tonus naczyniowy
Tonus naczyniowy, zwany również napięciem naczyniowym, odnosi się do stopnia napięcia mięśni gładkich w ścianach naczyń krwionośnych. Jest to kluczowy mechanizm regulujący przepływ krwi w organizmie oraz utrzymujący prawidłowe ciśnienie tętnicze.
Regulacja tonusu naczyniowego odbywa się poprzez złożone mechanizmy neurohormonalne. Główną rolę odgrywa układ autonomiczny – sympatyczny (powodujący wazokonstrykcję) i parasympatyczny (wywołujący wazodilatację). Istotne znaczenie mają również substancje wazoaktywne jak adrenalina, noradrenalina, angiotensyna II, tlenek azotu, prostacykliny czy endotelina.
Zaburzenia tonusu naczyniowego mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych. Nadmierny skurcz naczyń (hipertonus) przyczynia się do rozwoju nadciśnienia tętniczego, a także może powodować niedokrwienie tkanek. Z kolei obniżony tonus (hipotonus) może skutkować hipotonią ortostatyczną, omdleniami czy wstrząsem.
W praktyce klinicznej ocena i modyfikacja tonusu naczyniowego jest istotna w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wstrząsu, niewydolności krążenia oraz zaburzeń perfuzji narządowej. Leki wpływające na tonus naczyniowy obejmują m.in. blokery kanałów wapniowych, inhibitory ACE, blokery receptora angiotensynowego, alfa-adrenolityki oraz donory tlenku azotu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Miłorząb – Właściwości farmakodynamiczne
Miłorząb (Ginkgo biloba) jest roślinnym preparatem stosowanym głównie w terapii zaburzeń funkcji poznawczych, klasyfikowanym jako lek przeciw otępieniu starczemu (kod ATC: N06DX02). Preparaty takie jak Ginkofar (40 mg) i Ginkofar Forte (80 mg) zawierają standaryzowany suchy wyciąg z liści miłorzębu o proporcji ekstrahowania 35-67:1, z określoną zawartością aktywnych składników: ginkgoflawonoglikozydów (22-27%) oraz laktonów terpenowych (5-7%), w tym ginkgolidów A, B, C (2,8-3,4%) i bilobalidu (2,6-3,2%). Zawartość kwasów ginkgolowych jest ograniczona do nie więcej niż 5 ppm ze względu na ich potencjalne działanie alergizujące. Mechanizm działania miłorzębu nie jest w pełni poznany, jednak badania farmakologiczne wskazują na wielokierunkowe efekty biologiczne, szczególnie w zakresie funkcji ośrodkowego układu nerwowego i układu krążenia.
agregacja płytek krwi, bilobalid, choroba neurodegeneracyjna, elektroencefalografia, ginkgoflawonoglikozydy, ginkgolidy, hemoreologia, hemostaza, kwas ginkgolowy, laktony terpenowe, mikrokrążenie mózgowe, miłorząb, naczynie krwionośne, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie starcze, perfuzja mózgowa, reologia krwi, standaryzowany wyciąg, tonus naczyniowy, układ nerwowy, wazodylatacja, zaburzenia funkcji poznawczych, zmiana zakrzepowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Troxerutin Chema 20 mg/g
Trokserutyna, zawarta w preparacie TROXERUTIN w stężeniu 20 mg/g w formie żelu, jest bioflawonoidem o działaniu ochronnym na ściany naczyń krwionośnych, klasyfikowanym w grupie leków układu sercowo-naczyniowego (kod ATC: C05CA04). Jej główny mechanizm polega na zmniejszeniu przepuszczalności i łamliwości naczyń włosowatych, co jest kluczowe w leczeniu zaburzeń mikrokrążenia. Trokserutyna poprawia integralność naczyń, redukując objawy niewydolności naczyniowej, a także zwiększa plastyczność erytrocytów i hamuje agregację płytek krwi, co prowadzi do normalizacji mikrokrążenia i poprawy perfuzji tkanek. Dodatkowo, lek hamuje aktywność hialuronidazy, zmniejszając degradację kwasu hialuronowego, co skutkuje redukcją wysięku pozanaczyniowego i obrzęku tkanek w stanach zapalnych.
agregacja płytek krwi, bioflawonoidy, elementy morfotyczne krwi, hialuronidaza, kwas hialuronowy, mięśnie gładkie, mikrokrążenie, naczynia włosowate, obrzęk tkanek, perfuzja tkanek, plastyczność erytrocytów, przepuszczalność naczyń, tonus naczyniowy, trokserutyna, układ naczyniowy, układ sercowo-naczyniowy