dawkowanie teofiliny
Dawkowanie teofiliny wymaga szczególnej uwagi ze względu na wąski indeks terapeutyczny leku i znaczne różnice w farmakokinetyce między pacjentami. Stężenie terapeutyczne teofiliny w surowicy wynosi 10-20 μg/ml, przy czym stężenia powyżej 20 μg/ml wiążą się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych.
U dorosłych standardowa dawka początkowa wynosi 300-400 mg/dobę w dawkach podzielonych. W leczeniu podtrzymującym stosuje się zwykle 400-600 mg/dobę, ale dawka powinna być dostosowana indywidualnie w oparciu o monitorowanie stężenia leku w surowicy. U osób starszych, pacjentów z niewydolnością wątroby, zastoinową niewydolnością serca czy w przypadku interakcji z innymi lekami, dawkowanie powinno być zredukowane.
U dzieci dawkowanie jest zależne od wieku i masy ciała. U noworodków typowa dawka wynosi 1-2 mg/kg co 8-12 godzin, u niemowląt 4-6 mg/kg co 6-8 godzin, natomiast u dzieci starszych 4-6 mg/kg co 6 godzin. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu są podawane co 12-24 godziny.
W ciężkich przypadkach astmy lub POChP można rozważyć podanie dawki nasycającej, ale zawsze z uwzględnieniem wcześniejszego przyjmowania teofiliny przez pacjenta. Regularne monitorowanie stężenia leku w surowicy jest zalecane, zwłaszcza przy zmianie dawkowania lub wprowadzaniu leków mogących wchodzić w interakcje z teofiliną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Euphyllin long 300 mg
Teofilina, substancja czynna preparatu Euphyllin long, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Leki takie jak chinolony (cyprofloksacyna, enoksacyna) wymagają zmniejszenia dawki teofiliny odpowiednio do 60% i 30% standardowej dawki, ze względu na ryzyko toksyczności i konieczność ścisłego monitorowania stężenia. Inne grupy leków, w tym makrolidy (erytromycyna), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), beta-blokery (propranolol), leki przeciwarytmiczne (meksyletyna, propafenon) oraz leki przeciwwrzodowe (cymetydyna, ranitydyna), również zwiększają stężenie teofiliny, co wymaga rozważenia redukcji dawki i monitorowania poziomu leku. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, obniżają stężenie teofiliny, co może wymagać zwiększenia dawki i kontroli terapeutycznej. Palenie tytoniu również przyspiesza metabolizm teofiliny, co może skutkować koniecznością zwiększenia dawki.
antybiotyki makrolidowe, beta-blokery, beta-sympatykomimetyki, blokery kanału wapniowego, chinolony, cyprofloksacyna, dawkowanie teofiliny, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane, działanie synergistyczne, enoksacyna, erytromycyna, euphyllin long, hipokaliemia, indeks terapeutyczny, ksantyny, leki moczopędne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwgruźlicze, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwirusowe, leki przeciwwrzodowe, leki przeciwzakrzepowe, monitorowanie terapii, nikotynizm, ośrodkowy układ nerwowy, preparaty ziołowe, przedawkowanie, środek znieczulający, stężenie osoczowe, stężenie teofiliny, terapia skojarzona, zaburzenia rytmu serca