hemodializa konwencjonalna
Hemodializa konwencjonalna to standardowa metoda leczenia nerkozastępczego stosowana u pacjentów z przewlekłą lub ostrą niewydolnością nerek. Zabieg polega na przepływie krwi pacjenta przez sztuczną błonę półprzepuszczalną (dializator), co umożliwia usuwanie produktów przemiany materii, toksyn, nadmiaru wody oraz wyrównanie zaburzeń elektrolitowych.
Standardowy schemat hemodializy konwencjonalnej obejmuje zwykle 3 zabiegi tygodniowo, każdy trwający około 4-5 godzin. Krew przepływa przez dializator z prędkością 200-400 ml/min, a płyn dializacyjny przepływa w przeciwprądzie z prędkością 500-800 ml/min. Dostęp naczyniowy zapewniany jest najczęściej przez przetokę tętniczo-żylną, cewnik permanentny lub czasowy.
Skuteczność hemodializy konwencjonalnej ocenia się przy pomocy wskaźnika Kt/V (gdzie K to klirens dializatora, t to czas dializy, a V to objętość dystrybucji mocznika), który powinien wynosić minimum 1,2. W porównaniu do innych metod, jak hemodiafiltracja czy dializa otrzewnowa, hemodializa konwencjonalna charakteryzuje się niższymi kosztami i dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa, jednak może wiązać się z większymi wahaniami ciśnienia tętniczego i objętości płynów ustrojowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Kolistymetat sodowy, stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do stanu klinicznego pacjenta oraz czynności nerek. U dorosłych i młodzieży zalecana dawka podtrzymująca wynosi 9 mln IU/dobę, podawana w 2-3 dawkach podzielonych, z dawką nasycającą 9 mln IU w stanach krytycznych. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, a także u tych poddawanych leczeniu nerkozastępczemu, dawka nasycająca pozostaje niezmieniona. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawka dobowa powinna być zmniejszona odpowiednio do klirensu kreatyniny: 5,5–7,5 mln IU przy klirensie 30–50 mL/min, 4,5–5,5 mln IU przy 10–30 mL/min oraz 3,5 mln IU przy <10 mL/min. U pacjentów dializowanych (HD) zaleca się 2,25 mln IU/dobę w dniach bez dializy oraz 3 mln IU po sesji dializy, podawane dwa razy na dobę, natomiast w terapii ciągłej (CVVHF/CVVHDF) dawkowanie jest zbliżone do pacjentów z prawidłową czynnością nerek, podawane trzy razy na dobę. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie beztłuszczowej masy ciała, z dawkami 75 000–150 000 IU/kg mc./dobę dla masy ≤40 kg oraz dawkami dorosłych dla masy >40 kg. Podawanie dożylne odbywa się w infuzji trwającej około 30 minut lub w powolnym wstrzyknięciu dożylnym, a alternatywnie domięśniowo, jeśli podanie dożylne jest niemożliwe. Nie zaleca się podawania dooponowego ani dokomorowego.
beztłuszczowa masa ciała, ciągła żylno-żylna hemodiafiltracja, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, hemodiafiltracja, hemodializa konwencjonalna, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kolistymetat sodowy, kolistyna zasada, leczenie nerkozastępcze, mukowiscydoza, podanie dokomorowe, podanie domięśniowe, podanie dooponowe, podanie dożylne, podanie wziewne, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
