glukagon rDNA
Glukagon rekombinowany DNA (rDNA) to syntetycznie wytwarzana forma hormonu glukagonu, która jest identyczna z ludzkim glukagonem naturalnie produkowanym przez komórki alfa trzustki. Otrzymywany jest metodami inżynierii genetycznej poprzez wprowadzenie genu kodującego ludzki glukagon do komórek bakteryjnych lub drożdżowych, które następnie produkują ten hormon w warunkach laboratoryjnych.
Glukagon rDNA stosowany jest głównie w leczeniu ciężkiej hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą, szczególnie gdy nie są oni w stanie przyjąć doustnie węglowodanów. Lek działa poprzez stymulację wątroby do uwalniania zmagazynowanego w niej glikogenu w postaci glukozy do krwiobiegu, co skutkuje szybkim podniesieniem poziomu cukru we krwi. Jest dostępny w postaci zestawów zawierających lyofilizowany proszek i rozpuszczalnik do przygotowania roztworu do wstrzykiwań.
W przeciwieństwie do wcześniej stosowanego glukagonu pochodzenia zwierzęcego, glukagon rDNA charakteryzuje się wyższą czystością, standaryzacją i bezpieczeństwem stosowania. Eliminuje ryzyko przeniesienia chorób odzwierzęcych i wywoływania reakcji alergicznych związanych z obecnością białek zwierzęcych. Obecnie jest standardem w zestawach ratunkowych dla pacjentów z cukrzycą zagrożonych epizodami ciężkiej hipoglikemii.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Glukagon – Właściwości farmakodynamiczne
Glukagon, będący hormonem trzustki z grupy glikogenolitycznych (kod ATC: H04AA01), w preparacie GlucaGen 1 mg HypoKit występuje jako rekombinowany glukagon rDNA, identyczny strukturalnie z naturalnym ludzkim glukagonem. Jego główny mechanizm działania polega na hiperglikemizującym uwalnianiu glukozy z wątrobowego glikogenu, co jest kluczowe w leczeniu ciężkiej hipoglikemii, gdzie efekt podniesienia stężenia glukozy we krwi obserwuje się już w ciągu 10 minut od podania. Dodatkowo glukagon wykazuje działanie hamujące na motorykę mięśni gładkich przewodu pokarmowego, co ma zastosowanie diagnostyczne w gastroenterologii.
Farmakodynamika glukagonu różni się w zależności od drogi podania: dożylnie efekt hamujący na motorykę przewodu pokarmowego pojawia się w ciągu 1 minuty i utrzymuje od 5 do 20 minut, natomiast podanie domięśniowe powoduje opóźniony początek działania (5-15 minut) z dłuższym czasem trwania efektu (10-40 minut). Preparat GlucaGen 1 mg HypoKit zawiera 1 mg glukagonu w formie chlorowodorku w 1 ml roztworu po sporządzeniu, dostępny jako proszek (biały lub prawie biały) oraz bezbarwny, przejrzysty rozpuszczalnik, co umożliwia szybkie przygotowanie do wstrzyknięcia.
chlorowodorek glukagonu, ciężka hipoglikemia, cukrzyca, czynność motoryczna przewodu pokarmowego, diagnostyka gastroenterologiczna, działanie farmakodynamiczne, glikogen wątrobowy, glukagon, glukagon ludzki, glukagon rDNA, hormon glikogenolityczny, mięśnie gładkie, podanie domięśniowe, podanie dożylne, preparat hiperglikemiczny, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu, rekombinacja DNA, Saccharomyces cerevisiae, stężenie glukozy, właściwość farmakodynamiczna, zaburzenie gospodarki węglowodanowej - Leksykon substancji czynnych
Glukagon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
GlucaGen 1 mg HypoKit, zawierający rekombinowany glukagon o identycznej strukturze jak endogenny glukagon ludzki, wymaga stosowania zgodnie z określonymi wskazaniami i środkami ostrożności. Preparat jest niestabilny w roztworze i powinien być podawany natychmiast po sporządzeniu, wykluczając podawanie we wlewie dożylnym. Po skutecznym leczeniu ciężkiej hipoglikemii glukagonem, konieczne jest doustne podanie węglowodanów w celu odbudowy zapasów glikogenu wątrobowego i zapobiegania nawrotowi hipoglikemii. Należy pamiętać, że glukagon jest nieskuteczny w stanach wyczerpania glikogenu wątrobowego, takich jak długotrwały post, niewydolność kory nadnerczy, przewlekła hipoglikemia czy hipoglikemia poalkoholowa. W przeciwieństwie do adrenaliny, glukagon nie aktywuje fosforylazy mięśniowej, co ogranicza jego wpływ na metabolizm glikogenu mięśniowego.
aminy katecholowe, ciężka hipoglikemia, ciśnienie krwi, ciśnienie tętnicze, dożylne podanie glukozy, farmakoterapia, fosforylaza mięśniowa, glikogen wątrobowy, glukagon rDNA, glukagonoma, guz chromochłonny nadnerczy, hiperglikemia, hipoglikemia poalkoholowa, identyfikowalność biologicznych produktów leczniczych, insulinoma, mięsień szkieletowy, nawrót hipoglikemii, niewydolność kory nadnerczy, pheochromocytoma, procedura diagnostyczna, przewlekła hipoglikemia, przyspieszenie tętna, reakcja nadciśnieniowa, stężenie glukozy we krwi, wlew dożylny, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen