farmakokinetyka ibuprofenu

Farmakokinetyka ibuprofenu obejmuje kilka kluczowych procesów, które determinują jego skuteczność terapeutyczną. Po podaniu doustnym ibuprofen jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1-2 godzinach. Biodostępność leku wynosi około 80%, a spożycie posiłku może spowolnić, ale nie zmniejsza całkowitej absorpcji.

Ibuprofen w wysokim stopniu (>99%) wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami, co ogranicza jego dystrybucję do niektórych tkanek. Objętość dystrybucji wynosi około 0,1-0,2 l/kg. Lek przenika przez barierę krew-mózg w ograniczonym stopniu, jednak wystarczającym do wywołania działania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego na poziomie ośrodkowego układu nerwowego.

Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie poprzez enzymy cytochromu P450, szczególnie CYP2C9. Powstają metabolity hydroksylowane i karboksylowane, które są następnie sprzęgane z kwasem glukuronowym. Metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania ibuprofenu wynosi około 2-4 godzin, co uzasadnia podawanie leku co 4-6 godzin.

Eliminacja ibuprofenu i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki (>90%), z niewielkim udziałem wydalania z żółcią. Klirens nerkowy może być zmniejszony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co może prowadzić do kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, szczególnie u osób starszych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom dla dzieci 100 mg/5 ml

Ibuprofen, podawany w preparacie Ibuprom dla dzieci (100 mg/5 ml), charakteryzuje się farmakokinetyką podobną u dzieci i dorosłych, co umożliwia ekstrapolację danych. Po podaniu doustnym lek jest szybko i całkowicie wchłaniany, najpierw częściowo w żołądku, a następnie w jelicie cienkim, osiągając szybkie stężenie terapeutyczne w osoczu. Wątroba intensywnie metabolizuje ibuprofen poprzez hydroksylację, karboksylację i sprzęganie, tworząc nieaktywne metabolity, które są eliminowane głównie przez nerki (około 90%) oraz w mniejszym stopniu przez żółć. Okres półtrwania wynosi od 1,8 do 3,5 godziny, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (~99%), co wpływa na dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe.
absorpcja leku, aktywność farmakologiczna, biotransformacja, choroba wątroby, dystrybucja leku, enancjomer ibuprofenu, farmakokinetyka, farmakokinetyka ibuprofenu, hemodializa, hydroksylacja, ibuprofen, interakcje lekowe, inwersja enancjomeru, końcowe stadium choroby nerek, marskość wątroby, metabolity ibuprofenu, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, pacjent dializowany, skala Child-Pugh, stężenie terapeutyczne, wchłanianie w jelicie cienkim, wchłanianie w żołądku, wiązanie z białkami, wolna frakcja leku, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nurofen dla dzieci Junior truskawkowy 40 mg/ml

Nurofen dla dzieci Junior truskawkowy to zawiesina doustna zawierająca ibuprofen w stężeniu 40 mg/ml, przeznaczona do stosowania u dzieci. Farmakokinetyka ibuprofenu u dzieci jest analogiczna do dorosłych, z częściowym wchłanianiem w żołądku i całkowitą absorpcją w jelicie cienkim. Ibuprofen wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co wpływa na jego dystrybucję i dostępność farmakologiczną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację i sprzęganie, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki (90%) oraz częściowo z żółcią. Okres półtrwania wynosi od 1,8 do 3,5 godziny u osób zdrowych oraz pacjentów z chorobami wątroby i nerek.
absorpcja w jelicie cienkim, biodostępność, biotransformacja, choroba wątroby, dializoterapia, enancjomer, farmakokinetyka ibuprofenu, glikol propylenowy, hemodializa, ibuprofen, kumulacja metabolitów, maltitol, marskość wątroby, metabolity, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, skala Child-Pugh, substancja pomocnicza, wchłanianie w żołądku, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, wydalanie przez nerki, wydalanie z żółcią, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nurofen dla dzieci Junior pomarańczowy 40 mg/ml

Farmakokinetyka ibuprofenu w preparacie Nurofen dla dzieci Junior pomarańczowy (40 mg/ml, zawiesina doustna) opiera się na danych dotyczących substancji czynnej, bez odrębnych badań w populacji pediatrycznej, jednak procesy absorpcji, metabolizmu i eliminacji są analogiczne do dorosłych. Ibuprofen jest częściowo wchłaniany w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim. Metabolizm wątrobowy obejmuje hydroksylację, karboksylację oraz sprzęganie, prowadząc do powstania nieczynnych farmakologicznie metabolitów, które są eliminowane głównie drogą nerkową (~90%) oraz dodatkowo z żółcią. Okres półtrwania leku wynosi od 1,8 do 3,5 godziny, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (~99%), co wpływa na dystrybucję i krótki czas działania ibuprofenu.
absorpcja w przewodzie pokarmowym, celiakia, czas działania leku, farmakokinetyka ibuprofenu, hydroksylacja, ibuprofen, jelito cienkie, karboksylacja, maltitol, metabolity farmakologicznie nieczynne, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania leku, powinowactwo do białek, sprzęganie metabolitów, substancja czynna, substancje pomocnicze, wchłanianie w żołądku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z organizmu, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibuprofen Catalent 400 mg

Przedawkowanie ibuprofenu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. Dawki toksyczne różnią się w zależności od wieku: u dzieci dawka >400 mg/kg masy ciała wywołuje objawy toksyczności, a dawka >100 mg/kg niesie ryzyko działań niepożądanych; u dorosłych brak jednoznacznych wartości progowych. Objawy kliniczne obejmują przede wszystkim dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból nadbrzusza, rzadziej biegunka i krwawienia), a także objawy neurologiczne od łagodnych (szumy uszne, bóle głowy) po ciężkie (senność, pobudzenie, dezorientacja, śpiączka, drgawki). Ciężkie zatrucie może prowadzić do kwasicy metabolicznej, zaburzeń hemostazy (wydłużenie czasu protrombinowego i wzrost INR), ostrej niewydolności nerek oraz uszkodzenia wątroby. U pacjentów z astmą możliwe jest zaostrzenie objawów oddechowych.
astma, ból nadbrzusza, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, dawka toksyczna, diazepam, drgawka, farmakokinetyka ibuprofenu, ibuprofen, INR, interwencja medyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas ibuprofenowy, kwasica metaboliczna, lorazepam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, objaw neurologiczny, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, parametr krzepnięcia, równowaga kwasowo-zasadowa, środek rozszerzający oskrzela, szum uszny, terapia nerkozastępcza, toksyczność, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenie hemostazy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Pharmaclan 600 mg

Ibuprofen, podawany doustnie w dawce 600 mg (tabletki powlekane Ibuprofen Pharmaclan), charakteryzuje się wysoką biodostępnością na poziomie 80-90% oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Tmax) po 1-2 godzinach. Obecność pokarmu opóźnia i obniża szczytowe stężenia, nie wpływając jednak istotnie na całkowitą biodostępność. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%) oraz niewielką objętość dystrybucji (0,12-0,2 L/kg), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm ibuprofenu odbywa się głównie w wątrobie z udziałem CYP2C9, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów: 2-hydroksyibuprofenu i 3-karboksyibuprofenu. Eliminacja z organizmu jest szybka, z okresem półtrwania około 2 godzin i całkowitym wydaleniem w ciągu 24 godzin, głównie przez nerki w postaci metabolitów koniugowanych.
2-hydroksyibuprofen, 3-karboksyibuprofen, alkoholowa choroba wątroby, białko osocza, biodostępność leku, cytochrom P450, dializoterapia, dystrybucja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, frakcja leku, hemodializa, izoenzym CYP2C9, koniugat glukuronowy, marskość wątroby, metabolit oksydacyjny, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie leku w surowicy, stosunek enancjomeryczny, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dolgit Gel 50 mg/g

Ocena wpływu miejscowo stosowanego ibuprofenu w postaci żelu Dolgit Gel (50 mg/g) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest ograniczona ze względu na brak jednoznacznych danych klinicznych w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Preparat zawiera 5% ibuprofenu w formie żelu wodno-alkoholowego, a jego systemowe wchłanianie jest znacznie mniejsze niż w przypadku form doustnych, co prawdopodobnie minimalizuje ryzyko wpływu na funkcje poznawcze i motoryczne. Mimo to, lekarz powinien zachować ostrożność kliniczną, uwzględniając indywidualne czynniki ryzyka, takie jak powierzchnia i lokalizacja aplikacji, częstotliwość stosowania, współistniejące schorzenia neurologiczne lub psychiczne oraz jednoczesne stosowanie leków wpływających na ośrodkowy układ nerwowy.
charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, dolegliwości neurologiczne, działanie ogólnoustrojowe, farmakokinetyka ibuprofenu, funkcje poznawcze, ibuprofen, interakcje lekowe, koordynacja psychoruchowa, ośrodkowy układ nerwowy, ostrożność kliniczna, przepuszczalność skóry, wchłanianie systemowe, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, żel wodno-alkoholowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nurofen dla dzieci forte truskawkowy 40 mg/ml

Nurofen dla dzieci Forte truskawkowy zawiera ibuprofen w stężeniu 40 mg/ml w formie zawiesiny doustnej. Farmakokinetyka ibuprofenu u dzieci jest analogiczna do dorosłych, obejmując dwuetapowe wchłanianie (częściowe w żołądku, całkowite w jelicie cienkim), intensywny metabolizm wątrobowy (hydroksylacja, karboksylacja, sprzęganie) oraz eliminację głównie przez nerki (90%) i częściowo przez żółć. Okres półtrwania wynosi od 1,8 do 3,5 godziny, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%).
absorpcja w żołądku, aktywny enancjomer, dializa, eliminacja nerkowa, enancjomer, farmakokinetyka ibuprofenu, frakcja wolna leku, hemodializa, hydroksylacja, ibuprofen, karboksylacja, kumulacja metabolitów, marskość wątroby, metabolity nieaktywne, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sprzęganie metabolitów, wchłanianie leku, wchłanianie w jelicie cienkim, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, wydalanie metabolitów, wydalanie z żółcią, wydłużenie okresu półtrwania, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nurofen Forte 400 mg

Ibuprofen zawarty w produkcie Nurofen Forte (400 mg) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin po podaniu na czczo. Substancja czynna ulega intensywnej dystrybucji do tkanek i płynów ustrojowych, co zapewnia skuteczność terapeutyczną. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, prowadząc do powstania dwóch głównych, nieaktywnych farmakologicznie metabolitów. Eliminacja leku odbywa się przede wszystkim drogą nerkową, zarówno w formie niezmienionej, jak i sprzężonych metabolitów, z okresem półtrwania około 2 godzin, co jest kluczowe przy ustalaniu schematu dawkowania.
biotransformacja, cytochrom P450, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, koniugat, metabolit, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w osoczu, stężenie leku w surowicy, stężenie maksymalne leku, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Dr. Max 50 mg/g

Ibuprofen w postaci żelu miejscowego (Ibuprofen Dr.Max 50 mg/g) wykazuje ograniczone wchłanianie przez skórę, z około 22% dawki przenikającej do krwiobiegu w ciągu 48 godzin. Stężenia ibuprofenu w osoczu po aplikacji miejscowej są zazwyczaj zbyt niskie, aby wywołać ogólnoustrojowe działania niepożądane, choć u osób nadwrażliwych mogą wystąpić reakcje systemowe. Substancja czynna wiąże się silnie z białkami osocza (>99%, głównie albuminami), co ogranicza jej objętość dystrybucji i dostępność wolnej frakcji leku do działania farmakologicznego i metabolizmu.
2-hydroksy-ibuprofen, aplikacja miejscowa leku, białko osocza, biotransformacja ibuprofenu, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, farmakokinetyka ibuprofenu, faza eliminacji, glukuronidacja, karboksy-ibuprofen, nadwrażliwość na ibuprofen, okres półtrwania leku, podanie doustne, reakcja utleniania, stężenie leku, wiązanie z białkami, wolny lek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibum Femina 200 mg

Ibuprofen, substancja czynna produktu IBUM FEMINA w dawce 200 mg w postaci kapsułek miękkich, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 90 minut. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza na poziomie 99%, co wpływa na jego dystrybucję i dostępność tkankową. Okres półtrwania (t0,5) ibuprofenu wynosi około 2 godzin, co wskazuje na szybką eliminację. Istotne z punktu widzenia terapii przeciwzapalnej jest utrzymanie stałego stężenia leku w mazi stawowej między 2. a 8. godziną po podaniu, co sprzyja skuteczności w leczeniu schorzeń stawów.
absorpcja do krwiobiegu, białka osocza, biotransformacja, biotransformacja ibuprofenu, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka ibuprofenu, glukuronidy, jelito cienkie, kapsułki miękkie, kwas glukuronowy, maź stawowa, metabolity nieaktywne, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, układ moczowy, wiązanie z białkami, wydalanie z organizmu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibufen Baby 125 mg

Farmakokinetyka ibuprofenu w postaci czopków o mocy 125 mg (Ibufen Baby) charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doodbytniczym, co jest szczególnie istotne w populacji pediatrycznej. Maksymalne stężenie leku w surowicy (Cmax) osiągane jest w czasie około 1 godziny i 25 minut (Tmax), co sprzyja szybkiemu wystąpieniu efektu terapeutycznego. Ibuprofen wykazuje bardzo wysokie powinowactwo do białek osocza (>99%), co wpływa na jego dystrybucję oraz potencjalne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami o podobnym profilu wiązania. Droga eliminacji leku jest nerkowa, a proces ten przebiega szybko i całkowicie, co minimalizuje ryzyko kumulacji substancji czynnej.
biodostępność substancji czynnej, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, czopek leczniczy, droga eliminacji leku, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka leku, ibuprofen, interakcje lekowe, kumulacja leku, metabolit leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, podanie doodbytnicze, stężenie leku w surowicy, stężenie maksymalne leku, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibum COMFORT minicaps 200 mg

Ibuprofen zawarty w produkcie IBUM COMFORT minicaps (200 mg) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w przewodzie pokarmowym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) około 90 minut po podaniu doustnym. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania (T1/2) ibuprofenu wynosi około 2 godziny, co determinuje schemat dawkowania. Istotne jest również przenikanie leku do płynu maziowego stawów, gdzie stężenie stacjonarne utrzymuje się między 2. a 8. godziną po podaniu, co jest kluczowe w terapii schorzeń reumatologicznych i zapalnych.
biotransformacja, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, droga nerkowa, farmakokinetyka ibuprofenu, fazy metabolizmu, glukuronid, interakcje międzylekowe, kwas glukuronowy, maź stawowa, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania, płyn maziowy, przewód pokarmowy, schorzenia reumatologiczne, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne, wchłanianie ibuprofenu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ibuprofenu, zapalenie stawów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibufen dla dzieci FORTE o smaku malinowym 200 mg/5 ml

Ibuprofen w postaci zawiesiny doustnej Ibufen dla dzieci FORTE (200 mg/5 ml) charakteryzuje się dwufazowym wchłanianiem – początkowo w żołądku, a następnie całkowitym w jelicie cienkim, co zapewnia efektywną biodostępność. Substancja czynna wiąże się w około 99% z białkami osocza, co wpływa na jej dystrybucję i dostępność biologiczną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację i koniugację, prowadząc do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (90%) oraz częściowo z żółcią. Okres półtrwania ibuprofenu u osób zdrowych i z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek wynosi od 1,8 do 3,5 godziny. Dane literaturowe wskazują, że farmakokinetyka u dzieci jest zbliżona do dorosłych, co uzasadnia stosowanie leku w populacji pediatrycznej z odpowiednim dostosowaniem dawki.
alkoholowa choroba wątroby, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, dostępność biologiczna, eliminacja przez nerki, enancjomer S-ibuprofenu, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka leku, hemodializa, hydroksylacja, ibuprofen, inwersja ibuprofenu, karboksylacja, koniugacja, marskość wątroby, metabolizm ibuprofenu, mleko kobiece, nieaktywne metabolity, niewydolność nerek, okres półtrwania, pacjent dializowany, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, schyłkowa choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie ibuprofenu, wartość AUC, wątroba, wchłanianie w żołądku, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja ibuprofenu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Ultramax Sprint 600 mg

Ibuprom Ultramax Sprint w postaci kapsułek miękkich zawiera 600 mg ibuprofenu, który jest wstępnie rozpuszczony w hydrofilowym rozpuszczalniku i zamknięty w żelatynowej otoczce, co znacząco przyspiesza wchłanianie leku. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 50 minut po podaniu, co jest istotnie szybsze niż w przypadku tradycyjnych tabletek (około 90 minut). Ibuprofen wykazuje wysokie, około 99%, wiązanie z białkami osocza, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację i karboksylację, a nieaktywne metabolity są eliminowane głównie przez nerki (90%) oraz częściowo przez żółć. Okres półtrwania leku wynosi 1,8-3,5 godziny i jest podobny u osób zdrowych oraz pacjentów z dysfunkcją wątroby i nerek.
choroby wątroby i nerek, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dysfagia, farmakokinetyka ibuprofenu, hydroksylacja i karboksylacja, interakcje lekowe, jelito cienkie, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, sorbitol ciekły, stężenie ibuprofenu w osoczu, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen TZF 400 mg

Ibuprofen charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 80-90% oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-2 godzin, które ulega wydłużeniu przy podaniu z pokarmem. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%) oraz stosunkowo niewielką objętość dystrybucji u dorosłych (0,12-0,2 l/kg). Metabolizm ibuprofenu zachodzi w wątrobie przez cytochrom P450, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów: 2-hydroksyibuprofenu i 3-karboksyibuprofenu. Eliminacja jest głównie nerkowa, szybka i kompletna, z okresem półtrwania około 2 godzin. U pacjentów w podeszłym wieku bez niewydolności nerek farmakokinetyka nie różni się istotnie od młodszych osób, co nie wymaga rutynowej modyfikacji dawkowania.
alkoholowa choroba wątroby, białko osocza, biodostępność leku, cytochrom P450, eliminacja leku, enancjomer, farmakokinetyka ibuprofenu, frakcja niezwiązana leku, hemodializa, hydroksyibuprofen, karboksyibuprofen, klasyfikacja Child-Pugh, klirens leku, koniugat glukuronowy, marskość wątroby, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibupar forte 400 mg

Farmakokinetyka ibuprofenu charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Tmax 1-2 godziny). Lek wykazuje liniowy wzrost stężenia w surowicy wraz ze wzrostem dawki, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Ibuprofen wiąże się w ponad 99% z białkami osocza, głównie albuminami, co ma istotne znaczenie dla interakcji lekowych i czasu działania. Objętość dystrybucji wynosi 0,12-0,2 l/kg, wskazując na ograniczoną dystrybucję do tkanek, a przenikanie do jam stawowych jest powolne, co powoduje opóźnienie efektu przeciwzapalnego nawet do kilkunastu godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa nieaktywne metabolity, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą nerkową, z całkowitym wydaleniem w ciągu 24 godzin i okresem półtrwania około 2 godzin.
biodostępność doustna, biotransformacja ibuprofenu, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, droga nerkowa, działanie przeciwzapalne, efekt przeciwzapalny, farmakokinetyka ibuprofenu, gastroprotekcja, lek zobojętniający sok żołądkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powikłanie przewodu pokarmowego, przewlekłe schorzenie zapalne, schorzenie reumatyczne, stężenie w surowicy, wiązanie z albuminami, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen MAX Aurovitas 400 mg

Ibuprofen MAX Aurovitas w postaci kapsułek miękkich zawiera 400 mg ibuprofenu w roztworze, co zapewnia szybkie osiągnięcie maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) około 50 μg/mL już po około 30 minutach od podania doustnego. Farmakokinetyka ibuprofenu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a obecność pokarmu opóźnia wchłanianie, co może wpływać na czas wystąpienia efektu terapeutycznego. Lek wiąże się w 99% z białkami osocza, a jego stężenie w płynie maziowym osiąga około 1/3 stężenia w osoczu, co jest istotne dla skuteczności w stanach zapalnych stawów. Ibuprofen nie kumuluje się w organizmie przy wielokrotnym podawaniu, a jego metabolizm obejmuje przekształcenie 90% dawki do nieaktywnych metabolitów, eliminowanych głównie przez nerki w ciągu 24 godzin, z okresem półtrwania około 2 godzin.
absorpcja ibuprofenu, biotransformacja, cytochrom P450, dystrybucja ibuprofenu, działanie przeciwbólowe, eliminacja ibuprofenu, farmakokinetyka ibuprofenu, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka miękka, koniugat glukuronidu, kumulacja leku, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm ibuprofenu, nieaktywny metabolit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametr kinetyczny, płyn maziowy, populacja specjalna, postać farmaceutyczna, wiązanie z białkami osocza, zapalenie stawów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Regular 200 mg

Ibuprofen, substancja czynna leku Ibuprom Regular (200 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin (Tmax), co jest zależne od postaci farmaceutycznej. W przypadku Ibuprom Forte (400 mg) stężenie mierzalne pojawia się już po 5 minutach (1,82 ± 0,76 µg/mL), a po 10 i 15 minutach wzrasta odpowiednio do 4,23 ± 3,61 µg/mL i 7,94 ± 6,67 µg/mL. Ibuprofen ulega szybkiemu rozprowadzeniu w organizmie, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa nieaktywne metabolity. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, zarówno w postaci metabolitów, jak i niezmienionej substancji, z okresem półtrwania około 2 godzin, co wskazuje na stosunkowo krótkie działanie farmakokinetyczne.
AUC, biorównoważność, biotransformacja, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka u osób starszych, Ibuprom, metabolity leku, metabolizm leku, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, postać farmaceutyczna, stężenie maksymalne leku, stężenie terapeutyczne, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie ibuprofenu, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen Mięśnie i Stawy Forte 400 mg

Ibuprofen, jako NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza przy stosowaniu preparatu Nurofen Mięśnie i Stawy Forte zawierającego 400 mg substancji czynnej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym, poza niskimi dawkami ASA (≤75 mg/dobę) stosowanymi kardioprotekcyjnie, ze względu na hamowanie działania przeciwpłytkowego ASA. Równoczesne podawanie innych NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów COX-2, znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Ibuprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu), co wymaga ścisłego monitorowania INR. Ponadto NLPZ osłabiają efekty hipotensyjne inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz diuretyków, zwiększając ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u osób starszych i z istniejącą dysfunkcją nerek.
acenokumarol, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, cyklosporyna, drgawka, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, efekt kardioprotekcyjny, erozja, farmakokinetyka ibuprofenu, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek gastroprotekcyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, parametr krzepnięcia, przesączanie kłębuszkowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nurofen dla dzieci 125 mg

Ibuprofen w postaci czopków doodbytniczych o dawce 125 mg wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1 godzinie i 25 minutach od podania. Substancja czynna silnie wiąże się z białkami osocza, co wpływa na jej biodostępność i czas działania. Ibuprofen przenika do płynu synowialnego, co jest istotne w leczeniu stanów zapalnych stawów. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, głównie w postaci metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym oraz niewielkiej ilości leku niezmienionego. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 2 godzin, co determinuje częstotliwość dawkowania.
aktywność farmakologiczna, białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, czopki z ibuprofenem, działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka ibuprofenu, kwas glukuronowy, metabolizm leku, modyfikacja dawkowania, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn synowialny, podanie doodbytnicze, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wydalanie nerkowe, zapalenie stawów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibupar 200 mg

Ibuprofen w postaci tabletek drażowanych Ibupar (200 mg) charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~80%) oraz liniowym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym. Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu ani leków zobojętniających sok żołądkowy. Lek wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co ma znaczenie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym mechanizmie wiązania. Objętość dystrybucji wynosi 0,12-0,2 l/kg, wskazując na umiarkowane przenikanie do tkanek, z powolnym dyfuzją do jam stawowych, co przekłada się na opóźnione działanie przeciwzapalne (kilka do kilkunastu godzin), istotne w terapii schorzeń reumatycznych.
aktywność farmakologiczna, albumina, biodostępność doustna, biotransformacja, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka ibuprofenu, jama stawowa, leczenie przeciwreumatyczne, leki zobojętniające, metabolit nieaktywny, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schemat dawkowania, schorzenie reumatyczne, stężenie leku, stężenie terapeutyczne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acatar Zatoki Tabs 200 mg + 6,1 mg

Acatar Zatoki Tabs to preparat złożony zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 6,1 mg chlorowodorku fenylefryny, które charakteryzują się odmiennymi, ale nieinterferującymi parametrami farmakokinetycznymi. Ibuprofen wykazuje biodostępność na poziomie 71%, szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego oraz początek działania terapeutycznego po około 30 minutach. Maksymalne stężenie w surowicy osiąga po 1-2 godzinach, a lek wiąże się z białkami osocza w ponad 90%. Dyfuzja do płynu maziowego następuje z opóźnieniem, z maksymalnym stężeniem po 7-8 godzinach. Okres półtrwania ibuprofenu wynosi około 2 godzin, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z wydalaniem ponad 75% metabolitów przez nerki w ciągu 24 godzin.
absorpcja, biodostępność, biologiczny okres półtrwania, chlorowodorek fenylefryny, dyfuzja do jam stawowych, farmakokinetyka fenylefryny, farmakokinetyka ibuprofenu, ibuprofen, metabolizm leku, obkurczenie naczyń krwionośnych, okres półtrwania, oksydacyjna deaminacja, parametr farmakokinetyczny, płyn maziówkowy, pochodna hydroksylowana, pochodna karboksylowana, postać racemiczna, sprzęganie z kwasem siarkowym, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Zentiva 400 mg

Ibuprofen, substancja czynna leku Inflanor Max (400 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (80-90%) i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 1-2 godzinach. Pokarm opóźnia i obniża Cmax, nie wpływając jednak na całkowitą biodostępność. Ibuprofen wiąże się w 99% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi około 0,12-0,2 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2C9, prowadząc do nieaktywnych metabolitów 2-hydroksyibuprofenu i 3-karboksyibuprofenu, które są wydalane z moczem (90% dawki). Okres półtrwania wynosi około 2 godzin, a lek jest całkowicie eliminowany w ciągu 24 godzin. Wiek pacjenta ma ograniczony wpływ na farmakokinetykę, choć u dzieci poniżej 2,5 roku obserwuje się wyższą objętość dystrybucji i klirens.
alkoholowa choroba wątroby, białka osocza, biodostępność, CYP2C9, cytochrom P450, czynność nerek, czynność wątroby, dysfunkcja nerek, dysfunkcja wątroby, enancjomer, farmakokinetyka ibuprofenu, frakcja niezwiązana leku, hemodializa, hydroksyibuprofen, ibuprofen, ibuprofen racemiczny, karboksyibuprofen, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, koniugaty glukuronowe, łagodna niewydolność nerek, marskość wątroby, metabolity ibuprofenu, narażenie systemowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w surowicy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Farmalider 200 mg

Ibuprofen w dawce 200 mg podawany doustnie charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~80%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 1-2 godzin na czczo, które ulega wydłużeniu do około 3 godzin po posiłku, bez zmiany całkowitego stopnia wchłaniania. Objętość dystrybucji jest stosunkowo niewielka (0,1-0,2 l/kg), a lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co ma istotne znaczenie kliniczne przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym profilu wiązania. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP2C9 i CYP2C8, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, które wraz z niewielką ilością niezmienionego leku (około 10%) są wydalane z moczem, głównie w formie glukuronidów (około 90%). Całkowita eliminacja następuje w ciągu 24 godzin od podania dawki.
alkoholowa choroba wątroby, biodostępność, cytochrom P450, dializoterapia, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, enzymy CYP, farmakokinetyka ibuprofenu, glukuronid, marskość wątroby, metabolit farmakologiczny, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kidofen 100 mg/5 ml

Produkt leczniczy Kidofen w postaci zawiesiny doustnej (100 mg/5 ml) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem ibuprofenu z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Tmax) w ciągu 1-2 godzin po podaniu na czczo. Biodostępność jest korzystna dzięki formie zawiesiny, która nie wymaga rozpuszczania. Ibuprofen jest szybko dystrybuowany w organizmie, co umożliwia jego efektywne działanie w różnych tkankach. Eliminacja leku i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki, z całkowitym i szybkim wydalaniem, co minimalizuje ryzyko kumulacji przy prawidłowej funkcji nerek. Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 2 godziny, co determinuje częstotliwość dawkowania.
absorpcja ibuprofenu, biodostępność, dystrybucja ibuprofenu, dystrybucja leku, działania niepożądane, farmakokinetyka, farmakokinetyka ibuprofenu, funkcja nerek, ibuprofen, metabolity, metabolizm i eliminacja leku, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, postać farmaceutyczna, schemat dawkowania, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, T1/2, Tmax, układ moczowy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie nerkowe, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – IBUPREX MAX 400 mg

Ibuprofen, substancja czynna produktu IBUPREX MAX w dawce 400 mg, charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje krótki okres półtrwania (T1/2) około 2 godzin oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~99%), co wpływa na jego biodostępność i potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Biotransformacja zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, eliminowane przede wszystkim przez nerki zarówno w formie wolnej, jak i sprzężonej. Całkowita eliminacja ibuprofenu z organizmu następuje w ciągu 24 godzin od podania.
biodostępność, biotransformacja ibuprofenu, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, ibuprofen, metabolity nieaktywne, okres półtrwania w surowicy, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne w osoczu, T1/2, Tmax, wątroba, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wiek pacjenta, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spedifen 400 400 mg

Farmakokinetyka ibuprofenu w preparacie Spedifen 400 mg, będącym solą ibuprofenu z argininą, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 40 μg/ml w 35 minut na czczo. Spożycie leku z pokarmem opóźnia Tmax do około 95 minut i zmniejsza Cmax o około 50%, jednak całkowita biodostępność pozostaje niezmieniona. Ibuprofen wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Lek dyfunduje do przestrzeni maziówkowych, gdzie jest eliminowany wolniej niż z osocza, co może przedłużać efekt przeciwzapalny w obrębie stawów.
białka osocza, biodostępność, Cmax, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka ibuprofenu, funkcja nerek, hydroksylacja, ibuprofen, interakcja z pokarmem, karboksylacja, metabolit hydroksylowany, metabolit karboksylowy, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania, przestrzeń maziówkowa, sól z argininą, stężenie w osoczu, stężenie w osoczu krwi, szlak metaboliczny, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibumax Forte 600 mg 600 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest hamowanie przez ibuprofen działania przeciwpłytkowego kwasu acetylosalicylowego, co może osłabiać efekt kardioprotekcyjny ASA przy długotrwałym stosowaniu. Jednoczesne podawanie ibuprofenu z lekami przeciwpłytkowymi i przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, pochodne tienopirydyny) zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen w połączeniu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, potęguje ryzyko owrzodzeń i krwawień. Ponadto NLPZ mogą obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (diuretyki, inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści angiotensyny II), a u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia. Współistniejące stosowanie diuretyków oszczędzających potas może prowadzić do hiperkaliemii, a ibuprofen może zwiększać stężenia glikozydów nasercowych (np. digoksyny) oraz leków takich jak lit i fenytoina, co wymaga monitorowania ich poziomów w surowicy. Metotreksat podany w ciągu 24 godzin przed lub po ibuprofenie może wykazywać zwiększoną toksyczność.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk chinolonowy, baklofen, biodostępność, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, dezipramina, diuretyk oszczędzający potas, działanie antyagregacyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie synergistyczne, farmakokinetyka ibuprofenu, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kortykosteroid, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lewofloksacyna, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ofloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, pochodna tienopirydyny, probenecyd, przęśl chińska, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpyrazon, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wiązówka błotna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Iburapid 200 mg

Farmakokinetyka ibuprofenu, zawartego w preparacie Iburapid, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (>80%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin po podaniu na czczo. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami (>90%), co wpływa na jego dystrybucję, której objętość wynosi średnio 0,16 l/kg. Istotnym aspektem jest powolne przenikanie ibuprofenu do płynu maziowego, gdzie Tmax wynosi 5-6 godzin, co ma znaczenie dla działania przeciwzapalnego w obrębie stawów.
albuminy, biodostępność, biotransformacja, Cmax, działanie przeciwzapalne, eliminacja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakologia, fazy metabolizmu, glukuronidacja, kumulacja leku, objętość dystrybucji, płyn maziowy, płyny pozakomórkowe, stężenie substancji czynnej, T1/2, wątroba, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axoprofen Forte 40 mg/ml

Ibuprofen, substancja czynna zawarta w Axoprofen Forte (40 mg/ml, zawiesina doustna), charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (80-90%) oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy w ciągu 1-2 godzin. Obecność pokarmu spowalnia wchłanianie, obniża maksymalne stężenie i wydłuża czas do osiągnięcia Tmax, jednak nie wpływa istotnie na całkowitą biodostępność leku. Ibuprofen wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (~99%), co ogranicza jego objętość dystrybucji do 0,12-0,2 l/kg, wskazując na ograniczoną dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych.
Axoprofen, biodostępność, biodostępność całkowita, biodostępność ibuprofenu, biotransformacja, CYP2C9, cytochrom P450, dystrybucja w organizmie, eliminacja ibuprofenu, farmakokinetyka ibuprofenu, faza eliminacji, frakcja niezwiązana leku, hydroksyibuprofen, karboksyibuprofen, metabolity ibuprofenu, metabolizm substancji czynnej, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, stężenie w surowicy krwi, Tmax, wchłanianie ibuprofenu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Max 400 mg

Ibuprofen, substancja czynna produktu IBUPROM Max (400 mg, tabletki drażowane), charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 71% po podaniu doustnym, co umożliwia szybkie i efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego. Początek działania terapeutycznego obserwuje się już po około 30 minutach, a maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest w ciągu 1-2 godzin. Ibuprofen wykazuje ponad 90% wiązania z białkami osocza, co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. W płynie maziówkowym maksymalne stężenie leku pojawia się po 7-8 godzinach, co jest istotne w kontekście terapii chorób zapalnych stawów, gdzie działanie przeciwzapalne w obrębie tkanki stawowej jest kluczowe.
białka osocza, biodostępność ibuprofenu, biotransformacja, choroba zapalna stawów, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, krążenie ogólne, kwas propionowy, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziówkowy, pochodne hydroksylowane, przewód pokarmowy, stan bólowy, stężenie leku, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Sprint 200 mg

Ibuprofen zawarty w preparacie Ibuprom Sprint w dawce 200 mg charakteryzuje się szybką i efektywną farmakokinetyką po podaniu doustnym, z biodostępnością na poziomie 71%. Lek jest szybko wchłaniany zarówno w żołądku, jak i jelicie cienkim, co umożliwia pojawienie się efektu terapeutycznego już po około 30 minutach. Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest po 70 minutach, a w płynie maziówkowym po 7-8 godzinach, co ma szczególne znaczenie w leczeniu stanów zapalnych stawów. Ibuprofen wykazuje wysokie (>90%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jego dystrybucję i czas działania. Okres półtrwania leku wynosi około 2 godzin, co determinuje schemat dawkowania.
biodostępność, biotransformacja leku, dyfuzja do jam stawowych, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka leku, ibuprofen, Ibuprom Sprint, kapsułka miękka, metabolity ibuprofenu, metabolizm leku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, ostry ból, płyn maziówkowy, pochodna hydroksylowana, pochodna karboksylowana, powinowactwo do białek osocza, proces enzymatyczny, stan zapalny stawów, stężenie w surowicy krwi
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hadmuliv 200 mg + 500 mg

Hadmuliv to preparat zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu w formie tabletek powlekanych, charakteryzujący się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi wynikającymi z jednoczesnego uwolnienia obu substancji czynnych. Ibuprofen wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie całkowite (Cmax) 17,537 µg/mL po 75 minutach na czczo, z wartością AUC 61,467 µg·h/mL. Przyjmowanie z pokarmem obniża Cmax S-ibuprofenu do 8,934 µg/mL i wydłuża czas do 80 minut, a AUC spada do 33,985 µg·h/mL. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki z okresem półtrwania około 2 godzin. Paracetamol cechuje się szybkim wchłanianiem, osiągając Cmax 8,969 µg/mL po 30 minutach na czczo oraz AUC 27,157 µg·h/mL, natomiast przyjmowanie z jedzeniem zmniejsza Cmax do 5,762 µg/mL i wydłuża czas do 60 minut, z AUC 23,555 µg·h/mL. Paracetamol metabolizowany jest w wątrobie, a okres półtrwania wynosi około 3 godzin. U osób starszych nie obserwuje się istotnych różnic farmakokinetycznych obu substancji.
AUC, Cmax, dostępność biologiczna, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka paracetamolu, glukuronid, glutation, Hadmuliv, hydroksylowany metabolit, ibuprofen paracetamol, metabolizm ibuprofenu, metabolizm paracetamolu, mleko kobiece, okres półtrwania, oksydaza o mieszanej funkcji, paracetamol, płyn maziowy, stężenie ibuprofenu w osoczu, stężenie paracetamolu w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia wielodawkowa, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibufen dla dzieci o smaku malinowym 100 mg/5 ml

Ibuprofen w postaci zawiesiny doustnej Ibufen dla dzieci (100 mg/5 ml) charakteryzuje się dwuetapowym wchłanianiem – częściowo w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy po 45 minutach na czczo oraz po 1-2 godzinach przy podaniu z pokarmem. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co ma znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm ibuprofenu zachodzi w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację i koniugację, prowadząc do powstania farmakologicznie nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (około 90%) oraz częściowo z żółcią. Okres półtrwania leku wynosi od 1,8 do 3,5 godziny, zarówno u osób zdrowych, jak i u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.
benzoesan sodu, białka osocza, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka pediatryczna, hydroksylacja, jelito cienkie, karboksylacja, koniugacja, krwiobieg, metabolity, metabolizm ibuprofenu, mleko kobiece, okres półtrwania, przewód pokarmowy, substancja pomocnicza, surowica krwi, wchłanianie ibuprofenu, wydalanie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna