hydroliza metabolitów
Hydroliza metabolitów to proces biochemiczny, w którym związki powstałe w wyniku metabolizmu (metabolity) ulegają rozszczepieniu przy udziale cząsteczek wody. Reakcja hydrolizy polega na rozerwaniu wiązania chemicznego z jednoczesnym przyłączeniem grupy hydroksylowej (-OH) i atomu wodoru (H) pochodzących z cząsteczki wody.
W organizmie człowieka hydroliza metabolitów odgrywa kluczową rolę w wielu szlakach metabolicznych, w tym w trawieniu złożonych związków organicznych, detoksykacji leków oraz procesach katabolicznych. Enzymy odpowiedzialne za te reakcje to hydrolazy, które przyspieszają procesy hydrolizy bez zmiany równowagi chemicznej reakcji.
Z klinicznego punktu widzenia zaburzenia hydrolizy metabolitów mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, w tym chorób metabolicznych i wad wrodzonych metabolizmu. Pomiar aktywności enzymów hydrolitycznych oraz stężenia metabolitów może być wykorzystywany w diagnostyce laboratoryjnej do wykrywania tych zaburzeń.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Bunondol, zawierający buprenorfinę w stężeniu 0,3 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań, charakteryzuje się niemal pełną biodostępnością po podaniu domięśniowym (1,07 w stosunku do podania dożylnego). Maksymalne stężenie buprenorfiny w osoczu osiągane jest w ciągu kilku minut, a po 10 minutach stężenia po podaniu domięśniowym są porównywalne do tych po podaniu dożylnym. Buprenorfina ulega biotransformacji do norbuprenorfiny, która wykazuje słabszą aktywność agonistyczną względem receptorów opioidowych μ.
agonista receptorów, biotransformacja, Bunondol, buprenorfina, chlorowodorek buprenorfiny, eliminacja buprenorfiny, faza eliminacji, hydroliza metabolitów, lipofilność, norbuprenorfina, podanie domięśniowe, podanie dożylne, receptory opioidowe μ, roztwór do wstrzykiwań, stężenie maksymalne, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Butamiratu cytrynian, substancja czynna syropu Supremin MAX (1,5 mg/ml), charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z wykrywalnym stężeniem w osoczu już po 5-10 minutach i osiągnięciem Cmax w ciągu godziny (dla dawki 90 mg Cmax wynosi średnio 16,1 ng/ml). Substancja ulega hydrolizie do dwóch głównych metabolitów: kwasu fenylo-2-masłowego (Cmax 3052 ng/ml po 1,5 h) oraz dietyloaminoetoksyetanolu (Cmax 160 ng/ml po 0,67 h). Butamiratu cechuje duża objętość dystrybucji (81-112 l) oraz zróżnicowane wiązanie z białkami osocza: wysokie dla kwasu fenylo-2-masłowego (89,3-91,6%) i umiarkowane dla dietyloaminoetoksyetanolu (28,8-45,7%). Brak danych dotyczących wpływu posiłku na wchłanianie oraz przenikania przez barierę łożyskową i do mleka matki ogranicza ocenę bezpieczeństwa u kobiet w ciąży i karmiących.
bariera łożyskowa, butamiratu cytrynian, Cmax, dawka leku, dietyloaminoetoksyetanol, dysfagia, działanie przeciwkaszlowe, hydroksylacja, hydroliza metabolitów, kwas fenylo-2-masłowy, kwas glukuronowy, niewydolność narządów, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces farmakokinetyczny, proces metaboliczny, stężenie maksymalne w osoczu, syrop, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
