czynniki krzepnięcia II
Czynnik krzepnięcia II, znany również jako protrombina, to białko osocza krwi odgrywające kluczową rolę w procesie hemostazy. Jest syntetyzowany w wątrobie przy udziale witaminy K, a jego aktywacja prowadzi do powstania trombiny, która z kolei przekształca fibrynogen w fibrynę tworzącą skrzep.
Protrombina stanowi prekursor enzymu proteolitycznego – trombiny, która katalizuje końcowy etap kaskady krzepnięcia. Jej konwersja zachodzi pod wpływem kompleksu protrombinazy składającego się z aktywowanego czynnika X, czynnika V, jonów wapnia oraz fosfolipidów.
Niedobór czynnika II może być wrodzony (rzadka choroba dziedziczona autosomalnie recesywnie) lub nabyty (np. w przebiegu chorób wątroby, niedoboru witaminy K lub podczas terapii antagonistami witaminy K). Klinicznie manifestuje się skłonnością do krwawień o różnym nasileniu, a diagnostyka obejmuje oznaczanie aktywności czynnika II oraz badania czasu protrombinowego.
Protrombina jest jednym z punktów uchwytu działania leków przeciwkrzepliwych z grupy antagonistów witaminy K (np. warfaryny), które hamują jej syntezę w wątrobie. Poziom protrombiny można monitorować za pomocą czasu protrombinowego (PT) oraz wskaźnika INR, co ma szczególne znaczenie w kontroli terapii przeciwkrzepliwej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Feiba NF 2 500 j. (2 500 j. FEIBA), 50 j./ml
Przedawkowanie FEIBA NF, zawierającego czynniki krzepnięcia II, IX, X (głównie nieaktywowane) oraz aktywowany czynnik VII, wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, szczególnie przy dawkach przekraczających 200 j./kg masy ciała. Do najczęstszych powikłań należą zawał mięśnia sercowego, zator płucny, zakrzepica żył głębokich oraz udar niedokrwienny, wszystkie związane z nadmierną aktywacją kaskady krzepnięcia. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej oraz badaniach obrazowych (USG dopplerowskie, angiografia, TK, MRI) i laboratoryjnych (D-dimery, fibrynogen, PT, APTT).
aktywowany czynnik VII, angiografia, aPTT, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia II, D-dimery, FEIBA NF, fibrynogen, IX i X, kaskada krzepnięcia, niedokrwienie mózgu, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rezonans magnetyczny, skrzeplina, terapia przeciwzakrzepowa, tętnica płucna, tętnica wieńcowa, tomografia komputerowa, udar niedokrwienny, USG dopplerowskie, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Feiba NF 1000 j. (1000 j. FEIBA), 50 j./ml
FEIBA NF to preparat zawierający 50 j./ml zespołu czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII, w opakowaniu 1000 j. zawierającym 1000 jednostek czynnika VIII oraz czynniki II, IX, X (głównie nieaktywowane) i aktywowany czynnik VII. Preparat zawiera antygen koagulacyjny czynnika VIII w stężeniu do 0,1 j. na 1 j. FEIBA. W praktyce klinicznej u kobiet w wieku rozrodczym, szczególnie w ciąży i podczas karmienia piersią, brak jest jednoznacznych danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania FEIBA NF. Należy uwzględnić fizjologicznie zwiększone ryzyko zakrzepów w ciąży i połogu oraz potencjalne ryzyko rozsianego wykrzepiania śródnaczyniowego (DIC), które może być modyfikowane przez preparat. Brak jest również danych dotyczących wpływu FEIBA NF na płodność oraz reprodukcję u zwierząt, co ogranicza ocenę ryzyka dla pacjentek planujących ciążę.
aktywowany czynnik VII, antygen koagulacyjny czynnika VIII, białko ludzkiego osocza, czynnik VIII z aktywnością omijającą inhibitor, czynniki krzepnięcia II, FEIBA NF, IX i X, karmienie piersią, płodność, połóg, powikłanie zakrzepowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, proces krzepnięcia, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe, zakażenie parwowirusem B19, zakrzep, zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Feiba NF 2 500 j. (2 500 j. FEIBA), 50 j./ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku FEIBA NF, zawierającego zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII (w tym czynniki II, IX, X głównie nieaktywowane oraz aktywowany czynnik VII), przeprowadzono na modelach zwierzęcych, w tym na myszach z hemofilią A oraz zdrowych myszach i szczurach. Testy ostrej toksyczności obejmowały dawki przekraczające 200 j./kg masy ciała, czyli powyżej maksymalnej dawki dobowej rekomendowanej dla ludzi. Wyniki wskazują, że głównym ryzykiem związanym ze stosowaniem FEIBA NF jest nadkrzepliwość, będąca bezpośrednim efektem farmakologicznym preparatu, który omija działanie inhibitora czynnika VIII i przywraca hemostazę. Badania wielokrotnego podawania nie były możliwe ze względu na powstawanie przeciwciał przeciwko heterologicznym białkom ludzkim u zwierząt, co uniemożliwiało wiarygodną ocenę toksyczności.
aktywowany czynnik VII, antygen koagulacyjny czynnika VIII, białko heterologiczne, białko ludzkiego osocza, czynnik krzepnięcia, czynniki krzepnięcia II, genotoksyczność, hemofilia A, hemostaza, inhibitor czynnika VIII, IX i X, model zwierzęcy, nadkrzepliwość, ostra toksyczność, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rakotwórczość, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ kalikreina-kinina, uszkodzony gen czynnika VIII, zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII