cerclage przezbrzuszny
Cerclage przezbrzuszny to zabieg chirurgiczny wykonywany u kobiet w ciąży z niewydolnością szyjki macicy, gdy standardowe metody przezpochwowe są niemożliwe do zastosowania. Procedura polega na umieszczeniu szwu wokół szyjki macicy poprzez dostęp brzuszny, najczęściej metodą laparotomii.
Wskazania do cerclage’u przezbrzusznego obejmują: anatomiczne zniekształcenia szyjki macicy, znaczne skrócenie szyjki, wcześniejsze nieudane zabiegi przezpochwowe, czy rozległe uszkodzenia tkanek w obrębie szyjki. Zabieg wykonuje się najczęściej między 10. a 14. tygodniem ciąży, choć w sytuacjach nagłych może być przeprowadzony później.
Technika operacyjna polega na zastosowaniu taśmy (najczęściej z materiału niewchłanialnego) umieszczanej na poziomie cieśni macicy. Zabieg wiąże się z wyższym ryzykiem powikłań niż cerclage przezpochwowy, ale może być jedyną opcją w trudnych przypadkach klinicznych. Pacjentki po cerclage’u przezbrzusznym wymagają ścisłego monitorowania oraz planowego rozwiązania ciąży przez cięcie cesarskie.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność szyjki macicy jest istotnym czynnikiem ryzyka porodów przedwczesnych i strat ciążowych w II trymestrze, charakteryzującym się przedwczesnym rozwieraniem szyjki bez skurczów macicy. Profilaktyka obejmuje cerclage szyjki macicy, szczególnie profilaktyczny szew okrężny wykonywany między 12. a 14. tygodniem u pacjentek z historią niewydolności, z efektywnością sięgającą 85-90% w zapobieganiu porodom przed 37. tygodniem. Progesteron dopochwowy jest rekomendowany u kobiet z ciążą pojedynczą i długością szyjki ≤20 mm przed 24. tygodniem, redukując ryzyko porodu przedwczesnego przed 33. tygodniem o 42%. Pessarium szyjkowe, stosowane u pacjentek z szyjką <25 mm w 20-23 tygodniu, ma niejednoznaczne dowody skuteczności, choć nowe, spersonalizowane modele mogą poprawić wyniki. Monitorowanie długości szyjki macicy przez TVS między 14. a 28. tygodniem jest kluczowe dla wczesnej diagnostyki i decyzji terapeutycznych.
amniocenteza, badanie ultrasonograficzne, cerclage przezbrzuszny, cerclage szyjki macicy, ciąża mnoga, długość szyjki macicy, niewydolność cieśniowo-szyjkowa, niewydolność szyjki macicy, pęknięcie błon płodowych, pessarium szyjkowe, poród przedwczesny, progesteron, progesteron dopochwowy, przezpochwowe badanie ultrasonograficzne, śmiertelność okołoporodowa, zapalenie błon płodowych -
Leksykon chorób i schorzeń
Poród przedwczesny, definiowany jako poród przed ukończeniem 37. tygodnia ciąży, stanowi główną przyczynę umieralności i chorobowości noworodkowej. Kluczowe w profilaktyce jest wczesne rozpoznanie kobiet z grup wysokiego ryzyka, do których należą m.in. pacjentki z wywiadem porodu przedwczesnego, krótką szyjką macicy (<25 mm), ciążą mnogą, wiekiem poniżej 18 lub powyżej 35 lat, przewlekłymi chorobami matki oraz nałogami. Farmakologicznie, progesteron dopochwowy (200 mg/dobę od 16-24 do 34-36 tygodnia ciąży) znacząco redukuje ryzyko porodu przed 34. i 37. tygodniem (RR odpowiednio 0,31 i 0,55) oraz śmiertelność okołoporodową (RR 0,50). Iniekcje 17-alfa-hydroksyprogesteronu kapronianu (17-OHPC) wykazują niejednoznaczną skuteczność i są obecnie weryfikowane przez FDA. Dodatkowo, cerclage szyjki macicy u kobiet z niewydolnością szyjki i długością szyjki ≤25 mm zmniejsza ryzyko porodu przedwczesnego o 20% (RR 0,80). Alternatywnie, pesarium szyjkowe może być stosowane u pacjentek z krótką szyjką macicy, obniżając częstość porodów przed 34. tygodniem.
17-alfa-hydroksyprogesteron kapronian, bakteryjne zapalenie pochwy, betametazon, blokery kanału wapniowego, cerclage, cerclage przezbrzuszny, choroby autoimmunologiczne, ciąża mnoga, cukrzyca, deksametazon, kortykosteroidy, krótka szyjka macicy, kwas acetylosalicylowy, kwas foliowy, kwasy omega-3, leki tokolityczne, mózgowe porażenie dziecięce, nadciśnienie tętnicze, niewydolność szyjki macicy, nifedypina, pesarium szyjkowe, poród przedwczesny, progesteron, progesteron dopochwowy, siarczan magnezu, stan przedrzucawkowy, wirus brodawczaka ludzkiego -
Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność szyjki macicy (niewydolność cieśniowo-szyjkowa) to stan charakteryzujący się bezbolesnym rozwieraniem szyjki macicy w II trymestrze ciąży, bez skurczów macicy, prowadzący do ryzyka poronienia lub porodu przedwczesnego. Dotyczy około 1% ciąż, odpowiadając za 15-20% poronień w II trymestrze. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz ultrasonografii przezpochwowej, gdzie długość szyjki <25 mm między 18-24 tygodniem ciąży oraz obecność "funnelingu" wskazują na niewydolność. Główne czynniki ryzyka to wcześniejsze zabiegi na szyjce (konizacja, LEEP, D&C), porody przedwczesne, urazy szyjki, wady rozwojowe macicy, ekspozycja na DES, zaburzenia kolagenu (zespół Ehlersa-Danlosa, Marfana) oraz rasa czarna. Leczenie obejmuje cerclage szyjkowy (profilaktyczny między 12-14 tygodniem lub ratunkowy do 24 tygodnia), suplementację progesteronu (17-alfa-hydroksyprogesteron kapronian od 16-24 do 36 tygodnia) oraz opcjonalnie pessarium pochwowe. Cerclage przezbrzuszny (TAC) stosowany jest w wybranych przypadkach, wymaga porodu przez cesarskie cięcie. Skuteczność cerclage wynosi 80-90% w zapobieganiu porodowi przedwczesnemu.
17-alfa-hydroksyprogesteron kapronian, badanie przezpochwowe, cerclage przezbrzuszny, cerclage ratunkowy, dietylostilbestrol, encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna, indometacyna, infekcja wewnątrzowodniowa, konizacja, kortykosteroidy, krwawienie z pochwy, mózgowe porażenie dziecięce, niewydolność cieśniowo-szyjkowa, niewydolność szyjki macicy, pessarium pochwowe, poród przedwczesny, poronienie w drugim trymestrze, procedura LEEP, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, rezonans magnetyczny, rozwieranie szyjki macicy, suplementacja progesteronu, ultrasonografia przezpochwowa, uraz szyjki macicy, wada rozwojowa macicy, wyłyżeczkowanie, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana
