antybiotyk penicylinowy oporny na penicylinazę

Antybiotyk penicylinowy oporny na penicylinazę to rodzaj leku przeciwbakteryjnego z grupy penicylin, zaprojektowany tak, aby przeciwstawiać się działaniu enzymu penicylinazy, wytwarzanego przez niektóre bakterie w celu unieczynnienia standardowych penicylin. Ten enzym rozkłada pierścień beta-laktamowy, który jest kluczowym elementem struktury antybiotyków penicylinowych, czyniąc je nieskutecznymi.

Do najważniejszych antybiotyków penicylinowych opornych na penicylinazę należą metycylina (pierwszy z tej grupy, obecnie rzadko stosowany), oksacylina, kloksacylina, dikloksacylina i flukloksacylina. Cechują się one obecnością dużych grup acylowych przyłączonych do rdzenia penicyliny, które utrudniają enzymowi dostęp do pierścienia beta-laktamowego.

Antybiotyki te znajdują zastosowanie głównie w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy Staphylococcus aureus wytwarzające penicylinazę. Należy jednak pamiętać, że istnieją szczepy tzw. MRSA (gronkowiec złocisty oporny na metycylinę), które wykształciły dodatkowe mechanizmy oporności poprzez modyfikację białek PBP (penicillin binding proteins), czyniąc je nieskutecznymi wobec wszystkich antybiotyków beta-laktamowych.

W praktyce klinicznej antybiotyki penicylinowe oporne na penicylinazę są stosowane w zakażeniach skóry i tkanek miękkich, zapaleniach kości i szpiku, zapaleniach wsierdzia oraz innych ciężkich infekcjach gronkowcowych. Ze względu na rosnącą oporność bakterii, przed wdrożeniem terapii zaleca się wykonanie antybiogramu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl