kwaśny mocz
Kwaśny mocz charakteryzuje się pH poniżej 7, zwykle w zakresie 5,5-6,5. Wartość ta może być fizjologiczna, jednak nadmierne zakwaszenie moczu (pH < 5,5) często wskazuje na zaburzenia metaboliczne, infekcje dróg moczowych, choroby nerek lub jest efektem specyficznej diety.
Zakwaszenie moczu może być konsekwencją diety bogatej w białko zwierzęce, niektórych leków (np. chlorku amonu, witaminy C), a także kwasicy metabolicznej różnego pochodzenia. Warto zwrócić uwagę, że długotrwale utrzymujący się kwaśny mocz sprzyja tworzeniu się kamieni nerkowych szczawianowo-wapniowych oraz moczanowych.
W praktyce klinicznej pH moczu stanowi ważny parametr diagnostyczny. Jego systematyczna kontrola jest istotna w monitorowaniu skuteczności leczenia kamicy nerkowej, infekcji układu moczowego oraz w terapii zakwaszającej mocz przy niektórych infekcjach układu moczowego. Alkalizacja lub zakwaszanie moczu może być również celowym działaniem terapeutycznym w przypadku określonych schorzeń i zatruć.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Efedryna charakteryzuje się wysoką biodostępnością zależną od drogi podania: 100% dożylnie, ≥90% doustnie oraz około 64% przy podaniu miejscowym. Czas do osiągnięcia efektu farmakologicznego różni się w zależności od drogi podania, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym około 3 godziny po podaniu doustnym. Objętość dystrybucji jest znaczna (122-320 l), co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się leku w tkankach, a efedryna nie wiąże się z białkami osocza, występując w stanie wolnym. Metabolizm wątrobowy jest ograniczony i obejmuje demetylację, dezaminację oraz hydroksylację, natomiast eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 95% dawki w ciągu 24 godzin, z czego 55-75% w postaci niezmienionej i około 10% jako norefedryna.
absorpcja, białka osocza, biodostępność efedryny, demetylacja, dezaminacja, działanie farmakologiczne, efedryna, eliminacja efedryny, Ephedrinum Hydrochloricum, hydroksylacja, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, kwaśny mocz, metabolizm, norefedryna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, p-hydroksyefedryna, p-hydroksynorefedryna, parametry farmakokinetyczne, pH moczu, podanie dożylne, podanie podskórne, półokres biologiczny, substancja aktywna, szlak metaboliczny, właściwości farmakokinetyczne, wstrzyknięcie domięśniowe, zwężenie naczyń -
Leksykon leków
Furazydyna, nitrofuran o charakterystycznych właściwościach farmakokinetycznych, po podaniu doustnym w dawce 200 mg osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) wynoszące 1,45 µg/ml na czczo oraz 3 µg/ml po posiłku, z czasem do osiągnięcia Cmax (tmax) wynoszącym 30 minut. Okres półtrwania (t1/2) w fazie eliminacji wynosi około 1 godziny niezależnie od stanu żywieniowego. W moczu stężenie furazydyny po 2 godzinach wynosi 27,5 µg/ml na czczo i 38,0 µg/ml po posiłku, utrzymując aktywne stężenie terapeutyczne powyżej 1 µg/ml nawet do 8-12 godzin. Wydalanie z moczem w ciągu 24 godzin wynosi 9,1% dawki na czczo i 13,3% po posiłku, co wskazuje na istotny wpływ obecności pokarmu na biodostępność i eliminację leku.
dawka leku, faza eliminacji leku, Furagina, Furaginum Teva, furazydyna, kwas askorbinowy, kwaśny mocz, leki zakwaszające mocz, metabolizm wątrobowy, nitrofuran, okres półtrwania leku, rozpuszczalność w lipidach, stężenie leku w moczu, stężenie maksymalne leku, stężenie terapeutyczne, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek
