echokardiogram
Echokardiogram (ECHO serca) to nieinwazyjne badanie obrazowe wykorzystujące ultradźwięki do oceny struktury i funkcji serca. Pozwala na wizualizację komór, zastawek, osierdzia oraz głównych naczyń, umożliwiając ocenę zarówno anatomii, jak i parametrów hemodynamicznych.
Badanie dostarcza kluczowych informacji diagnostycznych w przypadku wad zastawkowych, kardiomiopatii, wad wrodzonych serca, a także pozwala ocenić kurczliwość mięśnia sercowego i frakcję wyrzutową lewej komory. Jest również niezastąpione w diagnostyce powikłań zawału serca, tętniaków, skrzeplin wewnątrzsercowych oraz płynu w worku osierdziowym.
Współczesna echokardiografia obejmuje różne techniki, w tym badanie dwuwymiarowe (2D), dopplerowskie (oceniające przepływ krwi), M-mode (jednowymiarowy zapis ruchu struktur serca), a także bardziej zaawansowane metody jak echokardiografia trójwymiarowa (3D) czy obrazowanie techniką strain. Badanie może być wykonywane przezklatkowe (TTE) lub przezprzełykowe (TEE), gdy potrzebna jest dokładniejsza wizualizacja struktur trudno dostępnych w badaniu standardowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia rytmu serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenia rytmu serca (arytmie) obejmują tachykardię (>100 uderzeń/min), bradykardię (<60 uderzeń/min) oraz nieregularności rytmu, które mogą wynikać z pierwotnych chorób serca, zaburzeń elektrolitowych lub toksyczności leków. Migotanie przedsionków (AF) jest najczęstszą arytmią, zwiększającą ryzyko udaru mózgu, niewydolności serca i zawału. Diagnostyka opiera się na EKG, które umożliwia identyfikację typu arytmii i ocenę ryzyka zmniejszonego rzutu serca. Kluczowa jest ocena parametrów życiowych (tętno, ciśnienie krwi), objawów niedokrwienia i neurologicznych oraz monitorowanie skuteczności i działań niepożądanych leków antyarytmicznych i przeciwkrzepliwych. W przypadku migotania przedsionków priorytetem jest stosowanie leków przeciwkrzepliwych w celu redukcji ryzyka udaru.
ablacja, arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, arytmia serca, blok serca, bradyarytmia, bradykardia, echokardiogram, elektrokardiogram, kardiowersja, kardiowerter-defibrylator, krioablacja, lek przeciwkrzepliwy, migotanie komór, migotanie przedsionków, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rozrusznik serca, rzut serca, tachyarytmia, tachykardia, tachykardia komorowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej, stanowiące około 0,5% wrodzonych wad serca, obejmują różnorodne defekty anatomiczne, takie jak izolowane rozszczepienie przedniego płatka, zastawka mitralna o podwójnym ujściu (DOMV), zastawka typu parachute oraz anomalna arkada mitralna (MA). Te wady mogą prowadzić do stenozy lub niedomykalności zastawki mitralnej, manifestując się objawami takimi jak duszność, zmęczenie, niewydolność serca, a u niemowląt – słaby przyrost masy ciała i sinica. Diagnostyka opiera się na echokardiografii, w tym śródoperacyjnej echokardiografii przezprzełykowej, a wczesne wykrycie, także w okresie płodowym, jest kluczowe dla optymalizacji leczenia. W przypadku zwężenia mitralnego, objawy pojawiają się zwykle w pierwszych dwóch latach życia, a nieleczone mogą prowadzić do nadciśnienia płucnego i trwałych uszkodzeń serca i płuc.
diuretyk, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram, elektrofizjologia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiologia płodowa, medycyna matczyno-płodowa, nadciśnienie płucne, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, szmer serca, torakocenteza, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, wada zastawkowa serca, walwuloplastyka balonowa, wrodzona anomalia zastawki mitralnej, wrodzona wada serca, wymiana zastawki mitralnej, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka mitralna o podwójnym ujściu, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie mitralne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół edwardsa (trisomia 18) – Epidemiologia
Zespół Edwardsa (trisomia 18) jest drugim najczęstszym zespołem trisomii autosomów, charakteryzującym się obecnością dodatkowej kopii chromosomu 18, najczęściej w formie pełnej trisomii (94% przypadków). Częstość występowania wśród żywych urodzeń wynosi około 1 na 6000, natomiast całkowita częstość (uwzględniająca martwe urodzenia i terminacje ciąż) to około 1 na 2500-2600. Występuje wyraźna przewaga płci żeńskiej (proporcja 3:2 do 3:1) wśród żywych urodzeń, co wiąże się z wyższą śmiertelnością płodów męskich. Główne czynniki ryzyka to wiek matki, historia rodzinna oraz nosicielstwo zrównoważonej translokacji. Diagnostyka prenatalna opiera się na badaniach przesiewowych (przezierność karkowa, markery biochemiczne, NIPT z czułością >97%) oraz inwazyjnych testach potwierdzających (amniocenteza, biopsja kosmówki, QF-PCR). Po urodzeniu zalecane jest kompleksowe monitorowanie, w tym ocena wzrostu, echokardiografia i USG jamy brzusznej w celu wykrycia wad serca, nerek i nowotworów.
amniocenteza, aneuploidia, badanie USG, bezdech, biopsja kosmówki, częściowa trisomia, echokardiogram, guz Wilmsa, hepatoblastoma, intensywna terapia noworodka, martwe urodzenie, mozaicyzm, nadciśnienie płucne, niewydolność oddechowa, NIPT, opieka paliatywna, poradnictwo genetyczne, posocznica, przezierność karkowa, torbiel splotu naczyniówkowego, translokacja niezrównoważona, translokacja zrównoważona, trisomia 18, wolne DNA płodowe, wrodzona wada serca, zaburzenie genetyczne, zatrzymanie krążenia, zespół Downa, zespół Edwardsa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki płucnej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zastawki płucnej wpływa na przepływ krwi z prawej komory serca do tętnicy płucnej, co może prowadzić do niedotlenienia tkanek. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, w tym osłuchiwaniu charakterystycznych szmerów sercowych, oraz wywiadzie obejmującym objawy takie jak duszność, zmęczenie, ból w klatce piersiowej i omdlenia. Kluczowe badania obrazowe to echokardiografia przezklatkowa, umożliwiająca ocenę stopnia zwężenia zastawki na podstawie gradientu przezzastawkowego (ciężkie zwężenie: ≥64 mmHg, umiarkowane: 36-64 mmHg, łagodne: ≤36 mmHg według ESC 2020), rezonans magnetyczny serca (CMR) jako złoty standard w ocenie niedomykalności oraz tomografia komputerowa (CT) do oceny anatomicznej. Dodatkowo stosuje się EKG, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, cewnikowanie serca (rzadziej w diagnostyce, częściej w terapii) oraz próbę wysiłkową. Diagnostyka prenatalna echokardiografią płodową umożliwia wczesne wykrycie wady i planowanie leczenia.
ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, choroba zastawki płucnej, duszność, echokardiografia, echokardiografia płodowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram, elektrokardiogram, gradient przezzastawkowy, kardiologia dziecięca, niedomykalność zastawki, niedomykalność zastawki płucnej, niewydolność serca, próba wysiłkowa, przerost mięśnia prawej komory, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, sinica, szmer sercowy, tomografia komputerowa, turbulentny przepływ krwi, walwotomia, walwuloplastyka, zwężenie tętnicy płucnej, zwężenie zastawki, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Galaktocele lub laktoreja – Zapobieganie i profilaktyka
Galaktocela, definiowana jako niekarmieniowy wyciek mleka z piersi, jest najczęściej związana z hiperprolaktynemią, często wtórną do zaburzeń hormonalnych lub innych schorzeń podstawowych. Kluczowe w profilaktyce i leczeniu jest unikanie nadmiernej stymulacji brodawek sutkowych i piersi, ograniczenie samobadania do maksymalnie raz w miesiącu oraz stosowanie odpowiedniej, nieuciskającej odzieży. Leki podnoszące poziom prolaktyny, takie jak niektóre antydepresanty, uspokajające czy przeciwnadciśnieniowe, powinny być zastąpione, jeśli to możliwe. W przypadku hiperprolaktynemii objawowej, zwłaszcza związanej z prolaktynoma przysadki, leczeniem z wyboru są agoniści dopaminy, przede wszystkim kabergolina w dawce 0,5 mg tygodniowo, która normalizuje prolaktynę u 83% pacjentów i powoduje ustąpienie galaktoceli u 86%. Monitorowanie echokardiograficzne jest zalecane przy dawkach powyżej 2 mg tygodniowo.
agonista dopaminy, badanie funkcji tarczycy, brodawka sutkowa, bromokryptyna, choroba tarczycy, echokardiogram, galaktocela, gospodarka hormonalna, gruczoł mleczny, gruczolak przysadki, hiperprolaktynemia, hipogonadyzm, kabergolina, mikroprolaktynoma, niedoczynność tarczycy, nieprawidłowość zastawki serca, prolaktynoma, rezonans magnetyczny, tkanka piersiowa, tomografia komputerowa, wydzielanie prolaktyny, zaburzenie hormonalne, zapalenie piersi, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych – Diagnostyka i diagnoza
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych (BBB) to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu, diagnozowane głównie za pomocą EKG i echokardiografii. Całkowity lewy blok gałęzi (LBBB) charakteryzuje się czasem trwania zespołu QRS ≥ 120 ms, brakiem załamka Q w odprowadzeniach bocznych oraz szerokim, często zazębionym załamkiem R w V5-V6, natomiast niekompletny LBBB ma podobną morfologię, ale QRS < 120 ms. Prawy blok gałęzi (RBBB) cechuje się czasem QRS ≥ 120 ms, wzorem RSR' w V1-V3 oraz szerokim załamkiem S w odprowadzeniach bocznych; niekompletny RBBB to QRS 110-119 ms z typową morfologią. Diagnostyka różnicowa jest kluczowa ze względu na różne implikacje prognostyczne i terapeutyczne. W przypadku LBBB, rozpoznanie zawału mięśnia sercowego jest utrudnione, dlatego stosuje się kryteria Sgarbossy, zmodyfikowane kryteria Sgarbossy oraz algorytm BARCELONA, które poprawiają czułość wykrywania ostrego zawału u pacjentów z LBBB.
blok dwupęczkowy, blok gałęzi pęczka Hisa, blok gałęzi przedsionkowo-komorowych, blok trójpęczkowy, choroba wieńcowa, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowe, echokardiogram, elektrokardiogram, holter EKG, implantacja rozrusznika, niewydolność serca, pęczek Hisa, próba wysiłkowa, przerost lewej komory, rezonans magnetyczny serca, terapia resynchronizująca serca, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Epidemiologia
Ostra białaczka szpikowa (AML) to złośliwy nowotwór szpiku kostnego charakteryzujący się klonalną ekspansją i zahamowaniem różnicowania komórek progenitorowych linii mieloidalnej. Stanowi najczęstszą postać ostrej białaczki u dorosłych, z roczną zachorowalnością w USA około 4,3/100 000 osób (22 010 nowych przypadków w 2025 r.) i mediana wieku diagnozy około 68 lat. AML wykazuje wyższą częstość u mężczyzn (wskaźnik 1,3-1,4:1) oraz u osób rasy białej, z regionalnymi różnicami epidemiologicznymi – najwyższe wskaźniki w Ameryce Północnej, Europie i Oceanii. Wskaźniki zachorowalności rosną globalnie, np. liczba nowych przypadków wzrosła z 79 372 w 1990 do 144 645 w 2021 roku. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na benzen, formaldehyd, wcześniejszą chemioterapię alkilującą, promieniowanie, choroby mieloproliferacyjne oraz zespół Downa, a także palenie tytoniu i wysoki BMI. U dzieci AML stanowi około 20% białaczek, z podwyższonym ryzykiem u dzieci z zespołem Downa (10-20-krotnie).
badanie fizykalne, badanie kardiologiczne, choroba mieloproliferacyjna, choroba oporna na leczenie, choroba układu sercowo-naczyniowego, cytometria przepływowa, echokardiogram, klonalna ekspansja, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi z rozmazem, nawrót choroby, nieprawidłowość chromosomowa, nowotwór szpiku kostnego, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, przeszczep komórek macierzystych, remisja, różnicowanie komórek, standaryzowany wskaźnik wieku, substancja rakotwórcza, wskaźnik masy ciała, wskaźnik śmiertelności, wskaźnik społeczno-demograficzny, wskaźnik zgonów, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna – Diagnostyka i diagnoza
Atrezja płucna to wrodzona wada serca charakteryzująca się całkowitym brakiem drożności zastawki płucnej, co uniemożliwia przepływ krwi z prawej komory do tętnicy płucnej. Diagnostyka może być przeprowadzona prenatalnie, głównie w II trymestrze (18-22 tydzień) za pomocą echokardiografii płodowej, w tym technik 3D/STIC, które pozwalają na ocenę struktury serca, obecności hipoplazji prawej komory, braku przepływu przez zastawkę oraz odwrócenia przepływu przez przewód tętniczy. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na objawach klinicznych, takich jak sinica i niska saturacja tlenem (pulsoksymetria), oraz badaniach obrazowych: echokardiogramie, RTG klatki piersiowej, EKG i cewnikowaniu serca, które umożliwiają ocenę anatomii, funkcji prawej komory, obecności VSD, PDA oraz krążenia obocznego (MAPCAs). W diagnostyce stosuje się także wskaźnik McGoon do oceny proporcji tętnic płucnych względem aorty zstępującej, co ma znaczenie prognostyczne i terapeutyczne.
atrezja płucna, badanie ultrasonograficzne ciąży, cewnikowanie serca, defekt przegrody międzykomorowej, echo płodowe, echokardiografia płodowa, echokardiografia trójwymiarowa, echokardiogram, elektrokardiogram, hipoplazja prawej komory, krążenie oboczne aortalno-płucne, prostaglandyna E1, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, sinica, tętnica płucna, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, wrodzona wada serca, zastawka płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (pots) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) definiuje się jako wzrost częstości akcji serca o ≥30 uderzeń/min u dorosłych (≥20 lat) lub ≥40 uderzeń/min u młodzieży (12-19 lat) w ciągu 10 minut od przyjęcia pozycji stojącej, bez towarzyszącej hipotensji ortostatycznej (spadek SBP <20 mmHg). Objawy nietolerancji ortostatycznej, takie jak zawroty głowy, kołatanie serca czy zmęczenie, muszą utrzymywać się przez co najmniej 3-6 miesięcy, a inne przyczyny tachykardii ortostatycznej powinny zostać wykluczone. Diagnostyka opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu fizykalnym z oceną ortostatyczną oraz testach takich jak test pochyleniowy (złoty standard), test aktywnego stania czy test NASA Lean. Badania laboratoryjne i kardiologiczne służą do wykluczenia innych schorzeń i oceny fenotypu POTS (hipowolemiczny, hiperadrenergiczny, neuropatyczny), co ma kluczowe znaczenie dla ukierunkowania terapii.
autonomiczny układ nerwowy, badanie elektrofizjologiczne, badanie funkcji tarczycy, biopsja skóry, diagnostyka różnicowa, echokardiogram, elektrokardiogram, hipotonia ortostatyczna, kołatanie serca, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, neuropatia autonomiczna, niedoczynność nadnerczy, nietolerancja ortostatyczna, omdlenie wazowagalne, POTS hiperadrenergiczny, poziom kortyzolu, próba Valsalvy, termoregulacyjny test potowy, test aktywnego stania, test pochyleniowy, wywiad medyczny, zaburzenie przewodzenia, zbiórka moczu, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon chorób i schorzeń
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne – Diagnostyka i diagnoza
Całkowity anomalousny powrót żył płucnych (TAPVR) to rzadka wrodzona wada serca, charakteryzująca się nieprawidłowym połączeniem wszystkich czterech żył płucnych z prawym przedsionkiem lub naczyniami żylnymi do niego dopływającymi, co prowadzi do mieszania się krwi utlenowanej z krwią żylno-systemową i skutkuje hipoksemią. Występuje z częstością około 1:15 000 żywych urodzeń i stanowi 0,7-1,5% wad serca u noworodków. Diagnostyka prenatalna opiera się na ultrasonografii, gdzie najczęstszymi markerami są brak widocznego wejścia żył płucnych do lewego przedsionka (42,9%) oraz nieprawidłowy wygląd grzebienia Coumadina (38,1%). Echokardiografia płodowa jest badaniem potwierdzającym, jednak wykrywalność TAPVR prenatalnie jest ograniczona, zwłaszcza w izolowanych postaciach. Po urodzeniu objawy kliniczne obejmują sinicę, tachypnoe, słabe tętno i szmer sercowy, a diagnostyka opiera się na echokardiografii, RTG klatki piersiowej, EKG oraz pulsoksymetrii (saturacja 80-85%). Cewnikowanie serca i tomografia komputerowa z kontrastem (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI) służą do dokładnej oceny anatomii i planowania leczenia.
angiografia TK, całkowity anomalny powrót żył płucnych, cewnikowanie serca, diagnostyka prenatalna, echokardiografia płodowa, echokardiogram, kardioangiografia, kardiolog dziecięcy, lewy przedsionek, nadciśnienie płucne, niewydolność oddechowa, niewydolność prawej komory serca, prawy przedsionek, przegroda międzyprzedsionkowa, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, saturacja, sinica, szmer sercowy, typ mieszany TAPVR, typ nadsercowy TAPVR, typ podsercowy TAPVR, typ sercowy TAPVR, wrodzona wada serca, zatoka wieńcowa, zespół zaburzeń oddychania, zwężenie żył płucnych, żyła główna dolna, żyła płucna, żyła wrotna - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Synkopa wazowagalna, stanowiąca około 45% wszystkich omdleń, jest wynikiem nieprawidłowej reakcji autonomicznego układu nerwowego, prowadzącej do nagłego spadku ciśnienia tętniczego i/lub bradykardii, co skutkuje przejściową utratą świadomości z powodu niedostatecznego przepływu mózgowego. Najczęściej dotyka dzieci i młodych dorosłych, a jej epizody wyzwalane są przez czynniki takie jak długotrwałe stanie, stres emocjonalny, ból, odwodnienie czy nagła zmiana pozycji ciała. Objawy prodromalne, takie jak zawroty głowy, nudności, bladość i pocenie się, pojawiają się na kilka sekund do minut przed omdleniem i stanowią ważny sygnał ostrzegawczy. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, testach takich jak tilt table test, EKG, echokardiogram oraz monitorowaniu Holterem, z koniecznością wykluczenia innych poważnych przyczyn omdleń, w tym kardiologicznych i neurologicznych.
asystolia, atropina, autonomiczny układ nerwowy, beta-blokery, bradykardia, ciśnienie krwi, drożność dróg oddechowych, echokardiogram, efedryna, elektrokardiogram, fludrokortyzon, glikopyrolan, hipotonia, holter EKG, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroidy, leki wazopresyjne, midodryna, nerw błędny, objawy prodromalne, odwodnienie, pończochy uciskowe, przepływ krwi do mózgu, spadek ciśnienia tętniczego, stymulacja serca, synkopa odruchowa, synkopa wazowagalna, test pochyleniowy, układ współczulny, utrata świadomości, widzenie tunelowe, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie tętnicze u dzieci – Diagnostyka i diagnoza
Nadciśnienie tętnicze u dzieci, dotykające około 3,5% populacji pediatrycznej w USA, wymaga specyficznej diagnostyki uwzględniającej wiek, płeć i wzrost dziecka. U dzieci poniżej 13. roku życia nadciśnienie definiuje się jako wartości ciśnienia skurczowego i/lub rozkurczowego ≥95. percentyla, natomiast u młodzieży ≥13 lat jako ciśnienie ≥130/80 mmHg. Podwyższone ciśnienie tętnicze mieści się w zakresie od 90. do 95. percentyla u młodszych dzieci oraz 120-129/<80 mmHg u starszych. Diagnostyka powinna opierać się na co najmniej trzech pomiarach wykonanych w odpowiednich warunkach, z zastosowaniem mankietu o właściwym rozmiarze i preferowaną metodą osłuchiwania. Złotym standardem jest całodobowy ambulatoryjny pomiar ciśnienia tętniczego (ABPM), który pozwala na wykrycie nadciśnienia białego fartucha, maskowanego nadciśnienia oraz ocenia zmienność ciśnienia w ciągu doby, w tym podczas snu.
angiografia, badanie dna oka, badanie krwi, badanie moczu, choroba Gravesa-Basedowa, choroba nerek, cukrzyca, echokardiogram, elektrokardiogram, koarktacja aorty, nadciśnienie białego fartucha, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nadciśnienie wtórne, otyłość, podwyższone ciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, retinopatia nadciśnieniowa, rezonans magnetyczny, stan przednadciśnieniowy, tomografia komputerowa, ultrasonografia nerek, wcześniactwo, wrodzona wada serca, wskaźnik masy ciała - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Objawy
Naczyniakomłoniak (angiosarcoma) to rzadki, wysoce złośliwy nowotwór wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych lub limfatycznych, charakteryzujący się szybkim wzrostem, agresywnym przebiegiem oraz wysokim ryzykiem przerzutów, najczęściej do płuc, węzłów chłonnych, kości, wątroby i mózgu. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od lokalizacji guza – od zmian skórnych przypominających siniaki, przez guzy piersi (pierwotne u młodszych kobiet i wtórne po radioterapii u starszych), po objawy narządowe, takie jak ból brzucha i żółtaczka w przypadku zajęcia wątroby czy duszność i ból w klatce piersiowej przy lokalizacji sercowej. Mediana przeżycia waha się od 6 do 16 miesięcy, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia na poziomie 30-38%, przy czym rokowanie jest gorsze w przypadku choroby z przerzutami (mediana przeżycia 3-12 miesięcy, 5-letnie przeżycie około 15%). Lokalizacja narządowa, wielkość guza powyżej 5 cm, starszy wiek pacjenta, wysoki stopień złośliwości oraz obecność przerzutów to czynniki niekorzystne prognostycznie. Naczyniakomłoniak wątroby cechuje się szczególnie złym rokowaniem (mediana przeżycia poniżej 6 miesięcy, 2-letnie przeżycie 3%), a naczyniakomłoniak serca – mediana przeżycia 10-16 miesięcy i 5-letnie przeżycie 14%.
biopsja, ból w klatce piersiowej, brodawka sutkowa, czerniak anaplastyczny, duszność, echokardiogram, hepatomegalia, immunoterapia, jama otrzewnowa, krwioplucie, lokalizacja guza, margines chirurgiczny, mózg, naczyniakomłoniak, nawrót choroby, niedokrwistość, nowotwór wtórny, objawy neurologiczne, omdlenie, owrzodzenie, płuco, popromienne zapalenie skóry, poty nocne, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut nowotworowy, radiodermatitis, radioterapia, rak nabłonkowy, rak piersi, rezonans magnetyczny, śródbłonek naczyń, stadium zaawansowania choroby, stopień zróżnicowania, tomografia komputerowa, ucisk na rdzeń kręgowy, ultrasonografia, utrata masy ciała, węzeł chłonny, wyciek z brodawki, wysięk opłucnowy, złamanie patologiczne, zmiana skórna, zmiany satelitarne, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki aorty – Objawy
Choroba zastawki aorty, obejmująca głównie stenozę i niedomykalność, jest schorzeniem postępującym, które może przebiegać bezobjawowo przez 10-20 lat. W przypadku zwężenia zastawki aorty, powierzchnia zastawki zmniejsza się średnio o 0,1-0,3 cm² rocznie, a gradient ciśnienia skurczowego wzrasta o 10-15 mmHg rocznie. Progresja jest szybsza u pacjentów starszych z chorobą wieńcową i przewlekłą niewydolnością nerek oraz u osób z wrodzonymi anomaliami zastawki (np. dwupłatkową). Choroba dzieli się na cztery stadia od ryzyka rozwoju (stadium A) do ciężkiej objawowej postaci (stadium D), przy czym pojawienie się objawów takich jak duszność, ból w klatce piersiowej, omdlenia czy obrzęki jest krytyczne dla decyzji terapeutycznych. Średni czas przeżycia bez leczenia chirurgicznego wynosi 2 lata przy duszności, 3 lata przy omdleniach i 5 lat przy bólu w klatce piersiowej, a 3-letnie przeżycie bez interwencji spada poniżej 30%.
angina, aorta, arytmia, ból w klatce piersiowej, cewnikowanie, choroba wieńcowa, choroba zastawki aorty, duszność, echokardiografia, echokardiogram, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, niedomykalność zastawki aorty, niewydolność serca, palpitacje, przerost mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność nerek, regurgitacja, stenoza, stenoza zastawki aorty, szmer sercowy, udar mózgu, wada serca, wstrząs, zaburzenia rytmu serca, zakrzep krwi, zastawka dwupłatkowa, zawroty głowy, zwyrodnieniowe zapalenie stawów - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba chagasa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Chagasa, wywołana przez Trypanosoma cruzi, wymaga różnorodnych metod diagnostycznych dostosowanych do fazy choroby. W ostrej fazie (2-4 tygodnie po zakażeniu) zaleca się bezpośrednie badanie świeżej krwi, rozmazy barwione metodą Giemsy oraz metody zagęszczania (mikrohematokryt, test Strouta) o czułości 80-90%. W fazie przewlekłej, charakteryzującej się niską parazytemią, diagnostyka opiera się na serologii, stosując co najmniej dwa testy o różnych zasadach metodologicznych, np. ELISA (czułość 94-100%, swoistość 96-100%), pośrednią hemaglutynację (czułość 88-99%, swoistość 96-100%) oraz immunofluorescencję (czułość i swoistość ok. 98%). PCR jest użyteczne w fazie ostrej i reaktywacji, jednak w przewlekłej fazie wykrywa pasożyty u 40-70% pacjentów. Szybkie testy diagnostyczne (RDTs) mają czułość 75,5-99% i swoistość 70,9-100%, zalecane są jedynie do badań przesiewowych. Diagnostyka powinna uwzględniać kontekst epidemiologiczny, zwłaszcza u osób z obszarów endemicznych oraz u pacjentów z grup ryzyka, takich jak kobiety w ciąży, osoby z immunosupresją czy biorcy przeszczepów.
amplifikacja izotermiczna wspomagana pętlą, badania przesiewowe, badanie fizykalne, biopsja serca, choroba Chagasa, dysfagia, echokardiogram, elektrokardiogram, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, faza przewlekła, immunofluorescencja pośrednia, immunosupresja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kolonoskopia, niedociśnienie, PCR w czasie rzeczywistym, płyn mózgowo-rdzeniowy, pośrednia hemaglutynacja, przeszczep narządów, reakcja łańcuchowa polimerazy, rozmaz krwi, szybkie testy diagnostyczne, tachykardia, test ELISA, tomografia komputerowa, transfuzja krwi, trypanosoma cruzi, trypanosomoza amerykańska, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Epidemiologia
Choroba zastawki mitralnej, w tym niedomykalność i stenoza mitralna, stanowi istotne wyzwanie zdrowotne globalnie, dotykając około 24 milionów osób z niedomykalnością mitralną, której częstość wzrosła o 70% w latach 1990-2017, głównie w krajach rozwijających się. Etiologia jest zróżnicowana: w krajach rozwiniętych dominują degeneracyjne zmiany zastawki, natomiast w krajach o niskim i średnim dochodzie główną przyczyną jest reumatyczna choroba serca. Częstość występowania choroby rośnie wraz z wiekiem, szczególnie po 65. roku życia, a stenoza mitralna dotyka głównie kobiety, z początkiem objawów między 30. a 40. rokiem życia. Współistniejące schorzenia, takie jak niewydolność serca i migotanie przedsionków, pogarszają rokowanie, a wtórna niedomykalność mitralna zwiększa śmiertelność o 76%. Epidemiologia wykazuje także istotne różnice demograficzne i etniczne, z niedodiagnozowaniem i gorszymi wynikami u kobiet oraz mniejszości rasowych.
choroba reumatyczna serca, choroba tkanki łącznej, choroba wieńcowa, choroba zastawki mitralnej, degeneracyjna choroba zastawkowa, dysfunkcja lewej komory, echokardiografia, echokardiogram, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, migotanie przedsionków, niedomykalność mitralna, niewydolność serca, pierwotna niedomykalność mitralna, powiększenie lewego przedsionka, proteza zastawkowa, przewlekła choroba nerek, przewlekła niedokrwistość, przezcewnikowa wymiana zastawki, stenoza mitralna, wtórna niedomykalność mitralna, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka mitralna, zwyrodnienie śluzakowate - Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk powstający w wyniku turbulentnego przepływu krwi przez serce lub naczynia, słyszalny podczas osłuchiwania stetoskopem. Szmery dzielimy na niewinne (funkcjonalne), często występujące u noworodków i dzieci, oraz patologiczne, które mogą wskazywać na wrodzone lub nabyte wady serca, takie jak niedomykalność czy zwężenie zastawek aortalnej, mitralnej, trójdzielnej lub płucnej, kardiomiopatię przerostową, ubytki przegrody międzyprzedsionkowej/międzykomorowej czy infekcje serca. Szmery klasyfikuje się według czasu występowania w cyklu sercowym (skurczowe, rozkurczowe, ciągłe) oraz intensywności (skala 1-6). W populacji pediatrycznej szmery występują u około 80% dzieci, z czego większość to szmery niewinne, natomiast u dorosłych około 10%. Szczególną uwagę wymaga ocena szmerów u noworodków ze względu na wyższe ryzyko patologii. Diagnostyka obejmuje echokardiografię, EKG, RTG klatki piersiowej oraz badania laboratoryjne, a w wybranych przypadkach cewnikowanie serca.
anemia, annuloplastyka, cewnikowanie serca, echokardiogram, elektrokardiogram, gorączka, kardiolog dziecięcy, kardiomiopatia przerostowa, MitraClip, nadczynność tarczycy, niedomykalność aortalna, niedomykalność mitralna, niedomykalność płucna, niedomykalność trójdzielna, niewinny szmer sercowy, niewydolność serca, patologiczny szmer sercowy, populacja pediatryczna, pulsoksymetria, sinica, stetoskop, szmer ciągły, szmer rozkurczowy, szmer sercowy, szmer skurczowy, TAVR, turbulentny przepływ krwi, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada wrodzona serca, wrodzona wada serca, zastawka serca, zespół terapeutyczny, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej, zwężenie zastawki płucnej, zwężenie zastawki trójdzielnej - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową (PA/IVS) to rzadka, złożona wada wrodzona serca, charakteryzująca się całkowitym brakiem drożności zastawki płucnej przy nieobecności ubytku w przegrodzie międzykomorowej. Wada ta prowadzi do całkowitego zablokowania przepływu krwi z prawej komory do tętnicy płucnej, co skutkuje krytycznym niedotlenieniem noworodka. Diagnostyka prenatalna opiera się na zaawansowanej echokardiografii i ultrasonografii, natomiast po urodzeniu stosuje się pulsoksymetrię, EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografię oraz cewnikowanie serca. W terapii natychmiastowej kluczowe jest podanie prostaglandyn (PGE1) w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego, co zapewnia przepływ krwi do płuc. Leczenie interwencyjne obejmuje balonową walwulotomię, balonową septostomię przedsionkową, stentowanie przewodu tętniczego oraz zespolenia systemowo-płucne, takie jak zespolenie Blalock-Taussig, dostosowane indywidualnie do anatomii i funkcji prawej komory oraz zastawki trójdzielnej.
atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorowa, balonowa septostomia przedsionkowa, cewnikowanie serca, dysfagia, echokardiografia, echokardiogram, elektrokardiogram, infuzja prostaglandyn, kardiologia płodowa, kardiologiczny oddział intensywnej terapii, naczynie wieńcowe, oddział intensywnej terapii noworodkowej, otwór owalny, procedura Fontana, procedura Glenna, procedura hybrydowa, przegroda międzykomorowa, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rtg klatki piersiowej, stentowanie, walwulotomia balonowa, wrodzona wada serca, zapalenie wsierdzia, zastawka płucna, zastawka trójdzielna, zespolenie Blalock-Taussig, zespolenie systemowo-płucne - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie tętnicze – Diagnostyka i diagnoza
Nadciśnienie tętnicze definiuje się jako utrzymujące się wartości ciśnienia krwi ≥130/80 mmHg według wytycznych ACC/AHA 2017, z klasyfikacją obejmującą ciśnienie prawidłowe (<120/80 mmHg), podwyższone (120-129/<80 mmHg), nadciśnienie 1. stopnia (130-139/80-89 mmHg) oraz 2. stopnia (≥140/90 mmHg). Diagnostyka opiera się na wielokrotnych pomiarach ciśnienia w warunkach gabinetowych oraz poza nim, z wykorzystaniem ambulatoryjnego monitorowania ciśnienia krwi (ABPM) i domowych pomiarów (HBPM). ABPM, uznawane za złoty standard, definiuje nadciśnienie przy średnich dobowych wartościach ≥130/80 mmHg, dziennych ≥135/85 mmHg i nocnych ≥120/70 mmHg. Diagnostyka uwzględnia także rozpoznanie specyficznych fenotypów, takich jak nadciśnienie białego fartucha, maskowane czy nocne. Potwierdzenie rozpoznania wymaga co najmniej dwóch podwyższonych odczytów podczas osobnych wizyt, a w przypadku wartości >160/100 mmHg z objawami uszkodzenia narządowego diagnoza może być postawiona szybciej.
ABPM, badanie dna oka, badanie fizykalne, cholesterol całkowity, ciśnienie krwi, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, echokardiogram, EKG, HBPM, hemoglobina glikowana, izolowane nadciśnienie skurczowe, nadciśnienie białego fartucha, nadciśnienie maskowane, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, profil lipidowy, przełom nadciśnieniowy, przerost lewej komory, sfigmomanometr, stan przedrzucawkowy, udar mózgu, ultrasonografia dopplerowska, uszkodzenie narządowe, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Epidemiologia
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) stanowi około 60% napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT), z wyraźną przewagą u kobiet (stosunek 2:1). Częstość występowania PSVT wynosi około 35/100 000 osób rocznie, a rozpowszechnienie w populacji to 2,25/1000. AVNRT najczęściej manifestuje się w wieku około 32 lat, rzadko u dzieci poniżej 5. roku życia, i zwykle występuje u osób z prawidłową strukturą serca, choć może współistnieć z chorobami strukturalnymi, zwłaszcza wrodzonymi wadami serca. Etiologia AVNRT jest wieloczynnikowa, z możliwym wpływem hormonalnym (np. ciąża, fazy cyklu miesiączkowego) oraz potencjalnym, choć nie do końca poznanym, podłożem genetycznym. Wysiłek fizyczny i czynniki środowiskowe (kawa, alkohol) mogą prowokować epizody arytmii, a atypowe formy AVNRT częściej występują u młodych mężczyzn, zwłaszcza sportowców.
ablacja cewnikowa, arytmia komorowa, autonomiczny układ nerwowy, badanie elektrofizjologiczne, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, echokardiogram, elektrofizjolog, elektrokardiogram, kardiolog, markery sercowe, monitor Holtera, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, strukturalna choroba serca, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wieńcowa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba wieńcowa (CAD) jest najczęstszą chorobą serca, charakteryzującą się zwężeniem lub zablokowaniem tętnic wieńcowych, co prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. W diagnostyce kluczowe jest zebranie szczegółowego wywiadu, badanie fizykalne oraz ocena czynników ryzyka, takich jak dyslipidemia (profil lipidowy: cholesterol całkowity, LDL, HDL, trójglicerydy), podwyższone stężenia lipoproteiny (a), apolipoproteiny B, hs-CRP, fibrynogenu, HbA1c oraz troponin sercowych. Podstawowe badania obrazowe obejmują EKG, Holter EKG, testy wysiłkowe (z możliwością obrazowania echokardiograficznego lub izotopowego), echokardiografię, tomografię komputerową (calcium score, CTCA, HeartFlow Analysis), rezonans magnetyczny serca (w tym qCMR) oraz PET serca. Koronarografia pozostaje złotym standardem, umożliwiając ocenę anatomiczną i hemodynamiczną zwężeń (FFR, IVUS) oraz jest wskazana u pacjentów z wysokim ryzykiem lub ostrym zespołem wieńcowym.
angiografia tomografii komputerowej, angiografia wieńcowa, białko C-reaktywne, cholesterol całkowity, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, dysfunkcja mikrokrążenia wieńcowego, echokardiografia wysiłkowa, echokardiogram, elektrokardiogram, fibrynogen, frakcja LDL, hemoglobina glikowana, holter EKG, koronarografia, lipoproteina a, mięsień sercowy, mostek mięśniowy, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pozytonowa tomografia emisyjna, profil lipidowy, rezonans magnetyczny serca, scyntygrafia perfuzyjna, skurcz naczyń wieńcowych, tętnica wieńcowa, trójglicerydy, troponina sercowa, ultrasonografia wewnątrznaczyniowa, wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych, zawał serca, zawał serca z uniesieniem odcinka ST - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak aorty piersiowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Tętniak aorty piersiowej, stanowiący uwypuklenie osłabionej ściany aorty w obrębie klatki piersiowej, występuje u około 6-10 na 100 000 osób i rozwija się najczęściej w aorcie wstępującej, zstępującej lub łuku aorty. Etiologia obejmuje miażdżycę, urazy oraz zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, który przyspiesza tempo wzrostu tętniaka (0,1-0,2 cm rocznie). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych: echokardiografii, tomografii komputerowej, angiografii rezonansu magnetycznego oraz echokardiografii przezprzełykowej. Objawy, gdy występują, wynikają z ucisku sąsiednich struktur i obejmują ból w klatce piersiowej, duszność, chrypkę, kaszel z krwią oraz objawy niewydolności serca. Kluczowe jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych, perfuzji tkanek oraz funkcji oddechowych, a także ocena diurezy i stanu neurologicznego pacjenta.
angiografia rezonansu magnetycznego, aorta wstępująca, beta-bloker, ciśnienie krwi, drenaż płynu mózgowo-rdzeniowego, duszność, dysfunkcja nerek, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram, łuk aorty, martwica torbielowata błony środkowej, miażdżyca, nerw krtaniowy, niedodma, niedomykalność aortalna, niedrożność przeszczepu, operacja korzenia aorty, paraplegia, perfuzja tkanek, rehabilitacja kardiologiczna, rozwarstwienie aorty, spirometria zachęcająca, stent-graft, tętniak aorty piersiowej, tomografia komputerowa, torakotomia, trudności w oddychaniu, wewnątrznaczyniowa naprawa tętniaka aorty, zapalenie płuc, zastawka aortalna, zatorowość płucna, zespół Marfana, żyła główna górna - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna – Epidemiologia
Atrezja płucna jest rzadką wrodzoną wadą serca, występującą z częstością około 1 na 7500 do 1 na 10 000 żywych urodzeń, zróżnicowaną w zależności od populacji i formy wady. Wyróżnia się dwie główne postaci: atrezję płucną z nienaruszoną przegrodą międzykomorową (PA/IVS) o częstości około 4-8,3 na 100 000 żywych urodzeń oraz atrezję płucną z ubytkiem przegrody międzykomorowej (PA/VSD), stanowiącą 1-2% wszystkich wrodzonych wad serca. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (m.in. mikrodelecję 22q11.2 w 25-32% przypadków PA/VSD), środowiskowe oraz rodzinne, a także ekspozycję na teratogeny i infekcje wirusowe w ciąży, np. Coxsackie B. Diagnostyka prenatalna opiera się na echokardiografii płodu, co umożliwia wczesne planowanie leczenia i poprawia rokowanie. Atrezja płucna wymaga dożywotniego monitorowania kardiologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka infekcyjnego zapalenia wsierdzia oraz konieczności regularnych badań obrazowych i interwencji chirurgicznych.
atrezja płucna, atrezja płucna z nienaruszoną przegrodą międzykomorową, atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej, atrezja zastawki trójdzielnej, echokardiografia płodu, echokardiogram, EKG, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiologia płodowa, PA/VSD, przegroda międzykomorowa, rezonans magnetyczny serca, saturacja tlenem, sinicza wrodzona wada serca, teratogen, wirus Coxsackie B, wrodzona wada serca, wydolność wysiłkowa, zatoka wieńcowa, zespół Fallota, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne – Leczenie
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne (TAPVR) to rzadka, wrodzona wada serca, w której wszystkie cztery żyły płucne łączą się nieprawidłowo z prawym przedsionkiem zamiast z lewym. Wada ta jest śmiertelna bez interwencji chirurgicznej, a operacja jest konieczna u wszystkich pacjentów. Wczesna diagnostyka i leczenie chirurgiczne zapewniają przeżywalność około 97%. Czas zabiegu zależy od obecności obstrukcji: noworodki z obstrukcyjną formą wymagają natychmiastowej operacji, natomiast dzieci z formą nieobstrukcyjną mogą być operowane planowo w ciągu dni lub tygodni. Przedoperacyjna stabilizacja obejmuje tlenoterapię, leki inotropowe, terapię prostaglandynami, ECMO oraz ewentualną balonową septostomię przedsionkową. Diagnostyka przedoperacyjna opiera się na echokardiogramie i EKG, a profilaktyka przeciwbakteryjna może być wskazana u wybranych pacjentów.
arytmia, ASD, balonowa septostomia przedsionkowa, bypass sercowo-płucny, dobutamina, echokardiogram, ECMO, infekcyjne zapalenie wsierdzia, izoproterenol, krążenie pozaustrojowe, lek inotropowy, lek wazodylatacyjny, milrinon, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, PFO, przełom nadciśnienia płucnego, sternotomia, TAPVR, TAPVR typ nadsercowy, TAPVR typ podsercowy, TAPVR typ sercowy, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wrodzona wada serca, zwężenie żył płucnych - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ehlersa-danlosa – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Ehlersa-Danlosa (ZED) to grupa dziedzicznych zaburzeń tkanki łącznej charakteryzujących się nadmierną ruchomością stawów, rozciągliwością skóry oraz kruchością tkanek. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu fizykalnym, w tym ocenie nadmiernej ruchomości stawów za pomocą 9-punktowej skali Beightona, gdzie wynik ≥5 punktów wskazuje na uogólnioną hipermobilność. Kluczowe jest zebranie wywiadu rodzinnego oraz ocena cech klinicznych, takich jak rozciągliwość skóry, blizny o charakterze bibułki papierosowej, skłonność do siniaków i złe gojenie ran. Testy genetyczne, w tym sekwencjonowanie nowej generacji (NGS), potwierdzają diagnozę większości typów ZED z wyjątkiem hipermobilnego (hZED), dla którego diagnoza opiera się wyłącznie na kryteriach klinicznych. W przypadku naczyniowego ZED (nZED) istotna jest analiza genu COL3A1, a testy genetyczne wykrywają 98% mutacji odpowiedzialnych za ten typ.
badanie biochemiczne, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, biopsja skóry, blizna zanikowa, diagnostyka prenatalna, echokardiogram, elektromiografia, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, klasyczny zespół Ehlersa-Danlosa, kolagen typu V, kruchość tkanek, kyfoza, multidyscyplinarny zespół, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, nadmierna ruchomość stawów, pęknięcie tętnicy, poradnictwo rodzinne, rezonans magnetyczny, rozciągliwość skóry, ruchomość stawów, sekwencjonowanie nowej generacji, siniaczenie, skala Beightona, skolioza, test funkcji płuc, test genetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wywiad medyczny, zaburzenie tkanki łącznej, zespół Ehlersa-Danlosa - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kardiomiopatia to zespół chorób mięśnia sercowego, obejmujący typy rozstrzeniową, przerostową i restrykcyjną, które prowadzą do osłabienia funkcji pompowania serca i są główną przyczyną niewydolności serca oraz kwalifikacji do przeszczepu. Diagnostyka opiera się na badaniach EKG, echokardiograficznych i testach wysiłkowych, a pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w ocenie ryzyka, monitorowaniu parametrów życiowych (np. ciśnienie skurczowe często niskie z wąskim ciśnieniem tętna), podawaniu leków (beta-blokery, inhibitory ACE, diuretyki) oraz edukacji pacjentów. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje wywiad, badanie fizykalne, ocenę tolerancji wysiłku i przestrzegania farmakoterapii, a także identyfikację czynników etiologicznych, takich jak alkoholizm czy obciążenia rodzinne.
antykoagulant, arytmia, beta-bloker, bilans płynów, ból w klatce piersiowej, ciśnienie tętna, dieta niskosodowa, diuretyk, duszność, echokardiogram, elektrofizjolog, inhibitor ACE, kardiomiopatia okołoporodowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, mięsień sercowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, obrzęk, obrzęk płuc, omdlenie, ortopnea, przeszczep serca, rehabilitacja kardiologiczna, retencja płynów, rzut serca, test wysiłkowy, tolerancja wysiłku, urządzenie wspomagające lewą komorę, zaburzenie rytmu serca, zator - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Diagnostyka i diagnoza
Pniowiec tętniczy to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością pojedynczego dużego naczynia tętniczego wychodzącego z serca, zamiast dwóch prawidłowych – aorty i tętnicy płucnej. Wada ta najczęściej współistnieje z ubytkiem w przegrodzie międzykomorowej (VSD), co prowadzi do mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej. Diagnostyka prenatalna opiera się na przezklatkowym badaniu echokardiograficznym płodu (dokładność około 92,3%), ultrasonografii 3D/4D oraz technikach dopplerowskich, umożliwiających wizualizację pojedynczego pnia tętniczego i tętnic płucnych. Po urodzeniu rozpoznanie wspomagają objawy kliniczne takie jak sinica, tachypnea, hepatomegalia, tachykardia oraz charakterystyczne szmery serca. Diagnostyka obrazowa obejmuje echokardiografię, EKG, RTG klatki piersiowej, cewnikowanie serca, tomografię komputerową (CCT) i rezonans magnetyczny serca (CMRI), które pozwalają na ocenę anatomii, funkcji serca oraz powikłań, w tym nadciśnienia płucnego.
atrezja płucna, cewnikowanie serca, choroba naczyniowa płuc, echokardiogram, echokardiogram płodowy, elektrokardiogram, hepatomegalia, kardiomegalia, nadciśnienie płucne, pniowiec tętniczy, pulsoksymetria, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, sinica, śródpiersie, szmer serca, tachykardia, tachypnea, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, ubytek przegrody międzykomorowej, ultrasonografia 3D i 4D, zaburzenia oddychania, zastoinowa niewydolność serca, zastój płucny, zespół delecji 22q11.2, zespół DiGeorge’a - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie tętnicze – Diagnostyka i diagnoza
Nadciśnienie tętnicze, często określane jako „cicha choroba”, wymaga precyzyjnej diagnostyki opartej na wielokrotnych pomiarach ciśnienia krwi, wykonywanych zgodnie z protokołem. Diagnoza powinna opierać się na co najmniej dwóch lub trzech podwyższonych odczytach podczas różnych wizyt, z uwzględnieniem wartości progowych: pomiar gabinetowy ≥140/90 mmHg, domowy ≥135/85 mmHg oraz 24-godzinny ambulatoryjny pomiar (ABPM) z wartościami średnimi dobowymi ≥130/80 mmHg, dziennymi ≥135/85 mmHg lub nocnymi ≥120/70 mmHg. ABPM jest złotym standardem diagnostycznym, umożliwiającym wykrycie nadciśnienia białego fartucha, maskowanego oraz ocenę rytmu dobowego ciśnienia. Alternatywnie stosuje się domowy pomiar ciśnienia (HBPM) z co najmniej dwoma pomiarami rano i wieczorem przez minimum 3-7 dni, potwierdzając nadciśnienie przy średniej ≥135/85 mmHg. Kluczowe jest także prawidłowe dobranie mankietu i technika pomiaru, aby uniknąć błędów diagnostycznych.
ABPM, albuminuria, ambulatoryjny pomiar ciśnienia, badanie dna oka, badanie neuroobrazowe, ciśnienie krwi, echokardiogram, elektrokardiogram, funkcja nerek, GFR, guz chromochłonny, HBPM, nadciśnienie białego fartucha, nadciśnienie drugiego stopnia, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze wtórne, pierwotny hiperaldosteronizm, powikłania sercowo-naczyniowe, proteinuria, przełom nadciśnieniowy, retinopatia nadciśnieniowa, sfigmomanometr, zespół bezdechu sennego, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki aortalnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Niedomykalność zastawki aortalnej (AR) to patologia charakteryzująca się wstecznym przepływem krwi z aorty do lewej komory podczas rozkurczu, co prowadzi do przeciążenia objętościowego lewej komory. AR może mieć przebieg ostry lub przewlekły, z ryzykiem śmiertelności sięgającym 75% w ciągu 10 lat od rozpoznania ciężkiej postaci. Etiologia obejmuje zmiany degeneracyjne związane ze starzeniem, nadciśnienie tętnicze, infekcje bakteryjne, kiłę oraz urazy. Klinicznie początkowo może przebiegać bezobjawowo, jednak w zaawansowanym stadium dominują objawy niewydolności lewokomorowej, takie jak duszność, zmęczenie i zawroty głowy. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, echokardiografii oraz monitorowaniu parametrów hemodynamicznych. Leczenie farmakologiczne obejmuje inhibitory ACE, beta-blokery, leki antyarytmiczne, przeciwzakrzepowe oraz diuretyki, a w ciężkich przypadkach wskazana jest interwencja chirurgiczna – naprawa lub wymiana zastawki, w tym przezcewnikowa (TAVR). Wskazania do operacji obejmują objawową ciężką AR oraz dysfunkcję lewej komory (frakcja wyrzutowa <55%, wymiar końcowo-skurczowy >55 mm).
arytmia, beta-bloker, diuretyk, duszność, duszność nocna, dysfunkcja lewej komory, echokardiografia, echokardiogram, frakcja wyrzutowa, infekcja dróg oddechowych, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, kołatanie serca, krwioplucie, lek antyarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, naprawa zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki aortalnej, niewydolność serca, nifedypina, obrzęk płuc, ortopnoe, ostra niedomykalność zastawki aortalnej, profilaktyczna antybiotykoterapia, przewlekła niedomykalność zastawki aortalnej, przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, regurgitacja, rehabilitacja kardiologiczna, szmer sercowy, terapia przeciwzakrzepowa, wymiana zastawki aortalnej, zabieg urologiczny, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wsierdzia, zastawka mechaniczna, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba zastawki mitralnej obejmuje zwężenie (stenozę), niedomykalność (regurgitację) oraz wypadanie płatka zastawki (prolaps), które wpływają na hemodynamikę lewego przedsionka i komory. Diagnostyka pielęgniarska opiera się na osłuchiwaniu szmerów sercowych, monitorowaniu parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, saturacja) oraz ocenie objawów takich jak duszność wysiłkowa, orthopnea, napadowa duszność nocna, obrzęki obwodowe i objawy zastoju płucnego. Warto zwrócić uwagę na przyrost masy ciała >1,5 kg/dobę jako wskaźnik przeciążenia płynowego. Leczenie farmakologiczne obejmuje diuretyki, beta-blokery, leki przeciwzakrzepowe i antyarytmiczne, a w przypadku niewystarczającej kontroli objawów stosuje się interwencje zabiegowe: balonową walwuloplastykę, naprawę lub wymianę zastawki, a także minimalnie inwazyjne procedury przezcewnikowe, takie jak MitraClip, szczególnie u pacjentów geriatrycznych lub z przeciwwskazaniami do operacji.
antykoagulant, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, diuretyk, duszność nocna, duszność wysiłkowa, echokardiogram, gorączka reumatyczna, kołatanie serca, krwioplucie, migotanie przedsionków, MitraClip, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność mitralna, niewydolność serca, obrzęk płuc, orthopnea, perfuzja, pojemność minutowa serca, stenoza mitralna, szmer sercowy, terapia przeciwzakrzepowa, walwuloplastyka balonowa, wymiana zastawki, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wsierdzia, zastawka dwudzielna, zastawka mitralna, zastój w krążeniu płucnym, zatorowość - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) diagnozuje się na podstawie kryteriów berlińskich (2012) oraz nowej definicji globalnej (2024), które uwzględniają ostry początek objawów, obustronne zacienienia w badaniach obrazowych (RTG, TK lub ultrasonografia płuc), niewydolność oddechową niewytłumaczalną przez niewydolność serca lub przewodnienie oraz zaburzenia oksygenacji z wartością PaO₂/FiO₂ ≤ 300 mmHg przy PEEP ≥ 5 cm H₂O lub alternatywnie SpO₂/FiO₂ ≤ 315 (przy SpO₂ < 97%) u pacjentów niewentylowanych mechanicznie. ARDS klasyfikuje się na łagodny (200 mmHg < PaO₂/FiO₂ ≤ 300 mmHg), umiarkowany (100 mmHg < PaO₂/FiO₂ ≤ 200 mmHg) i ciężki (PaO₂/FiO₂ ≤ 100 mmHg). Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (RTG, TK, ultrasonografia płuc), gazometrię tętniczą, pulsoksymetrię oraz wykluczenie kardiogennego obrzęku płuc za pomocą EKG, echokardiografii i oznaczenia BNP (< 100 pg/ml). Identyfikacja przyczyny ARDS wymaga posiewów krwi, badania plwociny i bronchoskopii. W praktyce klinicznej ARDS jest często niedodiagnozowany (około 40% przypadków), co wynika z trudności interpretacyjnych i zmienności stanu pacjenta.
badanie obrazowe, badanie plwociny, biomarker ARDS, bronchoskopia, duszność, echokardiogram, elektrokardiogram, gazometria tętnicza, hipoksemia, kardiogenny obrzęk płuc, krwawienie pęcherzykowe, lotne związki organiczne, ostra niewydolność oddechowa, peptyd natriuretyczny typu B, posiew krwi, pulsoksymetria, rtg klatki piersiowej, sepsa, sinica, stosunek PaO2/FiO2, tachypnoe, tomografia komputerowa, trzeszczenia, ultrasonografia płuc, zakażenie, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Imatinib Sandoz
Imatynib, stosowany w dawkach 100 mg i 400 mg, wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na liczne potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza z inhibitorami i induktorami CYP3A4, co może wpływać na jego metabolizm i skuteczność terapeutyczną. U pacjentów po tyreoidektomii konieczne jest ścisłe monitorowanie TSH z powodu ryzyka niedoczynności tarczycy. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, dlatego u chorych z zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentów z GIST z przerzutami do wątroby zaleca się regularną kontrolę enzymów wątrobowych i morfologii krwi. Istotne jest także monitorowanie masy ciała z uwagi na ryzyko zatrzymania płynów (około 2,5% pacjentów z CML), które może manifestować się wysiękiem opłucnowym, obrzękami, wodobrzuszem czy obrzękiem płuc, szczególnie u osób starszych i z chorobami serca w wywiadzie.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, cytopenia, echokardiogram, enzym wątrobowy, faza akceleracji CML, fototoksyczność, hepatotoksyczność, hormon tyreotropowy, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, kwaśna alfa-glikoproteina, małopłytkowość, martwica wątroby, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, ostra białaczka limfoblastyczna, piorunujące zapalenie wątroby, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, rearanżacja genu PDGFR, stężenie troponiny, substrat CYP3A4, tyreoidektomia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodobrzusze, wstrząs kardiogenny, wysięk opłucnowy, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, żołądek arbuzowaty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paclitaxelum Accord
Paklitaksel powinien być podawany wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii przeciwnowotworowej, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym duszności, niedociśnienia tętniczego, obrzęku naczynioruchowego oraz uogólnionej pokrzywki, które występują u mniej niż 1% pacjentów po odpowiedniej premedykacji (kortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe, antagoniści receptorów H₂). Miejsce wkłucia dożylnego wymaga stałej obserwacji z uwagi na ryzyko wynaczynienia. Neutropenia jest głównym ograniczającym dawkę działaniem toksycznym, dlatego konieczne jest monitorowanie morfologii krwi i ponowne podanie leku dopiero po osiągnięciu liczby granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1500/mm³ (≥ 1000/mm³ u pacjentów z mięsakiem Kaposiego) oraz płytek krwi ≥ 100 000/mm³ (≥ 75 000/mm³ u pacjentów z mięsakiem Kaposiego). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza umiarkowanymi i ciężkimi, istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego zahamowania czynności szpiku kostnego, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania. Paklitaksel jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z wyjściową ciężką cholestazą.
antagonista receptora H2, bradykardia, ciężka reakcja nadwrażliwości, czynnik stymulujący wzrost granulocytów, duszność, działanie teratogenne, echokardiogram, elektrokardiogram, granulocyt obojętnochłonny, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, mięsak Kaposiego, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedrobnokomórkowy rak płuc, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka uogólniona, polioksyetylowany olej rycynowy, rak jajnika, rak piersi, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie płuc, uwalnianie histaminy, wentrykulografia izotopowa, wynaczynienie, zaburzenie układu przewodzącego serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Niewydolność serca (HF) to złożony zespół kliniczny charakteryzujący się upośledzonym wyrzutem krwi i napełnianiem komór, prowadzącym do niedostatecznej perfuzji narządów oraz zastoju płynów w płucach i tkankach obwodowych. Opieka pielęgniarska odgrywa kluczową rolę w leczeniu i edukacji pacjentów, koncentrując się na poprawie kurczliwości mięśnia sercowego, zarządzaniu objętością płynów (m.in. stosowanie diuretyków, ograniczenie sodu do 2-3 g/dobę i płynów do około 2 litrów/dobę), zapobieganiu powikłaniom oraz promowaniu tolerancji aktywności fizycznej (zalecane 30 minut codziennej aktywności). Monitorowanie masy ciała (wzrost >1-1,3 kg/dobę lub >2,3 kg/tydzień) i objawów niewydolności jest niezbędne do wczesnej interwencji. Interwencje farmakologiczne obejmują stosowanie inhibitorów ACE, ARB, beta-blokerów, leków inotropowych oraz digoksyny, z uwzględnieniem monitorowania toksyczności i parametrów życiowych.
antagonista aldosteronu, beta-bloker, bezdech senny, bloker receptora angiotensyny, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, cukrzyca, digoksyna, diuretyk, duszność, echokardiogram, inhibitor ACE, kardiowerter-defibrylator, kurczliwość mięśnia sercowego, lek inotropowy, nadciśnienie tętnicze, nadmiar płynów, niewydolność serca, obrzęk płuc, opieka hospicyjna, opieka paliatywna, otyłość, perfuzja tkankowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przeszczep serca, rehabilitacja kardiologiczna, stymulator dwukomorowy, terapia resynchronizująca serce, wyrzut krwi, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wymiany gazowej, zakrzepica, zastój płucny, zatrzymywanie płynów, zmniejszony rzut serca - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Epidemiologia
Ostra białaczka szpikowa (AML) jest najczęstszym typem ostrej białaczki u dorosłych, charakteryzującym się klonalną ekspansją i zahamowaniem różnicowania komórek progenitorowych szpiku. Zachorowalność na AML rośnie globalnie, z 144 645 nowymi przypadkami w 2021 roku i standaryzowanym według wieku wskaźnikiem zachorowalności (ASIR) wynoszącym około 4,3 na 100 000 osób rocznie w USA. Mediana wieku diagnozy to około 68 lat, a choroba częściej dotyka mężczyzn (stosunek mężczyźni:kobiety 1,3-1,4:1). Wskaźniki zachorowalności i śmiertelności są wyższe w krajach o wysokim wskaźniku społeczno-demograficznym (SDI), a prognozy przewidują dalszy wzrost liczby przypadków, zwłaszcza w populacji osób starszych. Pięcioletni względny wskaźnik przeżycia w USA wynosi 24-31%, z wyraźnie gorszym rokowaniem u pacjentów ≥60 lat (3-8%) w porównaniu z młodszymi pacjentami (do 50%).
choroba resztkowa, cytometria przepływowa, echokardiogram, elektrokardiogram, epidemiologia molekularna, klonalna ekspansja, monitor Holtera, morfologia krwi, mutacja genetyczna, narażenie na benzen, nawrót AML, nawrót białaczki, niewydolność szpiku kostnego, nowotwór mieloproliferacyjny, ostra białaczka szpikowa, pięcioletni wskaźnik przeżycia, rozmaz krwi, standaryzowany współczynnik zachorowalności, wskaźnik przeżycia, wskaźnik śmiertelności, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki aorty – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zastawki aorty manifestuje się jako stenoza lub niedomykalność zastawki, co wymaga precyzyjnej diagnostyki obejmującej badanie fizykalne, echokardiografię, EKG, RTG klatki piersiowej, tomografię komputerową (CT) oraz rezonans magnetyczny (MRI). Echokardiografia dwuwymiarowa i Dopplerowska stanowią podstawę oceny funkcji zastawki, umożliwiając pomiar maksymalnej prędkości przepływu (≥4,0 m/s dla ciężkiej stenozy), średniego gradientu ciśnień (≥40 mm Hg) oraz powierzchni zastawki (<1,0 cm² w ciężkiej stenozie). Diagnostyka różnicowa obejmuje kardiomiopatię przerostową, choroby innych zastawek, chorobę wieńcową oraz sub- i suprawalwularną stenozę. Wskazane jest również stosowanie testów wysiłkowych i, w wybranych przypadkach, cewnikowania serca dla oceny hemodynamicznej i kwalifikacji do interwencji.
angiografia, arytmia, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, choroba zastawki aorty, droga odpływu lewej komory, echokardiografia dwuwymiarowa, echokardiografia obciążeniowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram, elektrokardiogram, gradient zastawkowy, kardiolog, kardiomiopatia przerostowa, próba wysiłkowa, przerost lewej komory, regurgitacja aortalna, rezonans magnetyczny serca, stenoza aortalna, szmer skurczowy, tomografia komputerowa serca, tony serca, zastawka aortalna - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) charakteryzuje się poszerzeniem i osłabieniem lewej komory serca, prowadząc do zmniejszenia rzutu serca i rozwoju niewydolności serca. Objawy kliniczne obejmują duszność spoczynkową, ortopnoe, kołatanie serca, obrzęki oraz zmęczenie. Diagnostyka opiera się na EKG, echokardiografii i testach wysiłkowych. Kluczowe diagnozy pielęgniarskie to zmniejszony rzut serca, nadmiar płynów, zaburzenia wymiany gazowej oraz ryzyko niestabilnego ciśnienia krwi. Opieka pielęgniarska koncentruje się na monitorowaniu parametrów życiowych (np. ciśnienie krwi co godzinę, diureza, masa ciała), poprawie funkcji oddechowej (tlenoterapia 2-4 l/min), zarządzaniu aktywnością, kontroli farmakoterapii (m.in. inhibitory ACE, beta-blokery, diuretyki pętlowe) oraz wsparciu psychologicznym pacjenta.
ablacja serca, antagonista aldosteronu, bloker receptora angiotensyny, digoksyna, diuretyk pętlowy, duszność nocna napadowa, duszność spoczynkowa, duszność wysiłkowa, dysfagia, dysfunkcja komór, echokardiografia, echokardiogram, inhibitor ACE, kardiomegalia, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiowerter-defibrylator, kołatanie serca, lek moczopędny, niewydolność serca, orthopnoe, osłuchiwanie płuc, poszerzenie żył szyjnych, przeszczep serca, przewodnienie, rzut serca, stymulator dwukomorowy, tachykardia, trzeszczenia w płucach, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie perfuzji tkankowej - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym typem napadowej częstoskurczu nadkomorowego, stanowiąc 60-70% przypadków SVT. Diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz rejestracji 12-odprowadzeniowego EKG podczas epizodu, gdzie obserwuje się regularny częstoskurcz z wąskimi zespołami QRS (<120 ms) i częstością 140-280/min. Charakterystyczne cechy EKG to brak widocznych załamków P lub ich ukrycie w QRS, obecność retrogradnych załamków P w 60% przypadków, pseudo-załamków R w V1 lub S w II, III, aVF oraz krótki odstęp RP. Czułość i swoistość obecności załamka r w aVR i V1 wynosi odpowiednio 90,1% i 100%. Diagnostyka uzupełniana jest długoterminowym monitorowaniem rytmu (Holter 24-48h, rejestratory zdarzeń, implantowane rejestratory pętlowe), badaniami laboratoryjnymi (TSH, elektrolity, markery sercowe) oraz obrazowymi (echokardiogram, test wysiłkowy). Wskazane jest także badanie elektrofizjologiczne, które stanowi złoty standard diagnostyczny, pozwalając na precyzyjne zlokalizowanie obwodu reentry i różnicowanie typów AVNRT (typowe slow-fast 90-95%, atypowe fast-slow 5-8%, rzadkie slow-slow 1-2%).
12-odprowadzeniowe EKG, ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiogram, elektrokardiogram, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, manewr wagalny, monitorowanie holterowskie, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, omdlenie, pęczek Hisa, próba wagalna, przedwczesny skurcz przedsionkowy, rejestrator zdarzeń, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, test wysiłkowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie rytmu serca, załamek P, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół marfana – Leczenie
Zespół Marfana to wieloukładowa choroba genetyczna tkanki łącznej, dla której nie istnieje leczenie przyczynowe. Terapia skupia się na zapobieganiu i leczeniu powikłań, zwłaszcza sercowo-naczyniowych, które stanowią główne zagrożenie życia. Kluczowe jest regularne monitorowanie układu sercowo-naczyniowego za pomocą echokardiografii, TK i MRI oraz stosowanie farmakoterapii obniżającej ciśnienie tętnicze i obciążenie ściany aorty, głównie beta-blokerów (propranolol, atenolol, metoprolol, nadolol) i antagonistów receptora angiotensyny II (losartan, irbesartan, walsartan). Interwencje chirurgiczne, takie jak wymiana opuszki aorty czy operacje zastawkowe, są wskazane przy średnicy aorty około 5-5,5 cm lub w przypadku rozwarstwienia aorty. Kompleksowa opieka wymaga współpracy kardiologa, okulisty, ortopedy, genetyka i innych specjalistów.
antagonista wapnia, beta-bloker, bloker receptora angiotensyny II, deformacja klatki piersiowej, echokardiogram, fizjoterapia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra, klatka piersiowa lejkowata, krótkowzroczność, odwarstwienie siatkówki, płaskostopie, poszerzenie aorty, powikłanie sercowo-naczyniowe, profilaktyka antybiotykowa, rezonans magnetyczny, rozwarstwienie aorty, skolioza, tętniak aorty, tkanka łączna, tomografia komputerowa, zaćma, zastawka aortalna, zespół Marfana, zwichnięcie soczewki - Leksykon chorób i schorzeń
Bradykardia – Diagnostyka i diagnoza
Bradykardia definiowana jest jako częstość akcji serca poniżej 60 uderzeń na minutę u dorosłych, choć niektóre wytyczne sugerują próg 50 uderzeń/min. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie przedmiotowe oraz podstawowe badania, takie jak 12-odprowadzeniowe EKG, które pozwala na identyfikację rytmu zatokowego i różnicowanie bradykardii zatokowej od bloków serca. W przypadku objawów z epizodami przemijającymi zaleca się monitorowanie holterowskie (24-48 h) lub rejestrator zdarzeń (do miesiąca). Dodatkowo, testy wysiłkowe i pochyleniowe oraz echokardiografia i badania laboratoryjne (elektrolity, hormony tarczycy, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, poziom digoksyny) są istotne w ocenie przyczyn i skutków bradykardii. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się m.in. zespół chorego węzła zatokowego, bloki przedsionkowo-komorowe (I, II typu Mobitz I i II, III stopnia), zaburzenia przewodzenia śródkomorowego oraz stany zewnętrzne jak niedoczynność tarczycy, toksyczność leków, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe czy bezdech senny.
akcja serca, badanie elektrofizjologiczne, badanie przedmiotowe, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia, echokardiogram, elektrokardiogram, hormony tarczycy, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, monitorowanie holterowskie, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obturacyjny bezdech senny, odruch Cushinga, omdlenie wazowagalne, osłuchiwanie serca, ostry zawał mięśnia sercowego, polisomnografia, rejestrator zdarzeń, rytm zatokowy, stymulacja zewnętrzna, stymulator serca, test pochyleniowy, test wysiłkowy, zaburzenie rytmu serca, zespół chorego węzła zatokowego, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ataksja – Diagnostyka i diagnoza
Ataksja to złożone schorzenie neurologiczne charakteryzujące się zaburzeniami koordynacji ruchowej, równowagi i mowy, najczęściej wynikające z uszkodzenia móżdżku lub jego połączeń. Diagnostyka wymaga szczegółowego badania klinicznego, wywiadu oraz szerokiego spektrum badań obrazowych, w tym MRI mózgu, które pozwala na wykrycie zaniku móżdżku, zmian demielinizacyjnych czy guzów. W diagnostyce różnicowej istotne są także badania genetyczne, zwłaszcza w ataksjach dziedzicznych, takich jak ataksja Friedreicha (FA), ataksja-teleangiektazja (A-T) czy ataksja epizodyczna (EA). Testy genetyczne obejmują m.in. wykrywanie ekspansji powtórzeń GAA w genie FXN w FA oraz mutacji w genach EA1 i EA2 w ataksji epizodycznej. Dodatkowo, badania laboratoryjne (np. poziom witaminy B12, alfa-fetoproteiny) oraz elektrodiagnostyczne (EMG, przewodnictwo nerwowe) wspomagają ustalenie przyczyny i wykluczenie innych schorzeń. W ataksji autoimmunologicznej istotne jest wykrywanie autoprzeciwciał, np. przeciwko komórkom Purkiniego czy transglutaminazie tkankowej (tTG).
alfa-fetoproteina, angiografia rezonansu magnetycznego, ataksja, ataksja epizodyczna, ataksja Friedreicha, ataksja glutenowa, ataksja idiopatyczna, ataksja rdzeniowo-móżdżkowa, ataksja-teleangiektazja, badania genetyczne, badanie kliniczne, badanie neurologiczne, badanie przewodnictwa nerwowego, choroba Charcota-Mariego-Tootha, echokardiogram, elektrokardiogram, elektromiografia, immunoassay, immunofluorescencja, móżdżek, nakłucie lędźwiowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, porażenie mózgowe, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie egzomu, sekwencjonowanie nowej generacji, stwardnienie rozsiane, tomografia komputerowa, wywiad medyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki aortalnej – Objawy
Niedomykalność zastawki aortalnej (AR) charakteryzuje się wstecznym przepływem krwi z aorty do lewej komory podczas rozkurczu, co prowadzi do przewlekłego przeciążenia objętościowego lewej komory. W przebiegu przewlekłym, zmiany adaptacyjne obejmują przerost ekscentryczny i powiększenie lewej komory, co początkowo utrzymuje prawidłowy rzut serca, jednak z czasem prowadzi do dysfunkcji i niewydolności serca. Objawy rozwijają się stopniowo i obejmują zmęczenie, duszność wysiłkową, kołatania serca, ból w klatce piersiowej oraz obrzęki. W ostrej postaci, najczęściej związanej z infekcyjnym zapaleniem wsierdzia, dochodzi do nagłego przeciążenia lewej komory, objawiającego się ciężką dusznością, obrzękiem płuc, hipotensją i wstrząsem kardiogennym, co stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. Frakcja wyrzutowa poniżej 50% oraz końcowo-skurczowy wymiar lewej komory ≥ 50 mm są istotnymi wskaźnikami dysfunkcji i wskazaniami do leczenia operacyjnego.
angina pectoris, arytmia, ból w klatce piersiowej, duszność, echokardiogram, frakcja wyrzutowa, hipotensja, infekcja zastawki, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kołatanie serca, napadowa duszność nocna, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie objętościowe, obrzęk kostek, obrzęk płuc, ortopnoe, przerost ekscentryczny, rzut serca, sinica obwodowa, tachykardia, wsteczny przepływ krwi, wstrząs kardiogenny, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone wady serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wrodzone wady serca (WWS) stanowią najczęstsze wady wrodzone u noworodków, występując u około 1 na 100 żywych urodzeń. Wady te obejmują defekty strukturalne serca, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA), tetralogię Fallota oraz przełożenie wielkich naczyń (TGA). W zależności od charakteru zaburzeń, wady klasyfikuje się na te ze zwiększonym lub zmniejszonym przepływem płucnym, z utrudnionym odpływem z serca oraz z mieszaniem się krwi natlenowanej i nienatlenowanej. Opieka pielęgniarska koncentruje się na monitorowaniu parametrów życiowych (częstość akcji serca, oddechów, saturacja tlenu), ocenie wzrostu i rozwoju, wsparciu żywieniowym, zapobieganiu infekcjom oraz edukacji rodziny. Szczególną uwagę zwraca się na rozpoznawanie objawów takich jak sinica, zaciąganie międzyżebrzy, nieprawidłowe szmery serca oraz objawy niewydolności oddechowej i krążeniowej.
beta-bloker, bilans płynów, cewnikowanie serca, czas powrotu kapilarnego, echokardiogram, gazometria, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiolog pediatryczny, koarktacja aorty, leki inotropowe, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwzakrzepowe, naczynia krwionośne, neonatolog, niewydolność oddechowa, obrzęk ciała, perfuzja tkanek, profilaktyka antybiotykowa, przełożenie wielkich naczyń, przetrwały przewód tętniczy, rzut serca, saturacja tlenu, sinica, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wirus RSV, wrodzona wada serca, wymiana gazowa, zaburzenia przepływu krwi, zaburzenia rytmu serca, zespół hipoplazji lewego serca, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia definiowana jest jako przyspieszona akcja serca powyżej 100 uderzeń na minutę w spoczynku i wymaga precyzyjnej diagnostyki w celu identyfikacji typu i przyczyny arytmii. Podstawą rozpoznania jest szczegółowy wywiad oraz badanie fizykalne, a następnie wykonanie elektrokardiogramu (EKG), który pozwala na klasyfikację tachykardii na nadkomorowe (wąskie zespoły QRS) i komorowe (szerokie zespoły QRS ≥120 ms). Diagnostyka uzupełniana jest przez monitorowanie Holtera (24-48 godzin), rejestratory zdarzeń (do 30 dni) oraz wszczepialne rejestratory pętli (do 3 lat). Dodatkowo, echokardiografia, test wysiłkowy, badania elektrofizjologiczne oraz obrazowe (MRI, CT, koronarografia) umożliwiają ocenę strukturalnych i funkcjonalnych przyczyn tachykardii. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. tachykardię zatokową, nadkomorową (SVT), przedsionkową, komorową (VT) oraz zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS), gdzie wzrost częstości akcji serca o ≥30 bpm lub powyżej 120 bpm w ciągu 10 minut po wstaniu jest diagnostyczny.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, blok serca, ból w klatce piersiowej, duszność, echokardiografia płodowa, echokardiogram, elektrokardiogram, kardiowersja, kołatanie serca, koronarografia, monitor Holtera, niedokrwistość, omdlenie, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, rytm serca, tachykardia, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, tachykardia zatokowa, test pochyleniowy, test wysiłkowy, tomografia komputerowa serca, wywiad medyczny, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia elektrolitowe, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawek serca – Epidemiologia
Choroba zastawek serca (CZS) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, z częstością występowania około 2,5% w populacji ogólnej, która wzrasta do ponad 10% u osób powyżej 75. roku życia. Najczęściej diagnozowanymi patologiami są reumatyczna choroba serca (RHD), stenoza zastawki aortalnej (AS), niedomykalność zastawki mitralnej (MR) oraz niedomykalność zastawki aortalnej (AR). RHD dotyka około 40,5-41 milionów osób globalnie, z roczną zapadalnością 2,8 miliona przypadków, dominując w krajach rozwijających się i odpowiadając za około 15% niewydolności serca w regionach endemicznych. Stenoza aortalna, najczęstsza w krajach rozwiniętych, dotyka około 9 milionów osób, z częstością ciężkiej postaci 3,4% u osób ≥75 lat. Niedomykalność mitralna występuje u około 24,2 miliona pacjentów, będąc najczęstszą przyczyną operacji zastawkowych w Europie, a niedomykalność aortalna stanowi 18% diagnoz CZS w badaniach szwedzkich. Epidemiologia CZS różni się istotnie w zależności od regionu i statusu ekonomicznego, z dominacją RHD w krajach o niskim dochodzie i chorób degeneracyjnych w krajach rozwiniętych.
choroba zastawek serca, choroba zastawki płucnej, czynnościowa niedomykalność zastawki mitralnej, echokardiografia, echokardiogram, infekcyjne zapalenie wsierdzia, miażdżyca, nadciśnienie płucne, nadciśnienie rozkurczowe, nadciśnienie skurczowe, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z pośrednią frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, paciorkowce grupy A, reumatyczna choroba serca, stenoza zastawki aortalnej, test wysiłkowy, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka protetyczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dostinex
Kabergolina, pochodna sporyszu, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, zespołem Raynauda, chorobą wrzodową, krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz poważnymi zaburzeniami psychicznymi. U chorych z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg Child-Pugh) obserwuje się zwiększenie AUC po podaniu dawki 1 mg, co wymaga rozważenia mniejszych dawek. Istotnym zagrożeniem jest rozwój włóknienia sercowo-płucnego i surowiczego, w tym zwłóknienia zastawek serca, co wiąże się z długotrwałym stosowaniem kabergoliny i aktywnością agonistyczną wobec receptorów 5HT2B. Zaleca się regularne monitorowanie pacjentów, w tym echokardiogram co 3-6 miesięcy po rozpoczęciu terapii, a następnie co 6-12 miesięcy, oraz ocenę objawów takich jak duszność, kaszel, ból w klatce piersiowej, obrzęki czy ból brzucha, które mogą wskazywać na progresję włóknienia. W przypadku wykrycia patologii zastawkowej konieczne jest przerwanie leczenia.
choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, echokardiogram, guz przysadki, hiperprolaktynemia, hiperseksualność, hipogonadyzm, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie indukowane ciążą, nadciśnienie poporodowe, napad nagłego zasypiania, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, OB, płyn w osierdziu, pochodna sporyszu, psychoza, skala Child-Pugh, stan przedrzucawkowy, udar mózgu, uzależnienie od hazardu, wada zastawki serca, włóknienie zaotrzewnowe, włóknienie zastawek, wysięk opłucnowy, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie psychiczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie widzenia, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwłóknienie opłucnej, zwłóknienie osierdzia, zwłóknienie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia rytmu serca – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia rytmu serca (arytmie) obejmują nieprawidłowości w częstości i rytmie akcji serca, manifestujące się tachyarytmią (>100/min), bradyarytmią (<60/min) lub zaburzeniami rytmu z prawidłową częstością. Diagnostyka arytmii wymaga wieloetapowego podejścia, rozpoczynając od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny tętna, osłuchania serca oraz poszukiwania objawów niewydolności serca i chorób współistniejących (np. tarczycy). Podstawowe badania diagnostyczne to elektrokardiogram (EKG), badania laboratoryjne (elektrolity, funkcje tarczycy, enzymy sercowe) oraz echokardiografia oceniająca strukturę i funkcję mięśnia sercowego. W przypadku arytmii sporadycznych zaleca się długoterminowe monitorowanie rytmu serca za pomocą Holtera (24-48h), rejestratorów zdarzeń lub implantowalnego rejestratora pętlowego (ILR), który może rejestrować rytm do 3 lat, co jest szczególnie istotne u pacjentów po udarze o nieznanej etiologii w celu wykrycia migotania przedsionków.
angiografia wieńcowa, arytmia, badanie elektrofizjologiczne, badanie laboratoryjne, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiogram, elektrofizjolog, elektrokardiogram, elektrolity, enzym sercowy, funkcja tarczycy, holter EKG, kardiowerter-defibrylator, migotanie komór, migotanie przedsionków, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, nagły zgon sercowy, niedokrwistość, niewydolność serca, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, tachyarytmia, test pochyleniowy, tomografia komputerowa serca, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół Brugadów, zespół długiego QT