stężenie teikoplaniny
Stężenie teikoplaniny to kluczowy parametr monitorowany w trakcie terapii tym antybiotykiem glikopeptydowym, stosowanym głównie w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, w tym szczepy oporne na metycylinę (MRSA).
Monitorowanie stężenia teikoplaniny w surowicy jest istotne ze względu na wąski indeks terapeutyczny leku oraz zmienną farmakokinetykę u różnych grup pacjentów. Dla skutecznego działania bakteriobójczego minimalne stężenie w stanie stacjonarnym powinno wynosić >10 mg/L, natomiast w ciężkich zakażeniach, takich jak endocarditis czy zakażenia kości i stawów, zaleca się utrzymanie stężeń >20-30 mg/L.
Właściwe dawkowanie teikoplaniny wymaga uwzględnienia funkcji nerek pacjenta, ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek lub u osób poddawanych terapiom nerkozastępczym konieczna jest modyfikacja dawkowania w oparciu o wyniki monitorowania stężenia leku. Najczęściej oznacza się stężenie minimalne (Cmin) przed podaniem kolejnej dawki.
Zbyt niskie stężenie teikoplaniny może prowadzić do nieskuteczności terapii i rozwoju oporności bakterii, natomiast zbyt wysokie stężenia zwiększają ryzyko działań niepożądanych, w tym nefrotoksyczności i ototoksyczności, choć teikoplanina charakteryzuje się mniejszą toksycznością niż wankomycyna.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Dawkowanie teikoplaniny (lek BRADEX) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej oraz czynności nerek pacjenta. Monitorowanie stężeń leku w surowicy jest kluczowe dla zapewnienia skuteczności terapii, z docelowymi stężeniami minimalnymi wynoszącymi dla większości zakażeń Gram-dodatnich ≥15 mg/L (FPIA) oraz 10 mg/L (HPLC), a dla ciężkich zakażeń, takich jak infekcyjne zapalenie wsierdzia, 30-40 mg/L (FPIA) lub 15-30 mg/L (HPLC). Dawkowanie nasycające i podtrzymujące różni się w zależności od wskazania, np. w zakażeniach skóry i tkanki miękkiej stosuje się 6 mg/kg mc. co 12 godzin (3 dawki nasycające) oraz 6 mg/kg mc. raz na dobę w leczeniu podtrzymującym, natomiast w infekcyjnym zapaleniu wsierdzia dawka nasycająca wynosi 12 mg/kg mc. co 12 godzin (3-5 dawek), a podtrzymująca 12 mg/kg mc. raz na dobę. Terapia powinna trwać co najmniej 21 dni w zapaleniu wsierdzia, nie przekraczając 4 miesięcy.
bakterie Gram-dodatnie, CAPD, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, czynność nerek, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfagia, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, metoda HPLC, monitorowanie stężenia, niewydolność nerek, stężenie teikoplaniny, teikoplanina, terapia dożylna, wlew dożylny, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanki miękkiej, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teicoplanin Altan 200 mg
Przedawkowanie teikoplaniny, szczególnie u pacjentów pediatrycznych, stanowi istotne wyzwanie kliniczne. Opisano przypadek 29-dniowego noworodka, u którego po dożylnym podaniu dawki 400 mg (95 mg/kg masy ciała) zaobserwowano objawy pobudzenia psychoruchowego. Objawy neurologiczne mogą wystąpić również u dzieci i młodzieży, jednak ich dawki progowe nie zostały precyzyjnie określone. Teikoplanina w postaci leku Teicoplanin Altan dostępna jest w fiolkach zawierających 200 mg substancji czynnej (≥200 000 j.m.) w 3,0 ml roztworu po rekonstytucji. Prawidłowa kalkulacja dawki na podstawie masy ciała jest kluczowa, aby uniknąć ryzyka przedawkowania, zwłaszcza u noworodków i małych dzieci.
aktywność psychoruchowa, dializa otrzewnowa, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, kalkulacja dawki, leczenie przedawkowania, objaw neurologiczny, objaw przedawkowania, ośrodek toksykologiczny, pacjent pediatryczny, parametr biochemiczny, pobudzenie, postępowanie objawowe, przedawkowanie teikoplaniny, stan kliniczny, stężenie teikoplaniny, stężenie terapeutyczne, teikoplanina, zaburzenie neurologiczne