex retard, mają określone schematy dawkowania, zwykle podawane 1-2 razy dziennie, z uwzględnieniem masy ciała i wieku pacjenta.
beztłuszczowa masa ciała, działanie toksyczne, farmakokinetyka teofiliny, indeks terapeutyczny, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, obrzęk płuc, palenie tytoniu, preparat doustny, preparat pozajelitowy, produkt o zmodyfikowanym uwalnianiu, przedawkowanie, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stężenie teofiliny w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, teofilina, wlew dożylny, wlew kroplowy, zakażenie wirusowe, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amikacin B.Braun 5 mg/ml
Amikacyna, aminoglikozydowy antybiotyk dostępny w stężeniach 2,5 mg/ml, 5 mg/ml oraz 10 mg/ml, wymaga precyzyjnego dawkowania opartego na masie ciała pacjenta oraz ocenie czynności nerek (klirens kreatyniny). U dorosłych i młodzieży (>33 kg) z prawidłową funkcją nerek (klirens ≥50 ml/min) zalecana dawka wynosi 15 mg/kg/dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach po 7,5 mg/kg co 12 godzin, z maksymalną dawką dobową 1,5 g. U dzieci dawka wynosi 15-20 mg/kg/dobę, a u noworodków i wcześniaków odpowiednio 7,5-10 mg/kg co 12 godzin. Monitorowanie stężenia amikacyny w surowicy jest kluczowe, z celem utrzymania stężeń maksymalnych poniżej 35 μg/ml (z wyjątkiem dawkowania raz na dobę) i minimalnych powyżej 10 μg/ml. Terapia powinna trwać 7-10 dni, a w przypadku braku poprawy klinicznej po 3-5 dniach należy rozważyć zmianę leczenia lub dalszą diagnostykę.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotykowrażliwość, azot mocznikowy, bezmocz, beztłuszczowa masa ciała, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializa otrzewnowa, funkcja nerek, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ognisko septyczne, patogen, płyn zewnątrzkomórkowy, przewlekła niewydolność nerek, roztwór do infuzji, stężenie amikacyny, stężenie kreatyniny, stężenie leku w osoczu, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek, zakażenie, zapalenie wsierdzia - Leksykon substancji czynnych
Chlorek strontu – Dawkowanie i sposób podawania
Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM jest radiofarmaceutykiem stosowanym w leczeniu bólu kostnego u pacjentów z przerzutami nowotworowymi do kości, podawanym jednorazowo dożylnie w dawce standardowej 150 MBq (około 4 ml roztworu o stężeniu 37,5 MBq/ml). Dawkowanie powinno być dostosowane u pacjentów z nietypową masą ciała oraz osób w podeszłym wieku, stosując aktywność 2 MBq/kg beztłuszczowej masy ciała, co pozwala uwzględnić indywidualne różnice fizjologiczne. Preparat charakteryzuje się okresem półtrwania 50,5 dnia i emituje promieniowanie beta o maksymalnej energii 1,492 MeV. Podanie nie wymaga hospitalizacji i może być wykonane w warunkach ambulatoryjnych.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Digoxin WZF 0,25 mg/ml
Dawkowanie Digoxin WZF (0,25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wymaga indywidualnego dostosowania z uwzględnieniem wieku, masy ciała oraz czynności nerek pacjenta. U pacjentów, którzy przyjmowali glikozydy nasercowe w ciągu ostatnich 2 tygodni, dawka początkowa powinna być zmniejszona. Przy przejściu z postaci doustnej na dożylną dawkę należy obniżyć o 33% ze względu na różnice w biodostępności. Całkowita dawka nasycająca u dorosłych wynosi od 0,5 do 1 mg (2-4 ml), podawana w dawkach podzielonych co 4-8 godzin w infuzji trwającej 10-20 minut. Dawka podtrzymująca obliczana jest według wzoru: Dawka podtrzymująca = Dawka nasycająca × (14 + Ccr/5)/100, gdzie Ccr to klirens kreatyniny skorygowany na 70 kg masy ciała lub 1,73 m² powierzchni ciała. Dawkowanie u dzieci różni się i jest zależne od wieku i masy ciała, z dawkami nasycającymi od 20 do 35 μg/kg mc./dobę, a dawka podtrzymująca stanowi 20-25% dawki nasycającej. U pacjentów w podeszłym wieku i z niewydolnością nerek konieczne jest zmniejszenie dawki i monitorowanie stężenia digoksyny w surowicy oraz unikanie hipokaliemii.
beztłuszczowa masa ciała, biodostępność, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, digoksyna, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, martwica mięśni, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, roztwór do wstrzykiwań dożylnych, stężenie kreatyniny, toksyczność digoksyny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zwężenie naczyń krwionośnych