ubytek przegrody międzykomorowej
Ubytek przegrody międzykomorowej (VSD, Ventricular Septal Defect) to wrodzona wada serca polegająca na obecności nieprawidłowego otworu w przegrodzie oddzielającej prawą i lewą komorę serca. Jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, stanowiąc około 20-30% wszystkich wrodzonych wad sercowych.
Patofizjologicznie VSD powoduje przeciek krwi z lewej do prawej komory serca ze względu na wyższe ciśnienie w lewej komorze. Prowadzi to do zwiększenia przepływu krwi przez płuca, co może skutkować nadciśnieniem płucnym. Wielkość i lokalizacja ubytku determinują objawy kliniczne – małe ubytki mogą być bezobjawowe, podczas gdy duże mogą powodować niewydolność serca, zaburzenia wzrostu czy nawracające infekcje dróg oddechowych.
Diagnostyka VSD obejmuje badanie przedmiotowe (szmer skurczowy), EKG, RTG klatki piersiowej oraz echokardiografię, która jest złotym standardem diagnostycznym. Leczenie zależy od wielkości ubytku – małe mogą zamknąć się samoistnie, podczas gdy większe wymagają interwencji chirurgicznej lub przezskórnej.
Rokowanie w VSD jest zazwyczaj dobre, szczególnie po skutecznym zamknięciu ubytku. Jednak pacjenci wymagają długoterminowej obserwacji kardiologicznej ze względu na możliwe odległe powikłania, w tym zaburzenia rytmu serca, niewydolność zastawki aortalnej czy rozwój choroby Eisenmengera w przypadku nieleczonych dużych ubytków.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Etiologia i przyczyny
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) to jedna z najczęstszych wrodzonych wad serca, występująca z częstością 1-2 na 1000 żywych urodzeń i stanowiąca 10-15% wszystkich wrodzonych wad serca. ASD powstaje w wyniku nieprawidłowego zamknięcia otworów w przegrodzie międzyprzedsionkowej w okresie do 8 tygodnia życia płodowego. Wyróżnia się kilka typów ASD, z których najczęstszy to ostium secundum (około 2/3 przypadków). Etiologia ASD jest wieloczynnikowa, obejmująca mutacje genów takich jak GATA4, NKX2-5, TBX5 oraz mutacje związane z zespołami genetycznymi (np. zespół Downa, Holta-Orama, Noonana). Czynniki środowiskowe w ciąży, takie jak zakażenie różyczką, cukrzyca, alkohol, tytoń, narkotyki, leki oraz ekspozycja na promieniowanie, również zwiększają ryzyko rozwoju ASD. Występuje wyraźna przewaga kobiet nad mężczyznami (stosunek 1:2), szczególnie w ASD typu ostium secundum.
arytmia przedsionkowa, blok przedsionkowo-komorowy, defekt przegrody międzyprzedsionkowej, dziedziczenie autosomalne dominujące, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, odstęp PR, opór naczyniowy płuc, ostium primum, ostium secundum, płodowy zespół alkoholowy, przeciążenie objętościowe, przegroda międzyprzedsionkowa, przerost prawej komory, przetrwały otwór owalny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, samoistne zamknięcie, sinus venosus, stenoza zastawki płucnej, tachykardia nadkomorowa, tetralogia Fallota, toczeń rumieniowaty układowy, troponina sercowa, trzepotanie przedsionków, ubytek przegrody międzykomorowej, udar mózgu, wrodzona wada serca, zastawka mitralna, zatoka wieńcowa, zator paradoksalny, zespół Downa, zespół Eisenmengera, zespół Ellisa-van Crevelda, zespół Holta-Orama, zespół Noonana, zespół Williamsa - Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Diagnostyka i diagnoza
Niedomykalność zastawki mitralnej (NZM) jest najczęstszą chorobą zastawkową serca w krajach zachodnich, z częstością około 10% u osób powyżej 75 roku życia. Charakteryzuje się cofaniem krwi z lewej komory do lewego przedsionka podczas skurczu, co prowadzi do objawów takich jak zmęczenie, duszność wysiłkowa i niewydolność serca. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (szmer holosystoliczny nad koniuszkiem serca), echokardiografii przezklatkowej (TTE) i przezprzełykowej (TEE), a także na ocenie ilościowej za pomocą dopplera, gdzie szerokość vena contracta ≥0,7 cm, EROA ≥0,4 cm², objętość fali zwrotnej (RVol) ≥60 ml i frakcja niedomykalności ≥50% wskazują na ciężką NZM. Dodatkowo stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR) i tomografię komputerową (CT) w celu dokładniejszej oceny anatomii i funkcji zastawki oraz lewej komory.
cewnikowanie serca, choroba zastawkowa serca, duszność spoczynkowa, duszność wysiłkowa, dysfagia, dysfunkcja komór, echokardiografia dopplerowska, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia trójwymiarowa, efektywne pole ujścia fali zwrotnej, elektrokardiogram, frakcja niedomykalności, kołatanie serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, objętość fali zwrotnej, obrzęk kończyn dolnych, powiększenie lewego przedsionka, powiększenie serca, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, stenoza aortalna, szmer holosystoliczny, szmer sercowy, tomografia komputerowa serca, ubytek przegrody międzykomorowej, vena contracta, wstrząs, wymiana zastawki, zastój płucny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod Alvogen (0,5 mg, kapsułki twarde) zawiera fingolimod chlorowodorek, który wykazuje istotne działanie teratogenne i jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Przed rozpoczęciem terapii należy uzyskać negatywny wynik testu ciążowego oraz poinformować pacjentkę o ryzyku dla płodu i konieczności stosowania antykoncepcji przez cały okres leczenia oraz przez 2 miesiące po jego zakończeniu, co wynika z około 2-miesięcznego okresu eliminacji leku z organizmu. Stosowanie fingolimodu w ciąży wiąże się z dwukrotnym wzrostem ryzyka ciężkich wad wrodzonych (w populacji ogólnej 2-3% według EUROCAT), w tym wrodzonych chorób serca (np. ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, tetralogia Fallota), anomalii nerek oraz układu mięśniowo-szkieletowego. W przypadku planowania ciąży leczenie należy przerwać co najmniej 2 miesiące przed poczęciem, a w przypadku nieplanowanej ciąży podczas terapii – natychmiast odstawić lek i przeprowadzić badania ultrasonograficzne w celu wykrycia wad rozwojowych.
angiogeneza, anomalia rozwojowa nerek, anomalia układu mięśniowo-szkieletowego, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, chlorowodorek, działanie niepożądane, działanie teratogenne, eliminacja leku, embriogeneza, fingolimod, nawrót choroby, przetrwały pień tętniczy, receptor fosforanu sfingozyny, test ciążowy, tetralogia Fallota, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wady wrodzone, wrodzona choroba serca, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Paroxetine Aurovitas 20 mg
Paroksetyna stosowana u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, wiąże się z nieznacznym wzrostem ryzyka wrodzonych wad sercowo-naczyniowych u płodu (około 2/100 vs. 1/100 w populacji ogólnej). Lekarz powinien rozważyć alternatywne metody leczenia u kobiet planujących ciążę lub będących w ciąży, unikając nagłego odstawienia paroksetyny ze względu na ryzyko objawów odstawiennych u matki i płodu. Noworodki eksponowane na paroksetynę w trzecim trymestrze wymagają szczególnej obserwacji pod kątem zaburzeń oddechowych, neurologicznych, metabolicznych, żołądkowo-jelitowych oraz zachowania, które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 24 godzin życia. Ponadto stosowanie paroksetyny w późnej ciąży może zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) do około 5/1000 ciąż (w populacji 1-2/1000) oraz nieznacznie podnosi ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na SSRI/SNRI w ostatnim miesiącu ciąży.
bezdech, drażliwość, drgawki, drżączka, drżenie, działanie serotoninergiczne, hiperrefleksja, hipertonia, hipoglikemia, hipotonia, krwotok poporodowy, leki SNRI, leki SSRI, letarg, objawy odstawienne, paroksetyna, pierwszy trymestr ciąży, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, sinica, toksyczność paroksetyny, trudności w karmieniu, trzeci trymestr ciąży, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada układu sercowo-naczyniowego, wymioty, zaburzenia oddechowe, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej – Epidemiologia
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej stanowią rzadkie, ale klinicznie istotne wady serca, występujące u około 0,4-0,5% pacjentów z wrodzonymi wadami serca oraz u 5 na 100 000 osób w populacji ogólnej. Najczęstsze formy to zastawka mitralna o podwójnym ujściu (DOMV) – 1% przypadków wrodzonych wad serca, wrodzone zwężenie zastawki mitralnej (0,6% w autopsjach) oraz wypadanie zastawki mitralnej (MVP) dotykające 2-3% populacji. Diagnostyka opiera się głównie na echokardiografii 2D i 3D, w tym echokardiografii przezprzełykowej (TEE), która umożliwia szczegółową ocenę morfologii zastawki i towarzyszących wad serca, takich jak ubytki przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) i międzykomorowej (VSD). Wrodzone anomalie często są złożone i wymagają dożywotniej opieki specjalistycznej, zwłaszcza kardiologów dziecięcych i dorosłych zajmujących się wrodzonymi wadami serca.
aparat zastawkowy, ASD, badanie echokardiograficzne, dwupłatkowa zastawka aortalna, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, jednopłatkowa zastawka mitralna, kardiolog dziecięcy, kardiolog wrodzonych wad serca, niedomykalność zastawki mitralnej, obrazowanie 3D, szczelina płatka zastawki mitralnej, TEE, TTE, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, VSD, walwulopatia, wrodzona anomalia zastawki mitralnej, wrodzona wada serca, wymiana zastawki mitralnej, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka mitralna, zastawka mitralna o podwójnym ujściu, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Patofizjologia i mechanizm
Wada kanału przedsionkowo-komorowego (AVCD) to spektrum wrodzonych wad serca obejmujących ubytki przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej oraz nieprawidłowości zastawek przedsionkowo-komorowych, powstające w wyniku zaburzeń rozwojowych poduszeczek endokardialnych i wypustki mezenchymalnej grzbietowej (DMP) w pierwszych 8 tygodniach życia płodowego. AVCD stanowi około 7,4% wszystkich wad wrodzonych serca, z częstością 0,24-0,31/1000 żywych urodzeń. Patogeneza obejmuje dysfunkcję szlaków molekularnych, m.in. Hedgehog (Shh) i Wnt2, oraz mutacje genów GATA4, GATA6, CRELD1, TBX2, Foxp1 i HAND1. Wada jest silnie związana z zespołem Downa (trisomia 21), gdzie 40-45% dzieci ma wrodzone wady serca, a 45% z nich to AVCD, najczęściej w formie całkowitej (75%). AVCD występuje także w innych zespołach genetycznych i może mieć dziedziczenie autosomalne dominujące z niepełną penetracją.
całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego, choroba naczyniowa płuc, cukrzyca ciążowa, częściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, droga odpływu lewej komory, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki przedsionkowo-komorowej, niewydolność serca, niezrównoważona wada kanału przedsionkowo-komorowego, przeciek lewo-prawy, przejściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, sinica, Sonic Hedgehog, szlak RAS/MAPK, szlak sygnałowy Hedgehog, trisomia 21, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada kanału przedsionkowo-komorowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zespół CHARGE, zespół Downa, zespół Eisenmengera, zespół Ellis-van Crevelda, zespół Smitha-Lemliego-Opitza - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja trójdzielna – Objawy
Atrezja trójdzielna to wrodzona wada serca charakteryzująca się brakiem lub nieprawidłowym rozwojem zastawki trójdzielnej, co uniemożliwia przepływ krwi z prawego przedsionka do prawej komory. Skutkuje to niedostatecznym utlenowaniem krwi i objawami takimi jak sinica, tachypnea, tachykardia, trudności w karmieniu oraz słaby przyrost masy ciała. Obraz kliniczny zależy od obecności dodatkowych wad, np. ubytku przegrody międzykomorowej (VSD) oraz od stopnia przepływu płucnego. W przypadku zmniejszonego przepływu płucnego sinica nasila się w pierwszych miesiącach życia, natomiast przy zwiększonym przepływie dominują objawy niewydolności serca, takie jak duszność i obrzęki. W sytuacji przełożenia wielkich naczyń obserwuje się krytyczne objawy niedokrwienia obwodowego i niskiego ciśnienia tętniczego, wymagające natychmiastowej interwencji.
arytmia, atrezja trójdzielna, ból głowy, choroby płuc, czerwienica, duszność, hipoksemia, kardiolog pediatryczny, marskość wątroby, niedotlenienie organizmu, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk nóg, operacja Glenna, operacja Norwooda, palce pałeczkowate, parestezja, prawa komora serca, prawy przedsionek, procedura Fontana, przeszczep serca, pulsoksymetria, sinica, szmer serca, tachykardia, tachypnea, ubytek przegrody międzykomorowej, wodobrzusze, wrodzona wada serca, zastawka trójdzielna, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Transpozycja wielkich naczyń – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Transpozycja wielkich naczyń (TGA) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca wymagających wczesnej interwencji chirurgicznej, z częstością występowania 4/10 000 żywych urodzeń. Rokowanie zależy od anatomicznego podłoża i zastosowanej metody operacyjnej, najczęściej arterial switch operation (ASO) lub procedury Rastelliego w przypadku współistniejącego dużego ubytku przegrody międzykomorowej (VSD) i zwężenia tętnicy płucnej. Bez leczenia śmiertelność wynosi około 30% w pierwszym tygodniu życia, 50% w pierwszym miesiącu i 90% do końca pierwszego roku. Operacja ASO wykonywana w pierwszym tygodniu życia zapewnia ponad 90% przeżywalności okołooperacyjnej oraz ponad 95% przeżywalności po 15-25 latach, z doskonałym długoterminowym wynikiem bez zaburzeń rytmu (około 97% po 25 latach). Jednak u około 50% pacjentów w średnim wieku 22 lat obserwuje się zaburzenia rytmu, a 25% wymaga wszczepienia rozrusznika lub kardiowertera-defibrylatora.
balonowa septostomia przedsionkowa, D-TGA, funkcja skurczowa, krążenie pozaustrojowe, nagły zgon sercowy, niedomykalność zastawki przedsionkowo-komorowej, niewydolność prawej komory, operacja arterial switch, opóźnienie rozwojowe, procedura Rastelliego, rokowanie, rozwój neurologiczny, transpozycja wielkich naczyń, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, wydolność wysiłkowa, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Tetralogia fallota – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Tetralogia Fallota (ToF) to wrodzona wada serca obejmująca zwężenie drogi odpływu prawej komory, ubytek przegrody międzykomorowej, przerost prawej komory oraz przemieszczenie aorty. Ocena rokowania po korekcji chirurgicznej (rTOF) jest wyzwaniem klinicznym, jednak zastosowanie rezonansu magnetycznego serca (CMR) wraz z algorytmami uczenia maszynowego (ML) i głębokiego uczenia (DL) umożliwia precyzyjniejsze prognozowanie. W badaniu z 10-letnim okresem obserwacji, u 23 pacjentów odnotowano zdarzenia końcowe takie jak śmierć, zatrzymanie krążenia czy częstoskurcz komorowy. Parametry prognostyczne uzyskane dzięki DL, takie jak średnia powierzchnia prawego przedsionka (HR 1,11/cm, p=0,003) oraz odkształcenie prawej komory w osi długiej (HR 0,80/%, p=0,009), wykazały istotne znaczenie rokownicze. Złożony wskaźnik łączący powiększenie prawego przedsionka i obniżoną funkcję podłużną prawej komory pozwolił zidentyfikować pacjentów z podwyższonym ryzykiem (HR 2,1/jednostkę, p=0,007).
algorytm uczenia maszynowego, częstoskurcz komorowy, głębokie uczenie, interwencja terapeutyczna, kardiologia dziecięca, korekcja chirurgiczna, medycyna spersonalizowana, model prognostyczny, monitorowanie hemodynamiczne, ocena kliniczna, prawy przedsionek, przerost prawej komory, rezonans magnetyczny serca, stratyfikacja ryzyka, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, zatrzymanie krążenia, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zwężenie drogi odpływu prawej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Tetralogia fallota – Diagnostyka i diagnoza
Tetralogia Fallota (TOF) stanowi 5-7% wszystkich wrodzonych wad serca i jest najczęstszą siniczą wadą wrodzoną. Diagnostyka może być przeprowadzona prenatalnie (około 50% przypadków) za pomocą ultrasonografii i echokardiografii płodowej, co umożliwia planowanie porodu i wczesne leczenie. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na objawach klinicznych takich jak sinica, szmer serca, epizody hipercjanotyczne oraz tachypnoe. Diagnostyka obrazowa obejmuje pulsoksymetrię (screening noworodkowy), echokardiografię (złoty standard), EKG, RTG klatki piersiowej, test hiperoxygenacji, a także zaawansowane metody jak cewnikowanie serca, rezonans magnetyczny (CMR) i tomografia komputerowa (CCT). Badania genetyczne są wskazane ze względu na częste współistnienie zespołów genetycznych (np. zespół DiGeorge’a, delecja 22q11.2). Kompleksowa ocena obejmuje m.in. anatomię i funkcję zastawek, wielkość i morfologię komór, drogi odpływu prawej komory oraz układ naczyń płucnych i aorty.
atrezja płucna, badanie echokardiograficzne, cewnikowanie serca, diagnostyka prenatalna, elektrokardiogram, grasica, kardiologia płodowa, krążenie oboczne aortalno-płucne, niedomykalność zastawki płucnej, próba wysiłkowa, przerost prawej komory, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, sinica, sinicza wrodzona wada serca, szmer serca, tachypnoe, tet spells, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, trisomia 21, ubytek przegrody międzykomorowej, zespół Alagille’a, zespół DiGeorge’a, zespół Downa, zwężenie drogi odpływu prawej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba serca wrodzona – Patofizjologia i mechanizm
Wrodzona choroba serca (CHD) jest wynikiem złożonych nieprawidłowości genetycznych i środowiskowych wpływających na rozwój serca i dużych naczyń. Około 10-30% przypadków CHD ma podłoże mutacyjne, obejmujące defekty w genach kodujących czynniki transkrypcyjne (np. rodzina T-box), szlaki sygnalizacyjne (Notch) oraz białka strukturalne serca. Epigenetyczne mechanizmy, takie jak metylacja DNA, modyfikacje histonów (np. rola HDAC3 i Ezh2) oraz mikroRNA, odgrywają kluczową rolę w regulacji ekspresji genów podczas rozwoju embrionalnego serca. Patofizjologia CHD często obejmuje przecieki lewo-prawe (np. ASD, VSD, PDA), prowadzące do przeciążenia objętościowego lewej komory i nadciśnienia płucnego, które w zaawansowanych stadiach może skutkować zespołem Eisenmengera. Wrodzone wady takie jak Tetralogia Fallota, przełożenie wielkich naczyń (TGA) czy dwuujściowa prawa komora (DORV) charakteryzują się specyficznymi zaburzeniami hemodynamicznymi i mieszaniem krwi, co prowadzi do hipoksemii i cyanozy. Ponadto, czynniki środowiskowe, takie jak cukrzyca matki (z 5-krotnie zwiększonym ryzykiem CHD), infekcje, niedobory witamin i teratogeny, również przyczyniają się do rozwoju CHD.
arytmia przedsionkowa, choroba serca wrodzona, czynnik transkrypcyjny, deacetylaza histonowa, dwuujściowa prawa komora, heterotaksja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, krążenie płucne, metylacja DNA, migotanie przedsionków, mikroRNA, modyfikacja histonów, mutacja genetyczna, nadciśnienie płucne, niekodujące RNA, palce pałeczkowate, policytemia, przeciążenie objętościowe, przeciek lewo-prawy, przełożenie wielkich naczyń, przetrwały przewód tętniczy, sygnalizacja komórkowa, szlak sygnałowy Notch, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, zaburzenia ze spektrum autyzmu, zastawka serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół Eisenmengera - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod Richter 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna leku Fingolimod Richter 0,5 mg, wykazuje istotne działanie teratogenne i jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest uzyskanie negatywnego wyniku testu ciążowego oraz zapewnienie stosowania skutecznej antykoncepcji podczas leczenia i przez 2 miesiące po jego zakończeniu, co odpowiada okresowi eliminacji leku z organizmu. Stosowanie fingolimodu w ciąży wiąże się z dwukrotnym wzrostem ryzyka ciężkich wad wrodzonych (w populacji ogólnej odsetek wynosi 2-3%), w tym wrodzonych chorób serca (np. ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, tetralogia Fallota), anomalii nerek oraz układu mięśniowo-szkieletowego. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, lek należy natychmiast odstawić i przeprowadzić badania ultrasonograficzne w celu oceny wad rozwojowych płodu.
anomalia rozwojowa nerek, anomalia rozwojowa układu mięśniowo-szkieletowego, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, eliminacja fingolimodu, fingolimod, nawrót choroby, osłabienie płodności, przenikanie do mleka, przetrwały pień tętniczy, receptor fosforanu sfingozyny, ryzyko dla płodu, test ciążowy, tetralogia Fallota, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, utrata płodu, wada przegrody komorowej, wady wrodzone, wrodzona choroba serca - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej (PA-VSD) to złożona wada wrodzona serca, charakteryzująca się całkowitą niedrożnością zastawki płucnej oraz obecnością ubytku międzykomorowego, co umożliwia rozwój prawej komory mimo braku prawidłowego przepływu krwi do płuc. W diagnostyce kluczowe jest wczesne wykrycie prenatalne lub poporodowe za pomocą echokardiografii, co pozwala na natychmiastowe wdrożenie terapii podtrzymującej, w tym tlenoterapii, monitorowania saturacji oraz podawania prostaglandyny E1 w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego. Leczenie chirurgiczne jest wieloetapowe i obejmuje m.in. zespolenie Blalock-Taussiga oraz późniejsze zamknięcie VSD i wszczepienie konduitu między prawą komorą a tętnicą płucną. W przypadku obecności dużych kolaterali aortalno-płucnych (MAPCAs) stosuje się procedury unifokalizacji, mające na celu rekonstrukcję tętnic płucnych i optymalizację perfuzji płucnej.
atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej, badanie prenatalne, CICU, digoksyna, kolaterale aortalno-płucne, kwas acetylosalicylowy, kwasica, leczenie przeciwzakrzepowe, niedrożność zastawki płucnej, niewydolność serca, prostaglandyna E1, przewód tętniczy, rezonans magnetyczny serca, saturacja tlenu, sinica, tlenoterapia, ubytek przegrody międzykomorowej, zaburzenia równowagi płynów, zapalenie wsierdzia, zastawka płucna, zastoinowa niewydolność serca, zespolenie systemowo-płucne - Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs kardiogenny – Patofizjologia i mechanizm
Wstrząs kardiogenny (CS) to stan krytyczny charakteryzujący się niewydolnością krążeniową spowodowaną pierwotnym uszkodzeniem mięśnia sercowego, najczęściej w wyniku ostrego zespołu wieńcowego (70-80% przypadków) z utratą ≥40% masy lewej komory. Patofizjologia obejmuje zmniejszoną kurczliwość mięśnia sercowego, prowadzącą do spadku rzutu serca, wzrostu ciśnienia końcowo-skurczowego i rozkurczowego lewej komory oraz hipoperfuzji narządowej. Mechanizmy kompensacyjne, takie jak aktywacja układu współczulnego i RAAS, początkowo poprawiają hemodynamikę, lecz z czasem nasilają dysfunkcję serca i prowadzą do błędnego koła uszkodzenia mięśnia sercowego, kwasicy metabolicznej i niewydolności wielonarządowej. Wstrząs kardiogenny może mieć etiologie dodatkowe, takie jak zapalenie mięśnia sercowego, ciężkie choroby zastawkowe, tamponada osierdzia, zaburzenia rytmu, zator tętnicy płucnej czy powikłania mechaniczne po zawale (np. ubytek przegrody międzykomorowej). W przebiegu obserwuje się także istotną rolę zapalenia i dysfunkcji mikrokrążenia, co pogarsza rokowanie.
białko C-reaktywne, dysfunkcja śródbłonka, hipoperfuzja tkankowa, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica mleczanowa, lewosimendan, martwica miocytów, niewydolność prawej komory, niewydolność wielonarządowa, ogólnoustrojowa odpowiedź zapalna, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, rzut serca, tamponada osierdzia, ubytek przegrody międzykomorowej, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół takotsubo, zwężenie aorty - Leksykon chorób i schorzeń
Tetralogia fallota – Leczenie
Tetralogia Fallota (ToF) to najczęstsza sinicza wada wrodzona serca, wymagająca korekcji chirurgicznej czterech anatomicznych nieprawidłowości. W przypadku noworodków z ciężką sinicą stosuje się terapię pomostową, w tym infuzję prostaglandyny E1 (0,05-0,1 µg/kg/min) dla utrzymania drożności przewodu tętniczego, beta-blokery (np. propranolol) na napady hipoksemiczne, fenylefrynę w opornych przypadkach oraz morfinę dla zmniejszenia napadów. Paliatywne zabiegi, takie jak zespolenie systemowo-płucne, stentowanie przewodu tętniczego, balonowe poszerzenie zastawki płucnej czy stentowanie drogi odpływu prawej komory, przygotowują pacjentów do całkowitej korekcji, zwykle wykonywanej między 3 a 6 miesiącem życia. Operacja obejmuje zamknięcie ubytku przegrody międzykomorowej, poszerzenie drogi odpływu prawej komory oraz naprawę lub wymianę zastawki płucnej, z zastosowaniem różnych technik chirurgicznych, takich jak plastyka zastawki płucnej, łata przezzastawkowa (TAP) czy operacja Rastelliego.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, beta-bloker, echokardiografia, fenylefryna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiologia interwencyjna, kardiowerter-defibrylator, łata przezzastawkowa, nagły zgon sercowy, napad hipoksemiczny, niedomykalność zastawki płucnej, operacja paliatywna, procedura hybrydowa, profilaktyka antybiotykowa, prostaglandyna E1, przezskórna wymiana zastawki płucnej, rezonans magnetyczny serca, sinicza wrodzona wada serca, stentowanie przewodu tętniczego, stymulator serca, tętnica wieńcowa, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, wymiana zastawki płucnej, zaburzenie rytmu serca, zastawka Melody, zespolenie systemowo-płucne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół noonana – Objawy
Zespół Noonana charakteryzuje się specyficznymi cechami dysmorficznymi twarzy, które są najbardziej wyraźne w okresie niemowlęcym i wczesnego dzieciństwa, obejmującymi m.in. hiperteloryzm, ptozę, nisko osadzone uszy, mikrognację oraz wysokie podniebienie. Występują również charakterystyczne deformacje klatki piersiowej (pectus excavatum lub carinatum) u 70-95% pacjentów oraz niskorosłość, z przeciętnym wzrostem dorosłych mężczyzn wynoszącym 162,5 cm, a kobiet 152,7 cm. Opóźnienie dojrzewania płciowego jest powszechne, a u chłopców często obserwuje się wnętrostwo. Występują także zaburzenia rozwoju psychoruchowego, hipotonia mięśniowa, a u 15-35% pacjentów łagodna niepełnosprawność intelektualna. Problemy hematologiczne, takie jak zaburzenia krzepnięcia (występujące u 20-30% pacjentów), oraz dysplazja limfatyczna z obrzękiem limfatycznym u około 20% pacjentów, są istotnymi elementami klinicznymi zespołu. Ponadto, pacjenci często doświadczają problemów okulistycznych (np. zez, amblyopia) i słuchowych (niedosłuch odbiorczy, przewlekłe zapalenie ucha środkowego).
ADHD, amblyopia, dysfagia, gastropareza, glejak, hiperkeratoza, hiperteloryzm, hipotonia mięśniowa, kardiomiopatia przerostowa, keloid, klatka piersiowa kurza, klatka piersiowa lejkowata, mięsak prążkowanokomórkowy, mikrognacja, neuroblastoma, niedosłuch czuciowo-nerwowy, niepełnosprawność intelektualna, nisko osadzone uszy, niskorosłość, obrzęk limfatyczny, oczopląs, opóźnione dojrzewanie płciowe, ptoza, skolioza, stenoza zastawki płucnej, stopa końsko-szpotawa, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wady wrodzone serca, wnętrostwo, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, wysokie podniebienie, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia rytmu serca, zez - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celbic 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej preparatu Celbic, nie wykazały istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu terapeutycznym, co potwierdzono w badaniach oceniających toksyczność po podaniu wielokrotnym, mutagenność oraz rakotwórczość. Jednakże, w modelach zwierzęcych zaobserwowano efekty teratogenne i toksyczność rozwojową przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi. U królików dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższa ekspozycja niż u ludzi przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, na podstawie AUC0-24) powodowały wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej, zrośnięte żebra, zrośnięty lub brak mostka. U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższa ekspozycja) wiązały się ze wzrostem częstości przepukliny przeponowej oraz poronieniami i zmniejszoną przeżywalnością zarodków.
charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, efekt teratogenny, hamowanie syntezy prostaglandyn, okres pourodzeniowy, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, potencjał mutagenny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżywalność zarodków, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, ubytek przegrody międzykomorowej, wpływ teratogenny, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Epidemiologia
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to rzadka wada wrodzona serca, stanowiąca 1-3% wszystkich wrodzonych wad serca, z częstością występowania szacowaną na 0,09-0,14 na 1000 żywych urodzeń (0,9-1,4 na 10 000 urodzeń). Charakteryzuje się całkowitym lub przeważającym odprowadzeniem aorty i tętnicy płucnej z prawej komory. Występuje w różnych wariantach anatomicznych, najczęściej z ubytkiem przegrody międzykomorowej podzastawkowym aortalnym (subaortic VSD) i zwężeniem podzastawkowym płucnym. DORV często współistnieje z innymi wadami serca (np. ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, koarktacja aorty) oraz anomaliami pozasercowymi, a w około 40% przypadków towarzyszą mu aberracje chromosomalne, takie jak trisomie 13, 18, 21 oraz delecja 22q11.2 (zespół DiGeorge’a). Diagnostyka prenatalna opiera się na ultrasonografii i echokardiografii płodowej, co umożliwia wczesne rozpoznanie i planowanie leczenia.
aberracja chromosomalna, anomalia chromosomalna, arytmia komorowa, arytmia przedsionkowa, atrezja zastawki mitralnej, blok serca, delecja 22q11.2, infekcyjne zapalenie wsierdzia, koarktacja aorty, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki przedsionkowo-komorowej, nieprawidłowe połączenie naczyniowe, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, podwójne ujście prawej komory, prawa komora serca, przełożenie wielkich pni tętniczych, sinica, tętnica płucna, trisomia 13, trisomia 18, trisomia 21, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, wrodzona wada serca, zastawka przedsionkowo-komorowa, zespół DiGeorge’a, zespół Downa, zespół genetyczny, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Patofizjologia i mechanizm
Szmery sercowe powstają w wyniku turbulentnego przepływu krwi przez struktury serca, co może być spowodowane stenozą zastawki, niedomykalnością, wrodzonymi wadami serca lub zwiększonym przepływem krwi. Klasyfikacja szmerów obejmuje szmery wyrzutowe (ejekcyjne), niedomykalności, przepływowe oraz ciągłe, a ich charakterystyka (np. crescendo-decrescendo w stenozie aortalnej, holosystoliczny w niedomykalności mitralnej czy VSD) oraz lokalizacja osłuchiwania (np. punkt aortalny, koniuszek serca, lewa dolna krawędź mostka) są kluczowe dla rozpoznania etiologii. Przykładowo, stenoza aortalna objawia się śródsystolicznym szmerem crescendo-decrescendo o wysokiej częstotliwości, najlepiej słyszalnym w punkcie osłuchiwania aortalnym z promieniowaniem do szyi, natomiast niedomykalność aortalna generuje wczesnorozkurczowy szmer decrescendo przy lewej dolnej krawędzi mostka. Wartości diagnostyczne obejmują m.in. zmniejszenie pola zastawki aortalnej o co najmniej 50%, co prowadzi do przeciążenia ciśnieniowego lewej komory, oraz powierzchnię zastawki mitralnej poniżej 2 cm² w stenozie mitralnej.
anemia, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiomiopatia przerostowa, manewr Valsalvy, nadciśnienie płucne, niedomykalność aortalna, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki, przeciążenie ciśnieniowe, przetrwały przewód tętniczy, stenoza aortalna, stenoza mitralna, stenoza zastawki, szmer ciągły, szmer holosystoliczny, szmer niewinny, szmer rozkurczowy, szmer skurczowy, szmer wyrzutowy, turbulentny przepływ krwi, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wstrząs kardiogenny, zespół Eisenmengera - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym nieużywających skutecznej antykoncepcji. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest uzyskanie negatywnego wyniku testu ciążowego oraz poinformowanie pacjentki o ryzyku teratogennym. Lekarz powinien podkreślić konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu, co wynika z czasu eliminacji fingolimodu z organizmu (około 2 miesięcy). W przypadku planowania ciąży leczenie należy przerwać co najmniej 2 miesiące przed poczęciem, a pacjentka powinna być świadoma ryzyka nawrotu aktywności choroby po odstawieniu leku.
anomalia rozwojowa nerek, anomalia układu mięśniowo-szkieletowego, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, eliminacja leku, embriogeneza, fingolimod, metoda antykoncepcji, nawrót choroby, opieka prenatalna, osłabienie płodności, przetrwały pień tętniczy, receptor sfingozyno-1-fosforanu, ryzyko dla płodu, stwardnienie rozsiane, test ciążowy, tetralogia Fallota, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada przegrody komorowej, wada wrodzona, wrodzona choroba serca - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to wrodzona wada serca charakteryzująca się odprowadzeniem obu wielkich tętnic – aorty i tętnicy płucnej – z prawej komory, co skutkuje brakiem połączenia lewej komory z aortą. W niemal wszystkich przypadkach współistnieje ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), który umożliwia mieszanie się krwi utlenowanej i odtlenowanej, co paradoksalnie jest korzystne dla przepływu krwi do aorty. Klasyfikacja DORV opiera się na lokalizacji VSD (podaortalny, podpłucny – serce Taussig-Bing) oraz obecności zwężenia zastawki płucnej (PS) lub innych wad towarzyszących. Diagnostyka obejmuje badania prenatalne (echokardiografia płodu) oraz po urodzeniu: RTG klatki piersiowej, MRI/CT, EKG, echokardiografię i cewnikowanie serca. W ciężkich przypadkach sinicy stosuje się prostaglandynę E1 (PGE1) w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego. Leczenie farmakologiczne obejmuje diuretyki pętlowe (np. furosemid), diuretyki oszczędzające potas (spironolakton), digoksynę, beta-blokery oraz antykoagulanty i profilaktykę antybiotykową przed zabiegami.
antykoagulant, beta-bloker, blok serca, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, drożność przewodu tętniczego, duszność, echokardiografia płodu, ektopia komorowa, furosemid, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie płucne, naprawa dwukomorowa, naprawa jednokomorowa, nieprawidłowy rytm serca, niewydolność serca, obrzęk, operacja Fontana, podwójne ujście prawej komory, prostaglandyna, prostaglandyna E1, serce Taussig-Bing, spironolakton, tachykardia przedsionkowa, ubytek przegrody międzykomorowej, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod Bluefish 0,5 mg
Fingolimod Bluefish (fingolimod 0,5 mg w kapsułkach twardych) jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących skutecznej antykoncepcji ze względu na wysokie ryzyko teratogenne. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie testu ciążowego oraz szczegółowe poinformowanie pacjentki o ryzyku poważnych wad wrodzonych, w tym wad serca (ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, międzykomorowej, tetralogia Fallota), anomalii nerek i układu mięśniowo-szkieletowego. Stosowanie skutecznej antykoncepcji jest wymagane podczas leczenia oraz przez 2 miesiące po jego zakończeniu, co wynika z okresu eliminacji leku. W przypadku planowania ciąży zaleca się przerwanie terapii co najmniej 2 miesiące przed poczęciem, a w przypadku nieplanowanej ciąży – natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie monitorowania rozwoju płodu za pomocą badań ultrasonograficznych.
anomalia rozwojowa nerek, anomalia rozwojowa układu mięśniowo-szkieletowego, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, embriogeneza, fingolimod, kobieta w wieku rozrodczym, naczynie krwionośne, przetrwały pień tętniczy, receptor fosforanu sfingozyny, ryzyko dla płodu, stwardnienie rozsiane, teratogenność, test ciążowy, tetralogia Fallota, toksyczność fingolimodu, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada przegrody komorowej, wada wrodzona, wrodzona choroba serca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod SUN 0,5 mg
Fingolimod SUN (0,5 mg) jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji, ze względu na wysokie ryzyko teratogenności. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie negatywnego wyniku testu ciążowego oraz zapewnienie stosowania skutecznej antykoncepcji przez cały okres leczenia i przez 2 miesiące po jego zakończeniu, co wynika z około 2-miesięcznego okresu eliminacji leku z organizmu. W przypadku planowania ciąży, terapia fingolimodem powinna być przerwana co najmniej 2 miesiące przed planowanym zajściem w ciążę, z uwzględnieniem ryzyka nawrotu choroby. Lekarz powinien stosować się do procedur zawartych w Pakiecie Informacji dla Lekarza, aby minimalizować ryzyko dla pacjentki i płodu.
angiogeneza, anomalia rozwojowa nerek, anomalia rozwojowa układu mięśniowo-szkieletowego, badanie ultrasonograficzne, działanie niepożądane, eliminacja fingolimodu, embriogeneza, fingolimod, nawrót choroby, przetrwały pień tętniczy, receptor fosforanu sfingozyny, tetralogia Fallota, toksyczność fingolimodu, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, utrata płodu, wada przegrody komorowej, wady wrodzone płodu, wrodzona choroba serca - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej – Diagnostyka i diagnoza
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej (PA-VSD) to złożona wrodzona wada serca charakteryzująca się całkowitą niedrożnością zastawki płucnej oraz obecnością ubytku przegrody międzykomorowej, umożliwiającego przepływ krwi między komorami. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na echokardiografii płodowej, wykrywającej wadę z dokładnością do 90%, oraz badaniach genetycznych, szczególnie w kierunku delecji 22q11. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na badaniu przedmiotowym (sinica, tachypnoe, szmer sercowy), pulsoksymetrii, EKG, RTG klatki piersiowej oraz echokardiografii, która pozostaje złotym standardem. Zaawansowane metody obrazowania, takie jak cewnikowanie serca, tomografia komputerowa (MDCT) i rezonans magnetyczny (MRI), umożliwiają szczegółową ocenę anatomii naczyń płucnych, obecności MAPCAs oraz planowanie leczenia. W diagnostyce stosuje się indeksy takie jak McGoon i Nakata (wartość prawidłowa NI: 330 ± 30 mm/m² powierzchni ciała) oraz stosunek Qp:Qs, które pomagają w ocenie rokowania i kwalifikacji do zabiegów chirurgicznych.
angiografia, atrezja płucna z nienaruszoną przegrodą międzykomorową, atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej, cewnikowanie serca, chirurg dziecięcy, delecja 22q11, echokardiografia płodowa, frakcja wyrzutowa, gradient ciśnień, kardiolog dziecięcy, niewydolność serca, prostaglandyna E1, przerost prawej komory, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, sinica, tachypnoe, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, truncus arteriosus, ubytek przegrody międzykomorowej, wielorzędowa tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, wspólny pień tętniczy, zastawka płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Leczenie
Zespół DiGeorge’a, spowodowany mikrodelecją 22q11, jest złożonym zaburzeniem genetycznym o szerokim spektrum klinicznym, wymagającym wielospecjalistycznego podejścia terapeutycznego. Kluczowe elementy leczenia obejmują korektę wad serca (np. tetralogia Fallota, przerwany łuk aorty), leczenie hipokalcemii z suplementacją wapnia (75-100 mg/kg/dobę elementarnego wapnia) i kalcytriolu, a także zarządzanie zaburzeniami immunologicznymi, w tym stosowanie przeszczepu grasicy (Rethymic) lub przeszczepu szpiku kostnego u pacjentów z całkowitym brakiem grasicy (cDGS). Profilaktyka infekcji, unikanie żywych szczepionek u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności oraz regularne monitorowanie parametrów biochemicznych (wapń, magnez, PTH) są niezbędne dla optymalizacji opieki. Wczesna interwencja chirurgiczna i rehabilitacyjna (logopedia, fizjoterapia, terapia zajęciowa) znacząco poprawiają rokowanie i jakość życia.
ADHD, brak grasicy, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, delecja 22q11, diagnostyka preimplantacyjna, gospodarka wapniowa, hipokalcemia, hipoparatyroidyzm, hormon wzrostu, immunoglobuliny, kalcytriol, kamień nerkowy, klozapina, lek przeciwdrgawkowy, małopłytkowość immunologiczna, niedoczynność przytarczyc, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, niewydolność podniebienno-gardłowa, parathormon, poradnictwo genetyczne, problemy z karmieniem, produkty krwiopochodne, profilaktyka antybiotykowa, przerwany łuk aorty, przeszczep grasicy, przeszczep szpiku kostnego, reumatoidalne zapalenie stawów, rozszczep podniebienia, schizofrenia, suplementacja wapnia, terapia logopedyczna, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, wada serca, wczesne rozpoznanie, zaburzenia odporności, zaburzenia rozwojowe, zaburzenia spektrum autyzmu, zespół DiGeorge’a, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Badania przedkliniczne fingolimodu przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały toksyczne działanie leku na układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich), serce (negatywny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego) oraz naczynia krwionośne (waskulopatia u szczurów przy dawkach ≥0,15 mg/kg, co odpowiada około 4-krotności ekspozycji AUC u ludzi przy dawce 0,5 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak działania kancerogennego u szczurów przy dawkach do 2,5 mg/kg (około 50-krotność ekspozycji AUC u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg (około 6-krotność ekspozycji AUC u ludzi). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego, a także nie wpływał na płodność szczurów nawet przy dawce 10 mg/kg (około 150-krotność ekspozycji AUC u ludzi).
chłoniak złośliwy, dojrzewanie płciowe, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, ekspozycja układowa, fingolimod, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, potencjał rakotwórczy, przetrwały pień tętniczy, receptor sfingozyno-1-fosforanu, sekwestracja limfocytów, śmiertelność zarodka, ubytek przegrody międzykomorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Leczenie
Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk słyszalny podczas osłuchiwania serca, który może mieć charakter niewinny (czynnościowy) lub patologiczny. Niewinne szmery, często występujące u dzieci i osób z prawidłową anatomią serca, nie wymagają leczenia i mogą ustąpić samoistnie. W przypadku szmerów wtórnych do stanów takich jak gorączka, nadczynność tarczycy czy anemia, terapia ukierunkowana jest na leczenie choroby podstawowej. Patologiczne szmery sercowe wymagają natomiast leczenia przyczynowego, które może obejmować farmakoterapię z zastosowaniem inhibitorów ACE (np. kaptopryl, benazepril), beta-blokerów (metoprolol, bisoprolol), leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, aspiryna, dabigatran, riwaroksaban, apiksaban), diuretyków (furosemid, torasemid), statyn, leków przeciwarytmicznych, wazodylatatorów oraz antybiotyków w przypadku infekcyjnego zapalenia wsierdzia.
anemia, annuloplastyka, antybiotyk, beta-bloker, diuretyk, doustny antykoagulant, echokardiografia, hipertyreoza, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, naprawa zastawki serca, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewinny szmer sercowy, patologiczny szmer sercowy, profilaktyka antybiotykowa, przetrwały otwór owalny, przetrwały przewód tętniczy, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, statyna, szmer sercowy, TAVR, tętniak aorty, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada wrodzona serca, wazodylator, zastawka aortalna, zastawka mitralna, zastawka trójdzielna - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Etiologia i przyczyny
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to wrodzona wada serca, w której zarówno aorta, jak i tętnica płucna odprowadzają krew z prawej komory, co prowadzi do nieprawidłowego krążenia krwi utlenowanej. Wada ta stanowi około 1-1,5% wszystkich wrodzonych wad serca, z częstością około 0,09/1000 żywych urodzeń. Patogeneza DORV wiąże się z zaburzeniami rozwojowymi grzebienia nerwowego i drugiego pola sercowego, a także mutacjami genetycznymi, m.in. w genie NPHP4, NKX2.5, GDF1 i CFC1. Delecje 22q11.2, trisomie 13, 18 oraz zespół CHARGE są często powiązane z DORV. Wada ta niemal zawsze współistnieje z ubytkiem przegrody międzykomorowej (VSD), który umożliwia przepływ krwi z lewej komory do aorty, a lokalizacja VSD (podaortalna, podpłucna, niezwiązana lub podwójna) determinuje typ DORV. Często występują także inne wady towarzyszące, takie jak koarktacja aorty, atrezja lub stenoza zastawki płucnej, przełożenie wielkich tętnic oraz wady poduszeczek wsierdziowych.
aorta, atrezja płucna, cukrzyca przedciążowa, dekstrokardia, delecja 22q11.2, DORV, drugie pole sercowe, FISH, grzebień nerwowy, koarktacja aorty, N-acetylocysteina, naprawa dwukomorowa, naprawa jednokomorowa, podwójne ujście prawej komory, przełożenie wielkich naczyń, reaktywne formy tlenu, stenoza zastawki płucnej, tętnica płucna, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, trisomia, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, VEGF, wrodzona wada serca, wspólny pień tętniczy, zespół CHARGE, zespół DiGeorge’a, zespół Eisenmengera, zespół velocardiofacial - Leksykon chorób i schorzeń
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych – Diagnostyka i diagnoza
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych (PAPVR) to rzadka wrodzona wada serca, charakteryzująca się nieprawidłowym odpływem jednej lub więcej żył płucnych do prawego przedsionka lub układu żylnego systemowego, zamiast do lewego przedsionka. Powoduje to przeciek lewo-prawy, który może prowadzić do przeciążenia prawej komory, nadciśnienia płucnego i niewydolności serca. Częstość występowania PAPVR wynosi około 0,4-0,7%, a objawy kliniczne są zróżnicowane – od bezobjawowych po duszność, ból w klatce piersiowej i objawy niewydolności prawej komory. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, echokardiografii (TTE i TEE), tomografii komputerowej (MDCT) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR), które umożliwiają dokładną ocenę anatomii i hemodynamiki. Czułość echokardiografii w wykrywaniu anomalii żył płucnych wynosi do 97,6%, natomiast MDCT i CMR oferują bardzo wysoką dokładność obrazowania, pozwalając na precyzyjne określenie liczby, przebiegu i drenażu żył płucnych. Cewnikowanie serca pozostaje złotym standardem w ocenie hemodynamicznej, zwłaszcza w pomiarze stosunku przepływu płucnego do systemowego (Qp:Qs) oraz ciśnień w tętnicy płucnej.
angiografia CT, angiografia rezonansu magnetycznego, badanie dopplerowskie, cewnikowanie prawego serca, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia kontrastowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram przezklatkowy, elektrokardiografia, hemodynamika, kardioangiografia, kardiomegalia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niewydolność prawego serca, obrzęk płuc, opór naczyniowy płucny, opór naczyniowy systemowy, PAPVR, przeciek lewo-prawy, przegroda przedsionkowa, przepływ płucny, przerost prawej komory, przetrwała lewa żyła główna górna, przetrwały przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, szmer serca, tachykardia, tomografia komputerowa z bramkowaniem EKG, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ubytek przegrody przedsionkowej, wielorzędowa tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, zatoka wieńcowa, zespół Turnera, zwężenie żyły płucnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Equoral 100 mg/ml
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa cyklosporyny (substancji czynnej preparatu Equoral) wykazały brak działania teratogennego przy dawkach do 17 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 30 mg/kg mc./dobę u królików podawanych doustnie. Przy dawkach toksycznych (30 mg/kg mc./dobę u szczurów i 100 mg/kg mc./dobę u królików) zaobserwowano zwiększoną śmiertelność potomstwa, zmniejszoną masę ciała płodów oraz opóźnienia w rozwoju kośćca. U królików poddanych ekspozycji in utero na dawkę 10 mg/kg mc./dobę podskórnie stwierdzono zmniejszoną liczbę nefronów, przerost nerek, układowe nadciśnienie tętnicze oraz postępującą niewydolność nerek do 35. tygodnia życia. U szczurów podawano dożylnie 12 mg/kg mc./dobę, co odpowiada dwukrotności zalecanej dawki u ludzi, i zaobserwowano zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, jednak bez potwierdzenia tych efektów u innych gatunków. Nie stwierdzono wpływu cyklosporyny na płodność samców i samic szczurów. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności cyklosporyny.
badanie teratogenności, chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak z komórek wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, nadciśnienie tętnicze, nefron, niewydolność nerek, nowotwór z komórek wątrobowych, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, wysepki Langerhansa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elecoxel 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej leku Elecoxel, nie wykazały istotnych zagrożeń toksycznych przy podaniu wielokrotnym, ani potencjału mutagennego czy rakotwórczego, co sugeruje niskie ryzyko genotoksyczne i kancerogenne u ludzi. Jednakże badania na zwierzętach ujawniły istotne działanie teratogenne i embriotoksyczne, zależne od dawki i gatunku. U królików dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższe narażenie niż u ludzi przyjmujących 200 mg dwa razy na dobę, na podstawie AUC0-24) powodowały zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej oraz wady rozwojowe takie jak zrośnięte żebra, mostek lub jego brak. U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższe narażenie) wiązały się ze zwiększoną częstością przepukliny przeponowej, prawdopodobnie z powodu hamowania syntezy prostaglandyn przez celekoksyb.
badanie mutagenności, celekoksyb, działanie teratogenne, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor COX-2, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przepuklina przeponowa, synteza prostaglandyn, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, wpływ na rozród, zakrzepica niezwiązana z czynnością nadnerczy, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk powstający w wyniku turbulentnego przepływu krwi przez serce lub naczynia, słyszalny podczas osłuchiwania stetoskopem. Szmery dzielimy na niewinne (funkcjonalne), często występujące u noworodków i dzieci, oraz patologiczne, które mogą wskazywać na wrodzone lub nabyte wady serca, takie jak niedomykalność czy zwężenie zastawek aortalnej, mitralnej, trójdzielnej lub płucnej, kardiomiopatię przerostową, ubytki przegrody międzyprzedsionkowej/międzykomorowej czy infekcje serca. Szmery klasyfikuje się według czasu występowania w cyklu sercowym (skurczowe, rozkurczowe, ciągłe) oraz intensywności (skala 1-6). W populacji pediatrycznej szmery występują u około 80% dzieci, z czego większość to szmery niewinne, natomiast u dorosłych około 10%. Szczególną uwagę wymaga ocena szmerów u noworodków ze względu na wyższe ryzyko patologii. Diagnostyka obejmuje echokardiografię, EKG, RTG klatki piersiowej oraz badania laboratoryjne, a w wybranych przypadkach cewnikowanie serca.
anemia, annuloplastyka, cewnikowanie serca, echokardiogram, elektrokardiogram, gorączka, kardiolog dziecięcy, kardiomiopatia przerostowa, MitraClip, nadczynność tarczycy, niedomykalność aortalna, niedomykalność mitralna, niedomykalność płucna, niedomykalność trójdzielna, niewinny szmer sercowy, niewydolność serca, patologiczny szmer sercowy, populacja pediatryczna, pulsoksymetria, sinica, stetoskop, szmer ciągły, szmer rozkurczowy, szmer sercowy, szmer skurczowy, TAVR, turbulentny przepływ krwi, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada wrodzona serca, wrodzona wada serca, zastawka serca, zespół terapeutyczny, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej, zwężenie zastawki płucnej, zwężenie zastawki trójdzielnej - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona wada serca u dorosłych – Leczenie
Wrodzona wada serca (CHD) jest najczęstszą wadą wrodzoną, a dzięki postępom w pediatrycznej kardiologii i technikom chirurgicznym liczba dorosłych pacjentów z ACHD wzrosła do 1,5-2 milionów w USA. Mimo skutecznej korekcji w dzieciństwie, pacjenci wymagają dożywotniej specjalistycznej opieki, gdyż są narażeni na późne powikłania, takie jak niewydolność serca, arytmie, nadciśnienie płucne i powikłania zakrzepowo-zatorowe. Opieka powinna być prowadzona przez kardiologa specjalizującego się w ACHD, obejmującą regularne badania obrazowe (echokardiografia, MRI, TK), testy wysiłkowe i monitorowanie EKG, z częstotliwością wizyt co 1-2 lata w zależności od złożoności wady. Farmakoterapia, choć oparta na ograniczonych danych, odgrywa kluczową rolę w kontroli arytmii, profilaktyce zakrzepowo-zatorowej, leczeniu niewydolności serca (ACEI, ARB, beta-blokery, diuretyki, ARNI, SGLT2) oraz nadciśnienia płucnego, z uwzględnieniem specyfiki zespołu Eisenmengera i ryzyka krwioplucia.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk, arytmia, balonowa walwuloplastyka, beta-bloker, cewnikowanie serca, diuretyk, doustny antykoagulant, echokardiografia, elektrofizjologia, gastroenterologia, hepatologia, infekcja serca, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2, kanał przedsionkowo-komorowy, kardiolog wrodzonych wad serca, kardiologia interwencyjna, krioablacja, krwioplucie, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, medycyna matczyno-płodowa, monitorowanie EKG, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, obrazowanie serca, operacja Fontana, operacja korzenia aorty, osłabienie mięśnia sercowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, procedura Rossa, profilaktyka antybiotykowa, przetrwały otwór owalny, przetrwały przewód tętniczy, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, przezcewnikowa wymiana zastawki płucnej, pulmonologia, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny serca, stenoza aortalna, test wysiłkowy, tomografia komputerowa, transplantacja serca, ubytek przegrody międzykomorowej, udar mózgu, urządzenie wspomagające pracę komór, wrodzona wada serca, wrodzona wada serca u dorosłych, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zapalenie wsierdzia, zespół Eisenmengera - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone wady serca – Etiologia i przyczyny
Wrodzone wady serca (WWS) stanowią około 1% noworodków (8-9/1000 żywych urodzeń) i powstają w pierwszych 6-8 tygodniach ciąży na skutek nieprawidłowego rozwoju struktur serca. Etiologia jest w większości przypadków wieloczynnikowa, obejmująca interakcję czynników genetycznych (15-20% przypadków związanych z mutacjami genetycznymi lub aberracjami chromosomowymi, np. trisomia 21, 18, 13, zespół DiGeorge’a) oraz środowiskowych (cukrzyca matczyna, infekcje takie jak różyczka, ekspozycja na leki teratogenne, alkohol, tytoń). Dziedziczenie może mieć charakter autosomalnie dominujący z ryzykiem przekazania wady na poziomie 50%, a ryzyko wystąpienia WWS u kolejnego dziecka w rodzinie wynosi 1,5-5%. Najczęstsze wady to ubytek przegrody międzykomorowej (25%), ASD typu secundum (10%), przetrwały przewód tętniczy, tetralogia Fallota, koarktacja aorty i przełożenie wielkich naczyń. Wady dzieli się na sinicze i niesinicze w zależności od wpływu na saturację tlenem.
aberracja chromosomowa, cukrzyca przedciążowa, dziedziczenie wieloczynnikowe, echokardiografia płodowa, fenyloketonuria, infekcja wsierdzia, koarktacja aorty, lek przeciwpadaczkowy, mukopolisacharydoza, płodowy zespół alkoholowy, przełożenie wielkich naczyń, przetrwały przewód tętniczy, różyczka, stan przedrzucawkowy, tetralogia Fallota, toczeń rumieniowaty układowy, trisomia, trisomia 21, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zespół Alagille’a, zespół Cri-du-chat, zespół DiGeorge’a, zespół Downa, zespół Ellis-van Creveld, zespół Holt-Oram, zespół Marfana, zespół Noonana, zespół Smith-Lemli-Opitz, zespół Turnera, zespół Williamsa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba serca wrodzona – Leczenie
Leczenie wrodzonych wad serca (WCS) jest zindywidualizowane i zależy od typu oraz ciężkości defektu, a także wieku pacjenta. Łagodne wady, takie jak małe ubytki w przegrodzie międzyprzedsionkowej (ASD) lub międzykomorowej (VSD), mogą wymagać jedynie regularnej obserwacji kardiologicznej z echokardiografią co kilka lat. Farmakoterapia obejmuje stosowanie leków antyarytmicznych, przeciwzakrzepowych, beta-blokerów, diuretyków, inhibitorów ACE, glikozydów nasercowych i antybiotyków profilaktycznych. W leczeniu interwencyjnym stosuje się przezskórne zamykanie ASD (około 8% przypadków), PDA (około 98%), balonową walwuloplastykę, przezskórną wymianę zastawek oraz ablację cewnikową. Zabiegi te charakteryzują się krótszym czasem rekonwalescencji i mniejszą inwazyjnością w porównaniu do operacji na otwartym sercu.
ablacja cewnikowa, balonowa walwuloplastyka, beta-bloker, bloker receptora angiotensyny, bradykardia, cewnikowanie serca, diuretyk, echokardiografia, glikozyd nasercowy, hipoksemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiolog wrodzonych wad serca, kardiologia interwencyjna, koarktacja aorty, krążenie dwukomorowe, lek antyarytmiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki, operacja paliatywna, procedura Fontana, przetrwały przewód tętniczy, przezskórna wymiana zastawki aortalnej, przezskórna wymiana zastawki płucnej, rehabilitacja kardiologiczna, rozrusznik serca, stenoza zastawki, ubytek międzykomorowy, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, urządzenie wspomagające pracę komór, wrodzona choroba serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie przewodzenia, zespół hipoplazji lewego serca - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Diagnostyka i diagnoza
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to złożona wada wrodzona serca, charakteryzująca się całkowitym lub przeważającym ujściem aorty i tętnicy płucnej z prawej komory, najczęściej współistniejącą z ubytkiem w przegrodzie międzykomorowej (VSD). Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na echokardiografii płodowej, której trafność sięga około 96%, choć może być utrudniona przez pozycję płodu. Po urodzeniu objawy kliniczne, takie jak sinica i zaburzenia oddychania, kierują do dalszej diagnostyki, w tym badania fizykalnego, pulsoksymetrii oraz echokardiografii, która pozwala na ocenę anatomiczną: potwierdzenie pochodzenia wielkich tętnic z prawej komory, lokalizację i wielkość VSD, wzajemne położenie aorty i tętnicy płucnej oraz obecność ewentualnych zwężeń drogi odpływu. Uzupełniająco stosuje się EKG (często wykazujące przerost prawej komory) oraz zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej. W bardziej skomplikowanych przypadkach wskazane są zaawansowane metody obrazowania, takie jak rezonans magnetyczny serca (MRI) i tomografia komputerowa (CT), które umożliwiają szczegółową ocenę anatomii serca i naczyń, a także planowanie chirurgiczne. Cewnikowanie serca pozostaje procedurą pomocniczą w wybranych sytuacjach, np. do oceny oporów naczyniowych płucnych czy anatomii tętnic wieńcowych.
badania genetyczne, cewnikowanie serca, DORV, echo płodowe, echokardiografia, echokardiografia 3D, EKG, koarktacja aorty, MRI serca, podwójne ujście prawej komory, prostaglandyna E, przerost prawej komory, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rtg klatki piersiowej, saturacja, sinica, szmer sercowy, ubytek przegrody międzykomorowej, USG prenatalne, zastawki półksiężycowate, zespół DiGeorge’a, zespół Edwardsa