preekscytacja
Preekscytacja to zjawisko elektrofizjologiczne, w którym część mięśnia komór serca ulega wcześniejszemu pobudzeniu niż w prawidłowym przewodzeniu. Najczęściej występuje w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW), gdzie dodatkowa droga przewodzenia (pęczek Kenta) omija fizjologiczne opóźnienie w węźle przedsionkowo-komorowym, prowadząc do przedwczesnej aktywacji komór.
W zapisie EKG preekscytacja charakteryzuje się skróceniem odstępu PR (poniżej 120 ms), poszerzeniem zespołu QRS oraz obecnością fali delta – wstępnego, powolnego wznoszenia się początku zespołu QRS. Zmiany te odzwierciedlają przewodzenie impulsów częściowo drogą dodatkową, a częściowo fizjologicznym układem przewodzącym.
Preekscytacja może być bezobjawowa lub towarzyszyć jej groźne zaburzenia rytmu, szczególnie częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy (AVRT) lub, rzadziej, migotanie przedsionków z szybkim przewodzeniem do komór. U pacjentów objawowych lub z wysokim ryzykiem nagłego zgonu sercowego stosuje się leczenie farmakologiczne lub zabiegowe (ablacja drogi dodatkowej), które jest metodą z wyboru w przypadkach opornych na farmakoterapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Patofizjologia i mechanizm
Wada Ebsteina to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się nieprawidłowym rozwojem i przemieszczeniem płatków zastawki trójdzielnej, głównie płatka przegrodowego i tylnego, co prowadzi do wierzchołkowego przemieszczenia pierścienia trójdzielnego o co najmniej 8 mm/m² powierzchni ciała. Patofizjologia obejmuje niepełną delaminację płatków zastawki, przedsionkowanie części prawej komory oraz niedomykalność zastawki trójdzielnej, której stopień zależy od nasilenia przemieszczenia i integralności płatków. Przedsionkowana część prawej komory wykazuje dyskinezę i włóknienie, co wraz z niedomykalnością prowadzi do przeciążenia objętościowego prawej komory, powiększenia prawego przedsionka, podwyższonego ciśnienia w prawym przedsionku oraz spłaszczenia przegrody międzykomorowej z dysfunkcją lewej komory. Ponad 80% pacjentów ma ubytek przegrody międzyprzedsionkowej typu secundum lub przetrwały otwór owalny, co sprzyja przeciekowi prawo-lewemu i sinicy. Wada wiąże się także z zaburzeniami przewodzenia, w tym tachykardią przedsionkową i zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a, a EKG wykazuje wydłużenie odstępu PR, wysokie załamki P i blok prawej odnogi pęczka Hisa.
blok prawej odnogi pęczka Hisa, czynnik transkrypcyjny serca, droga odpływu prawej komory, dysfunkcja prawej komory, kardiomiopatia, migotanie przedsionków, mutacja genu MYH7, niedomykalność zastawki trójdzielnej, połączenie przedsionkowo-komorowe, preekscytacja, przeciek prawo-lewy, przegroda międzykomorowa, przetrwały otwór owalny, sinica, tachykardia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, włóknienie miokardium, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zastawka trójdzielna, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Właściwości farmakodynamiczne
Adenozyna, endogenny nukleozyd purynowy, wykazuje działanie dromotropowo ujemne w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia skuteczne przerwanie pętli pobudzenia krążącego i konwersję napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT) do rytmu zatokowego. W praktyce klinicznej adenozyna podawana jest w szybkim wstrzyknięciu dożylnym, a dawki stosowane u dzieci wahają się od 37,5 μg/kg do 400 μg/kg masy ciała, z efektywnością terapeutyczną w zakresie 72–100%. Substancja ta nie jest skuteczna w migotaniu i trzepotaniu przedsionków, gdyż w tych arytmiach węzeł przedsionkowo-komorowy nie uczestniczy w obwodzie re-entry. Adenozyna pełni również funkcję diagnostyczną, umożliwiając precyzyjniejszą ocenę aktywności elektrycznej przedsionków oraz różnicowanie częstoskurczów nadkomorowych z szerokimi i wąskimi zespołami QRS podczas zapisu EKG i badań elektrofizjologicznych.
adenozyna, amiodaron, badanie elektrofizjologiczne, choroba serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, działanie dromotropowo-ujemne, kardiowersja, migotanie komór, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nukleozyd purynowy, obwód re-entry, preekscytacja, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rozszerzenie naczyń obwodowych, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Patofizjologia i mechanizm
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa zaburzeń rytmu serca charakteryzujących się przyspieszonym rytmem powyżej węzła przedsionkowo-komorowego, z wąskimi zespołami QRS (≤120 ms) i częstością rytmu powyżej 100 uderzeń/min u dorosłych oraz 180-220 u dzieci. Dominującym mechanizmem patofizjologicznym jest reentry, obejmujący dwie funkcjonalne drogi przewodzenia o różnych prędkościach i okresach refrakcji, co prowadzi do powstania pętli nawrotnej. Najczęstsze typy SVT to nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT, ~65% przypadków) oraz nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT, ~30%), z udziałem dodatkowej drogi przewodzenia w AVRT. Diagnostyka opiera się na badaniu elektrofizjologicznym i analizie EKG, gdzie kluczowe są cechy takie jak obecność podwójnej fizjologii węzła AV, reakcja na manewry wagalne oraz charakterystyka zespołu QRS. W zespole Wolffa-Parkinsona-White’a obserwuje się preekscytację z falą delta i wydłużonym QRS (≥100 ms), a leczenie wymaga unikania leków blokujących węzeł AV ze względu na ryzyko migotania przedsionków z preekscytacją.
ablacja cewnikowa, ablacja cewnikowa o częstotliwości radiowej, aktywność wyzwalana, anomalia Ebsteina, badanie elektrofizjologiczne, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok VA, częstoskurcz nawrotny, droga dodatkowa, elektrofizjologiczne badanie serca, kardiomiopatia indukowana tachykardią, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiomiopatia wywołana tachykardią, manewr wagalny, mechanizm reentry, migotanie przedsionków, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, nawrotny częstoskurcz węzłowy, odstęp AH, odstęp VH, ogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, pętla nawrotna, preekscytacja, przedwczesne pobudzenie przedsionkowe, stosunek neutrofili do limfocytów, szerokość rozkładu erytrocytów, tachykardia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, układ His-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zapalenie mięśnia sercowego, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zwiększony automatyzm - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Opacorden 200 mg
Opacorden, zawierający 200 mg amiodaronu chlorowodorku w formie tabletek powlekanych, jest lekiem antyarytmicznym stosowanym w leczeniu poważnych zaburzeń rytmu serca, które zagrażają życiu lub znacząco obniżają jakość życia pacjenta. Wskazania obejmują zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe oraz groźne komorowe zaburzenia rytmu, takie jak częstoskurcz komorowy i migotanie komór. Amiodaron jest lekiem drugiego lub trzeciego wyboru, stosowanym, gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne, przeciwwskazane lub nietolerowane. Ze względu na ryzyko działań niepożądanych, terapia powinna być prowadzona przez specjalistów kardiologii, z uwzględnieniem dokładnej diagnostyki i monitorowania funkcji tarczycy, wątroby, płuc oraz serca.
badanie echokardiograficzne, badanie elektrofizjologiczne, chlorowodorek amiodaronu, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz nawrotny, częstoskurcz węzłowy, dodatkowa droga przewodzenia, funkcja tarczycy, komorowe zaburzenia rytmu, lek antyarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, monitorowanie holterowskie, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, Opacorden, preekscytacja, trzepotanie przedsionków, zaburzenie rytmu serca, zawał serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Epidemiologia
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzone zaburzenie elektrofizjologiczne serca, charakteryzujące się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, która omija fizjologiczne opóźnienie w węźle przedsionkowo-komorowym, co predysponuje do nawracających tachyarytmii i ryzyka nagłego zgonu sercowego. Częstość występowania zespołu WPW w populacji ogólnej wynosi 0,1-0,3%, z dwumodalnym szczytem zachorowań w okresie niemowlęcym oraz u dzieci i nastolatków, a najwyższa częstość (0,61/1000) obserwowana jest między 20 a 24 rokiem życia. Mężczyźni są dotknięci częściej (1,4/1000) niż kobiety (0,9/1000), a około 25% pacjentów traci cechy preekscytacji w ciągu 10 lat. Zespół WPW może współistnieć z wrodzonymi wadami serca, takimi jak anomalia Ebsteina (10% pacjentów z tą wadą ma WPW), ubytki przegrody czy skorygowane przełożenie wielkich naczyń, a także z kardiomiopatią przerostową i innymi chorobami genetycznymi. Ryzyko nagłego zgonu sercowego u pacjentów z WPW wynosi około 0,1% rocznie, a częstość zagrażających życiu zdarzeń u dzieci sięga 0,8-1,9 na 1000 osobolat.
ablacja cewnikowa, ablacja przezskórna, anomalia Ebsteina, badanie elektrofizjologiczne, choroba Danona, choroba Fabry’ego, choroba Pompego, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz nawrotny, droga dodatkowa, kardiomiopatia przerostowa, migotanie komór, migotanie przedsionków, mutacja missensowna, nagłe zatrzymanie krążenia, nagły zgon sercowy, preekscytacja, przełożenie wielkich naczyń, tachyarytmia, trzepotanie przedsionków, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wypadanie płatka zastawki mitralnej, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Leczenie
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami, co predysponuje do tachyarytmii. U pacjentów bezobjawowych z preekscytacją zaleca się konsultację elektrofizjologiczną, a w przypadku drogi wysokiego ryzyka lub zawodów wysokiego ryzyka wskazana jest ablacja. U niemowląt do 2/3 przypadków może dojść do samoistnego zaniku drogi dodatkowej. W leczeniu objawowego WPW ablacja przezskórna jest metodą pierwszego wyboru, cechującą się skutecznością 90-95% i niskim ryzykiem powikłań (1-3%), natomiast w ostrej fazie tachyarytmii stosuje się manewry wagalne oraz farmakoterapię dostosowaną do mechanizmu arytmii (adenozyna, prokainamid, beta-adrenolityki, blokery kanału wapniowego). W migotaniu przedsionków z preekscytacją przeciwwskazane są leki blokujące węzeł AV (digoksyna, adenozyna, werapamil, beta-adrenolityki) ze względu na ryzyko przyspieszenia przewodzenia przez drogę dodatkową i migotania komór. W przypadku niestabilności hemodynamicznej wskazana jest synchronizowana kardiowersja elektryczna zgodnie z algorytmem ACLS.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, ablacja RF, badanie elektrofizjologiczne, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, kardiowersja elektryczna, krążenie pozaustrojowe, krioablacja, lek klasy IA, lek klasy IC, manewr Valsalvy, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie komór, nagły zgon sercowy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, niestabilność hemodynamiczna, powikłanie, preekscytacja, sternotomia pośrodkowa, tachyarytmia, tachyarytmia przedsionkowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a